APOSTOLICUM Ząbki 1996
ISBN 83-7031-068-0
Za zezwoleniem władzy duchownej
APOSTOLICUM
ul. Wilcza 8 05-091 Ząbki
tel.781-74-64,65; fax 781-73-89
Jednym z wielu dążeń dzisiejszego Kościoła jest powrót do źródeł. Różne są kierunki tego dążenia. Wśród nich widoczne staje się dążenie do poznania myśli świętych. Święci nas uczą. Są żywą historią spotkań z Bogiem: radosnych, bolesnych i chwalebnych. Uczą nas wiary w sens podejmowania wysiłków, by dotrzeć do Boga, by się Nim zachwycić. Uczą nas sensu walki o Boga ukrytego w mgle codzienności; walki o potrzebę uwidocznienia Boga w spotkaniach z ludźmi.
Poznawanie każdego świętego wyzwala wiele mocy i mądrości życia; uczy sekretu świeżości wiary i miłości. I tu kryje się odpowiedź na pytanie: czy warto brać do ręki pisma świętych, którzy kiedyś żyli.
Oddając do rąk czytelników „Bóg - Miłość Niekończona” chcemy nie tyle mówić o św. Wincentym Pallottim ile oddać głos jemu samemu, by on przemawiał do nas. Dlaczego właśnie Wincenty Pallotti? Wprawdzie żył on dawno przed nami, bo w latach 1795-1850. Ma on jednak w sobie coś, co szczególnie urzeka, co się nigdy nie starzeje, co jest zawsze świeże: to jego duch, jego szczególna bliskość Boga. Nam, ludziom epoki ogromnego przyśpieszenia, zabrakło czasu, by zachwycić się Bogiem, by Nim się zająć i Go poznać. Często ten Bóg wypada z codziennego życia; staje się dla nas odległy, nie poznany, przedawniony, nie na czasie, a często jawi się nam jako Bóg, który jest przeciw człowiekowi. Wincenty Pallotti jest człowiekiem wielkiego wysiłku, by odnaleźć żywego Boga. Żył w Rzymie, w czasie podobnym do czasu naszego - w czasie odchodzenia ludzi od Boga, zeświecczenia i laicyzacji. Stąd jego codzienny trud o zdobycie Boga żywego; trud uwieńczony pozytywnym skutkiem. Świadczą o tym jego zapiski, w których czytamy:
„Zachwyca mnie mój Bóg!
Nie rozum, lecz Bóg!
Nie wola, lecz Bóg!
Nie dusza moja, lecz Bóg!
Nie słuch mój, lecz Bóg!
Nie smak i mowa, lecz Bóg!
Nie tchnienie, lecz Bóg!
Nie czucie, lecz Bóg!
Nie serce moje, lecz Bóg!
I nie ciało moje, lecz Bóg!
Nie powietrze, lecz Bóg!
Nie pokarm i napój, lecz Bóg!
Nie szaty, lecz Bóg!
Nie spoczynek, lecz Bóg!
I nie rzeczy tej ziemi, lecz Bóg!
Nie bogactwa, lecz Bóg!
Nie honory, lecz Bóg!
Nie wyróżnienia i godności, lecz Bóg!
Bóg zawsze i we wszystkim mój Bóg!”
Na Boga Pallotti patrzył jako na nieskończenie miłosierną Miłość. Ona, zdaniem Pallottiego, przejawia się nieustannie nad światem i w życiu każdego człowieka. Widoczna staje się w chwili stworzenia, gdzie Bóg oddał się całkowicie człowiekowi; stworzył go bowiem na swój obraz i podobieństwo. Miłosierną Miłość Boga widać także w dziele odkupienia. Jezus Chrystus jest Wcieloną Miłością. Całe Jego życie, od narodzin aż po krzyż, świadczy o umiłowaniu człowieka. Pallotti wszędzie widział pełnego miłości Boga; wszystko mówiło mu o Nim: spojrzenie na kwiat, na owoc, na chleb, na drugiego człowieka. Takie przeżycie zawarł w dziele: „Bóg - Miłość Nieskończona”. Jest to dzieło nie dokończone. Rozpoczął je pisać w 1849 r., a więc tuż przed swoją przedwczesną śmiercią, która nastąpiła 22 stycznia 1850 r. Można powiedzieć, że jest to dzieło pełne dojrzałych myśli, pełne doświadczenia Boga i całe otwarte na dzielenie się Nim z człowiekiem.
