I powiedział mu: Idź, obmyj się w sadzawce Siloe (co tłumaczy się „Posłany”), odszedł więc i obmył się, i przyszedł widząc. (J 9,7)
καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ (ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος). ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο καὶ ἦλθεν βλέπων.
Drogi Jezusa zawsze prowadzą do spotkań. Nie uprawiał turystyki krajoznawczej po Ziemi Świętej. Szukał i odnajdywał tych, których dał Mu Ojciec. Uczniowie szukają przyczyny cierpienia w grzechu, w myśl zasady odpłaty. Jednak Pan Jezus ma inną optykę. On już widzi chwałę Ojca, objawienie dzieł Ojca.
Znak łączy się mocno z gestami Jezusa. Błoto ze śliny i ziemi przypomina gesty Ojca Stwórcy, który ulepił z prochu ziemi pierwszego człowieka.
Kolejnym światłem na drodze znaków jest fakt, że sam uzdrowiony staje się znakiem. Siloe to „Posłany”. Syn jest posłany przez Ojca. Teraz ten, który przejrzał też jest posłany.
Znaki prowadzą do umiejętności łączenia różnych obszarów doświadczenia. Ten, Którego widzisz i Który mówi do ciebie – to połączenie na nowo dwóch zmysłów. Słuchanie i widzenie.
Osobiste wyznanie wiary uzdrowionego czyni z niego ucznia, który poniesie w sobie dotyk, słowo i widzenie Jezusa.
