Św. Jan, którego imię w języku hebrajskim oznacza „Pan uczynił łaskę”, był rybakiem na Jeziorze Tyberiadzkim. Rybakami byli także jego ojciec Zabedeusz i brat św. Jakub, a matką była Maria Salome. Pochodził prawdopodobnie z Betsaidy w Galilei. Wraz z bratem, z powodu gwałtownego charakteru, byli nazwani przez Pana Jezusa „synami gromu” (Boanerges). Prawdopodobnie był uczniem św. Jana Chrzciciela. Był jednym z pierwszych, najmłodszym i bardziej umiłowanym uczniem Pana Jezusa. Należał, wraz ze św. Piotrem i św. Jakubem, do ścisłej grupy uczniów, którzy towarzyszyli Panu Jezusowi w szczególnych sytuacjach: uzdrowieniu teściowej Piotra, wskrzeszeniu córki przełożonego synagogi Jaira, Przemienieniu Pana Jezusa na Górze Tabor, zapowiedzi zniszczenia Jerozolimy i końca świata na Górze Oliwnej, modlitwie Pana Jezusa przed Męką w Ogrodzie Getsemani. Św. Jan jest najbliżej Pana Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy, stoi pod Krzyżem Pana z Maryją, którą przyjął wówczas za swoją Matkę.

Św. Jan jest, wraz ze św. Piotrem, świadkiem pustego grobu po Zmartwychwstaniu Pana Jezusa. Jako jedyny rozpoznaje Pana Jezusa podczas cudownego połowu ryb nad Jeziorem Galilejskim. W Kościele Jerozolimskim jest jednym z filarów wspólnoty, dając, wraz ze św. Piotrem, świadectwo wiary przed Sanhedrynem oraz głosząc Dobrą Nowinę w Samarii. Zgodnie z tradycją, przebywał wraz z Maryją długi czas w Efezie, skąd kierował założonymi kościołami w Azji Mniejszej i gdzie zmarł śmiercią naturalną w bardzo podeszłym wieku, ok. 100 roku po Ch. W czasie prześladowania chrześcijan przez Rzymian został zesłany na wyspę Patmos, z której po amnestii powrócił do Efezu. Według ojców Kościoła jest autorem czwartej Ewangelii, trzech Listów apostolskich i Apokalipsy, którą spisał na podstawie objawienia na wyspie Patmos. Zgodnie z tradycją, św. Jan nie napisał własnoręcznie Ewangelii, lecz podyktował jej treść sekretarzowi, co tłumaczy różnice w języku i stylu między Ewangelią i Listami Janowymi a Apokalipsą.