Czym jest to dzieło Pallottiego? Z pewnością nie jest to naukowy traktat. Zawiera 31 rozmyślań przeznaczonych dla wszystkich wierzących, szczególnie dla ludzi świeckich. Przemawia do nich Pallotti jako jeden z nich „do swych braci w Chrystusie Ukrzyżowanym”. Pallotti pragnął, by rozważania w tym dziele zawarte były duchowym pokarmem ludzi świeckich, posilającym ich na drodze szarej codzienności. Pisał je w formie modlitwy; chciał przez nie pomóc ludziom modlić się. Nauczyć się modlić - mówi Pallotti - to coś najpotrzebniejsze i największe w życiu. Od biorących do rąk to dzieło nie oczekuje Pallotti przeczytania go do końca jednym tchem. Pragnie, by ktoś z rodziny, wobec wszystkich, w wolnej chwili odczytał codziennie przynajmniej jedno z rozważań, by ono stało się przedmiotem modlitewnej zadumy, by doprowadziło do konfrontacji naszej: ciągle nie za wielkiej, mało czytelnej i nieporadnej miłości z ogromną, nieskończenie miłosierną Miłością Bożą.
Dlaczego oddajemy to dzieło pisane językiem XIX w. do rąk czytelnika dzisiejszego? I to jeszcze dzieło pisane językiem mistyka, językiem - krótko mówiąc - nie biorącym dziś? Odpowiedź jest bardzo prosta. Zawarł ją Adam Asnyk w cyklu „Nad Głębiami”:
„Zmarłych pokoleń idealna sfera
W żywej ludzkości wieczne ma siedlisko,
Jasnych żywotów staje się kołyską.
Zawsze z tej samej życiodajnej strugi
Czerpiemy napój, co pragnienie gasi;
Żywi nas zasób pracy plemion długiej
Ich miłość, sława istnienie nam krasi;
A z naszych czynów i z naszej zasługi
Korzystać będą znów następcy nasi”.
Chcemy, by przemówił do nas św. Wincenty Pallotti - człowiek prosty, a jednocześnie człowiek zachwytu Bogiem. Niech właśnie on powie nam, że każdy z nas jest obrazem Boga Trój- jedynego: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Niech przypomni nam, że prawda ta jest powodem dumy, ale i wezwaniem do wielkiego wysiłku, do pracy nad wprowadzeniem Boga na te tereny naszego życia, gdzie On - Bóg jest jeszcze nieobecny. Nie szkodzi, że dzieło to jest nie dokończonym zbiorem rozważań. A może i nawet jest to zbawienne. Dokończenie tego dzieła należy do każdego z nas. Jeżeli zagrzejemy się Bożą miłością, jeżeli zachwyci nas Bóg - życiem naszym napiszemy dalszy ciąg dzieła „Bóg - Miłość Nieskończona”. O jedno chciałbym Cię prosić, drogi Czytelniku - Siostro i Bracie - nie odkładaj tego dzieła po pierwszym, drugim czy dziesiątym rozdziale tych rozważań. Nie daj sobie wmówić, że język tego dzieła jest przestarzały. Postaraj się dzieło to rozważać sercem i gorącą wiarą. Gdy tak przeżyjesz te rozmyślania, będziesz się z pewnością modlił tak, jak modlił się w tym dziele Św. Wincenty Pallotti:
„Wybacz mi, jeśli ubieram w słowa, czego doświadczam i gdy Ci mówię: Jesteś Szaleńcem miłości i zmiłowania wobec mnie. Gdyż w każdej chwili i przez całą wieczność myślisz o mnie i obsypujesz mnie nieskończonym potopem łask, darów i zmiłowań wszystkich Twych nieskończonych przymiotów, które są wszystkie nieskończenie miłosierne. Zawsze żywisz mnie i karmisz Ojcze, Synu, Duchu Święty Twoim całym własnym Bytem, Istotą, Wiecznością, Twymi Boskimi działaniami i Twymi nieskończonymi przymiotami. Coraz bardziej burzysz mnie i unicestwiasz w mym złośliwym bycie. A jeszcze bardziej przekształcasz mnie całego w siebie. Wszystkie te wysiłki Twej miłości i Twego miłosierdzia czynisz zawsze dniem i nocą, czy czuwam czy śpię, jem czy piję, przechadzam się czy myślę, czy myślę o Tobie” (Rozmyślanie 23).
