Powiedział więc Jezus: Gdy wywyższycie Syna Człowieka, wtedy poznacie, że JA JESTEM, i że ode Mnie samego nic nie czynię, ale jak Mi nakazał Ojciec, tak mówię. (J 8,28)
εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ὅταν ὑψώσητε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, τότε γνώσεσθε ὅτι ἐγώ εἰμι, καὶ ἀπʼ ἐμαυτοῦ ποιῶ οὐδέν, ἀλλὰ καθὼς ἐδίδαξέν με ὁ πατὴρ ταῦτα λαλῶ.
Nagranie wersetu po grecku
Imię „Ja Jestem”, w formie absolutnej, występuje w Ewangelii św. Jana 7 razy. Liczba 7 odnosi w swojej symbolice do doskonałości. Pierwszy raz wypowiada je wobec Samarytanki (J 4,26). Ostatni raz, ogłosi je Pan Jezus w Ogrójcu, wobec kohorty, Judasza i uczniów (J 18,5). W swojej wymowie jest wyjątkowe. Podczas, gdy pozostałe mocno podkreślają sposób obecności, to „JA JESTEM” jest aktem samoobjawienia, które przywołuje na pamięć doświadczenie Mojżesza przy gorejącym krzaku. Tam Bóg objawił swoje Imię, które potwierdził licznymi znakami i cudami, gdy wyprowadzał Izraela z niewoli egipskiej.
Imię to wyraża obietnicę wiernej obecności. Cokolwiek się będzie wydarzać, On jest. Tak było na wzburzonym, nocnym jeziorze, gdy przyszedł do uczniów (J 6,20). Bez wiary, że ON JEST nikt nie odnajdzie wolności od grzechu (J 8,24). Pan Jezus mocno wiąże objawienie tego Imienia z wywyższeniem na Krzyżu (J 8,28). Jest to wreszcie Imię Tego, który jest przed każdym stworzeniem. Zanim Abrahama stał się JA JESTEM (J 8,58). To Imię ocali również uczniów, gdy będą świadkami męki i śmierci Pana Jezusa. Jest uprzedzającym darem i łaską (J 13,19).