Droga znaków prowadzi do Betanii. Jezus na wieść o chorobie i śmierci Łazarza pozostaje dwa dni w miejscu, gdzie zastała Go wiadomość od Marty i Marii. Wydaje się, że się spóźnia. Gdy przybywa, każde z rodzeństwa przeżywa coś na kształt powstania do nowego życia. Marta – przez dialog o zmartwychwstaniu. Maria – powstaje szybko na słowo Nauczyciela. Łazarz – wychodzi z grobu mimo, że już cuchnął i był powiązany opaskami, chustą na głowie. 

Okoliczności znaku zapowiadają największy znak, jakiego dokonał Pan Jezus – Zmartwychwstanie. 

Bardzo ważnym kluczem jest odwrócenie porządku: widzenie i wiara. Tym razem Pan Jezus „podnosi poprzeczkę” samej Marcie. „Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, to ujrzysz chwałę Bożą?” To pytanie przygotowuje grunt dla nowego błogosławieństwa, które usłyszy nasz Bliźniak – Tomasz: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli„. (J 20,29)