I to jednocześnie moje życzenie kończące słowo wstępne. Ale nie tylko moje; jest to życzenie wydawcy tej książki, całego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Księży Pallottynów). Jest to życzenie autora - Św. Wincentego Pallottiego: abyś rozważając prawdy o Nieskończonej Miłości nauczył się modlić i dawać światu nieskończenie dobrego Boga; abyś nauczył się i Ty dzielić Bogiem z drugim człowiekiem, czyli - abyś nauczył się apostołować.
Ks. Czesław Parzyszek SAC Warszawa, dnia 22 lutego 1982 r.
Nikt nie zdoła odnieść korzyści z cennego przedmiotu, jeśli nie zna wartości i użyteczności jaki zeń może wydobyć dla siebie i drugich. Dlatego my wszyscy, którzy zostaliśmy wyróżnieni darem wiary spośród milionów ludzi, winniśmy odczuwać potrzebę poznawania lub przynajmniej przypominania sobie w świetle wiary miłości nieskończonej i miłosierdzia nieskończonego, z jakim nas Bóg stworzył i zachowuje, z jakim nas odkupił i uświęcił przez łaskę chrztu św. A jeśli przez grzech utraciliśmy łaskę otrzymaną na chrzcie Św., to sam Bóg obrażany przez nas tak często, uświęca nas na nowo przez sakrament pokuty, napełnia swymi darami w sakramencie bierzmowania i uświęca najbardziej przez najświętszą Eucharystię, ponieważ z nieskończonej miłości chce nas wywyższyć i uszczęśliwić na całą wieczność.
Na tych zatem kilku stronicach przypomnimy sobie te prawdy wiary, które już znają wszyscy katolicy, a które zawarte są w Składzie Apostolskim, zwanym pospolicie „Credo” - Wierzę w Boga. W nim to święci Apostołowie przy pomocy artykułów wiary, wyrazili w kilku słowach Boskie dzieło stworzenia i zachowania wszystkich stworzeń, jak również odkupienia, uświęcenia i wiecznego uwielbienia naszych dusz. Że zaś Bóg uczynił wszystko z miłości, kierując się nieskończonym miłosierdziem w stosunku do nas, będziemy odmawiali modlitwy, aby poznać i przypomnieć sobie niedokończną miłość i nieskończone miłosierdzie Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego, a tym samym coraz lepiej się usposobić do korzystania z nich zgodnie z wolą Bożą, odpowiednio do najmiłościwszych planów tego, nieskończonego miłosierdzia.
Każdy wierny będzie mógł korzystać z tej książeczki, odczytując codziennie jedną z prawd wiary i odmawiając z uczuciami miłości modlitwę, która następuje po rozważaniu.
Błogosławieni niech będą ci ojcowie rodzin i przełożeni szpitali, ochronek i wszelkiego rodzaju zrzeszeń, którzy do codziennych modlitw wieczornych czy porannych dołączą to pobożne ćwiczenie, które należy odprawiać regularnie w celu odniesienia pożytku z niepojętego daru wiary, zgodnie z planami nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Bożego.
Bóg bezgranicznie szczęśliwy, powodując się nieskończoną miłością i nieskończonym miłosierdziem, dokonuje dzieła stworzenia po to, aby się całkowicie udzielać swoim stworzeniom.
Oświecony wiarą wierzę, iż jest Bóg Wieczny, Nieskończony, Niezmierzony, Niepojęty, od wieków nieskończenie szczęśliwy w sobie; jeden w Istocie, a trojaki w Osobach: Ojciec, Syn i Duch Święty, Nieskończony w przymiotach i doskonało- ściach, Wszecmocny, gdyż może uczynić wszystko oprócz grzechu i śmierci, bo jest samym Życiem, Świętością nieskończoną. Wierzę, że pierwsza Osoba zwie się Ojcem, ponieważ zrodziła i rodzi w wieczności drugą Osobę, która jest i zwie się Synem. Wierzę, że Bóg sam, choć nie potrzebował stworzeń, jednak z miłości nieskończonej i powodując się miłosierdziem nieskończonym stworzy! z niczego niebo i ziemię oraz wszystko, co się na niebie i ziemi znajduje.
Boże mój, Ty, będąc nieskończenie szczęśliwym sam w sobie od wieków i po wszystkie wieki, nie potrzebujesz nikogo. Dlaczegóż więc przed wiekami postanowiłeś miłościwie stworzyć niebo i ziemię? O Boże mój, oto wiara święta przypomina mi, że jesteś Dobrocią nieskończoną, a jako taki zdolny jesteś nieskończenie się udzielać. Dlatego z nieskończoną miłością postanowiłeś litościwie od wieków niewysłowione dzieło stworzenia całego świata po to, aby zlać na swe stworzenia swą Istotę Wieczną, Nieskończoną, Niezmierzoną i Niepojętą.
O Boże mój, wiara święta mi przypomina, że spełniłeś miłościwe postanowienie sworzenia i że przed stworzeniem człowieka stworzyłeś niebo i ziemię, w niebie zaś aniołów, a na ziemi wszystko to, co widzialne. Stworzyłeś aniołów, najszczęśliwsze duchy, by wspomagały ludzi w potrzebach duszy i ciała; a wszystko, co widzialne stworzyłeś na usługi człowieka i na to, aby go zaopatrzyć we wszystko, co potrzebne jest w niedostatkach obecnego żywota, aby z tych dóbr korzystał w takim stopniu, jaki wystarcza, by dojść do ostatecznego, jedynego i najszczęśliwszego celu.
O Boże mój, Tyś widział od wieków, jak mało ludzi pozna Twoją nieskończoną miłość, a jeszcze mniej ludzi odniesie z niej pożytek, jak wielu posługiwać się będzie tymi darami Twoimi i wszystkimi rzeczami stworzonymi na to, by popełniać grzechy, a zatem, aby Cię obrażać i znieważać. Wszelako nieskończona miłość Twoja jest nieskończenie miłosierna. Dlatego zwyciężyła miłość pobudzająca Cię nieskończenie do całkowitego oddania się tym nielicznym ludziom, którzy Cię chcą przyjąć.
O Boże mój, wiara święta przypomina mi te prawdy Twojej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego. Któż jednak dojdzie do poznania Twej miłości i Twego miłosierdzia, do korzystania z niego tak, jak pragniesz, Boże mój? Ty sam tylko możesz mnie oświecić i wesprzeć. Dlatego przez nieskończone miłosierdzie Twoje pomóż mi modlić się w ten sposób:
Boże mój! Ojcze Wszechmogący, Stwórco nieba i ziemi. Ty sam znasz potworną niewdzięczność moją wobec nieskończonej Twojej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego, z jakim stworzyłeś aniołów, aby mnie wspomagali na duszy i ciele oraz wszelkie inne stworzenia, aby zaopatrywały wszystkie potrzeby mojego żywota. Ty sam wiesz o ile więcej jeszcze, wskutek mej niewdzięczności, niegodny jestem, by posiadać dar ustawicznej pamięci o nieskończonej miłości Twojej i nieskończonym miłosierdziu Twoim, a także dar korzystania zeń tak, jak Ty chcesz. Jednakże udzielisz mi wszystkiego przez to nieskończone miłosierdzie Twoje, przez zasługi Jezusa, Najświętszej Maryi Panny, aniołów i świętych.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Powinniśmy pamiętać, że zgodnie ze światłem wiary, jakie otrzymujemy z Pisma Św. i z nauki Ojców Kościoła, wszyscy aniołowie podzieleni są na trzy hierarchie. Każda zaś hierarchia składa się z trzech chórów. W pierwszej są: Serafini, Cherubini i Trony; w drugiej: Panowania, Moce i Księstwa: w trzeciej: Męstwa, Archaniołowie i Aniołowie. Każdy chór składa się z nieprzeliczonej prawie ilości najszczęśliwszych duchów, całkowicie i nieprzerwanie zajętych chwaleniem, błogosławieniem, uwielbianiem, oglądaniem i dziękowaniem Bogu Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu. Są oni także całkowicie i stale posłuszni rozkazom Boga. Bóg zaś ustawicznie udziela ludziom darów, łask i zmiłowań albo bezpośrednio, albo zazwyczaj za pośrednictwem Aniołów Stróżów, niekiedy wszakże, w miarę większych potrzeb ludzi, udziela większych łask za pośrednictwem aniołów, należących do wyższych chórów, bezpośrednio albo pośrednio, by ludzi wprowadzić do niepojętego szczęścia w wieczności.
O Boże mój i Ojcze, nieskończona Miłości duszy mojej, nieskończone, nieogarnione i niepojęte Miłosierdzie moje! Któż zdoła kiedy zrozumieć nieskończoną miłość i nieskończone miłosierdzie miłościwych zamierzeń Twoich, tak osobliwych i najmiłosierniejszych względem nas? Jakże więc bardzo cenisz dusze nasze, iż uznajesz, że mądrze został użyty cały trud Twój oraz służba tylu milionów aniołów około zaopatrywania wszystkich naszych potrzeb duszy i ciała w tym celu, abyśmy doznawali pomocy w osiągnięciu naszego jedynego, ostatecznego i najszczęśliwszego celu wiecznej szczęśliwości, którym jesteś Ty sam w objawieniu Twojej niezmierzonej, nieskończonej, wiecznej i niepojętej chwały.
O Boże mój, wiara święta poucza mnie o tym, a ja nigdy z tego nie korzystałem. Któż zdoła pojąć mą niewdzięczność? I kto zdoła wyśpiewać, wychwalić i ubłogosławić nieskończoną miłość Twoją i nieskończone Twoje miłosierdzie, ażeby złożyć należne dzięki Twemu miłosierdziu, z jakim przez tyle lat znosiłeś moją potworną niewdzięczność? Nieskończonym miłosierdziem Twoim wspieraj mnie teraz i zawsze, bym się mógł modlić następującymi słowami:
Boże mój i Ojcze, miłości moja nieskończona, sprawco i niewyczerpany rozdawco łaski, Ty wiesz, jak wielkim niewdzięcznikiem jestem przed Tobą. Nie korzystałem bowiem należycie z najmiłościwszych darów nieskończonej Twojej miłości i nieskończonego miłosierdzia, z jakim mi ich udzielałeś. Nadużywałem także Twej miłości i nieskończonego miłosierdzia. O, jakże bardzo stałem się niegodnym Twych darów, krórych tym większą odczuwam potrzebę, im bardziej ich nadużyłem. Jednakże dla najmiłościwszego i nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa, dla zasług i za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych żywię mocną ufność, że nie tylko przypominać mi będziesz w świetle wiary bezcenną różnorodność łask, jakich miłosiernie mi udzieliłeś za pośrednictwem chórów anielskich i jakich mi zechcesz obficie udzielać w przyszłości, ale nadto, że im większa jest moja niegodność, tym obficiej i skuteczniej będziesz mi ich udzielał celem ustawicznego korzystania z Twojej nieskończonej miłości i z Twego nieskończonego miłosierdzia tak, jak Ty chcesz.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświeceni wiarą świętą winniśmy pamiętać, że Bóg, Miłość nieskończona i nieskończone Miłosierdzie dusz naszych chce, aby wszystkie dusze, jeszcze za swego życia na tej ziemi miały w sobie królestwo, którym jest Jego święta miłość. Dlatego też Pan nasz, Jezus Chrystus powiedział: Królestwo Boże w was jest (Łk 17, 21). Miłość ta sprawia, że dusza ma w sobie Boga. Stąd powiedział św. Jan: Bóg jest miłością, a kto pozostaje w miłości, pozostaje w Bogu, a Bóg w nim (1 J 4, 16). W tym stanie dusza nie posiada królestwa ziemskiego, wszakże posiadanie Boga jest czymś nieskończenie większym od wszystkich istniejących i możliwych królestw. Dusza posiada go w porządku łaski uświęcającej, która ją usposabia do posiadania Boga w chwale przez całą wieczność tak dalece, że wystarczy jeden akt miłości Bożej, by zasłużyła na niebo. Dlatego to św. Tomasz mówi, że każdy akt miłości zasługuje na żywot wieczny. Ponadto dusza posiadająca Boga, obdarzona jest zdolnością powiększania królestwa swego w niebie. Dusza bowiem, która żyje w miłości Bożej, czyli w łasce poświęcającej, może nabyć - że tak powiem - tyle rajów, ile dobrych myśli, słów i uczynków spełnia w każdej chwili z miłości Bożej, owszem, ile jest dobrych celów, dla których myśli, mówi działa i pragnie, i to nawet w rzeczach obojętnych z wyjątkiem grzechu, byle wszystko czyniła z miłości Bożej .A jeśli dusza, posiadająca królestwo miłości Bożej, zamierza z autentyczną pokorą, miłością i ufnością spełniać wszystko dla wszystkich dobrych celów podobających się Bogu, które są tak liczne, że nigdy nie zdołamy ich ogarnąć, wówczas zasługuje - żeby się tak wyrazić - na tyle rajów względnie na raj mający tyle stopni chwały, ile jest dobrych celów, dla których myśli, mówi i działa z miłości ku Bogu.
O Boże mój, jakże nieskończone, niezmierzone, niepojęte, prawdziwe i wieczne jest bogactwo, do którego mogą i powinny dojść wszystkie dusze. Boże mój, cóż mają uczynić dusze nasze dla zdobycia królestwa Twej świętej miłości?! Wszakże oświecony wiarą świętą przypominam sobie, że dla zapalenia wszystkich dusz Twoją świętą miłością, ustawicznie rzucasz w naszą duszę groty miłości za pośrednictwem tych świętych duchów, które stanowią chór Serafinów. Aby zaś dusze, zdobywające królestwo Twej świętej miłości nigdy go nie postradały, Ty przez aniołów, tworzących chór Cherubinów, udzielasz tych darów, oświeceń i łask, przy pomocy których poznajemy, że Ty sam godny jesteś nieskończonej miłości jako Bóg wieczny, nieskończony, niezmierzony i niepojęty. Ponieważ zaś pragniesz, aby dusza nasza, która posiada królestwo Twej świętej miłości, była nadto tronem boskiej mądrości i Twego nieskończonego miłosierdzia oraz wszystkich nieskończonych przymiotów Twoich Pan posiadł mnie na początku dróg swoich (Przyp. 8, 22), tedy za pośrednictwem aniołów, którzy stanowią chór Tronów, pragniesz udzielać nam wszystkich łask, darów i boskich oświeceń, które przygotują duszę naszą do tego, aby się stała tronem Twoim, Ojcze, Synu i Duchu Święty.
O Boże mój i Ojcze, Miłości nieskończona i nieskończone Miłosierdzie duszy naszej! Któż mógłby kiedykolwiek wyobrazić sobie tyle, a tak bezcennych, dowodów Twojej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego? Któż może pojąć szczęśliwość duszy, która obejmuje królestwo Twej świętej miłości, a ogarnięta nieskończoną łaskawością Twoją, nigdy Cię kochać nie przestaje, stając się tronem Bóstwa Twego? A kto zdoła zrozumieć moją potworną niewdzięczność wobec tej nieskończonej miłości Twojej i wobec tego nieskończonego miłosierdzia Twego, z którego nigdy należycie nie korzystałem, lecz przeciwnie, stale go nadużywałem? Zamiast Cię kochać, znieważałem Cię. Zamiast być tronem Twoim, stałem się siedliskiem występków i szatanów. Boże mój, przez wzgląd na nieskończone miłosierdzie Twoje, racz mnie wesprzeć, abym się modlił do Ciebie w następujący sposób:
Boże mój i Ojcze najukochańszy, Władco mej duszy, powodowany nieskończoną miłością i nieskończonym miłosierdziem, za pośrednictwem Serafinów, udzielasz mi stale łask do kochania Ciebie; za pośrednictwem Cherubinów udzielasz mi światła do poznania, iż godnym jesteś nieskończonej miłości, za pośrednictwem Tronów - wszelkich innych łask, aby dusza moja mogła być zawsze tronem Twoim. Ja natomiast miłowałem stworzenia, poświęcając im swą uwagę i pozwalając im opanowywać swój umysł i serce. Boże mój, żałuję tego! Ty zaś dopomóż mi, bym tego zawsze żałował, a przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Jezusa Chrystusa, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, racz mi udzielić chociaż tej łaski, abym pamiętał o nieskończonej miłości Twojej i nieskończonym Twoim miłosierdziu oraz bym z nich korzystał tak, jak Ty tego chcesz.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświeceni wiarą świętą winniśmy pamiętać, że Bóg z nieskończonej swojej miłości i nieskończonego miłosierdzia swego, za pośrednictwem aniołów tworzących chór Państw, udziela duszy naszej tych nadprzyrodzonych łask, względów, darów i oświeceń, jakich potrzebujemy do okiełznania i ujarzmienia naszych buntowniczych namiętności, abyśmy nie utracili królestwa świętej Jego miłości. Za pośrednictwem zaś aniołów, tworzących chór Mocy, raczy udzielać duszy naszej tych darów i łask, jakich potrzebujemy do zwyciężenia wszystkich pokus ze strony potęg piekielnych, aby nas nie odarły z królestwa miłości Bożej. Aby zaś jedyna, najczystsza miłość Boża normowała całe nasze życie, nadając doskonale skoordynowany kierunek wszystkim myślom, uczuciom, słowom i czynom, udziela nam łask koniecznych za pośrednictwem aniołów, tworzących chór Księstw.
O Boże mój i Ojcze, Miłości nieskończona i nieskończone Miłosierdzie duszy mojej! Któż zdoła dojść do poznania Ciebie? Kto miałby odwagę prosić Cię o tak wiele przecennych dowodów Twej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego na pożytek dusz naszych? Kto zdoła poznać moją niewdzięczność i straszliwą niegodziwość moją, okazującą się w tym, że nigdy nie korzystałem należycie z darów nieskończonej Twojej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego, lecz przeciwnie, rozpętałem buntownicze namiętności moje, przyzwalałem na pokuszenia piekielnego wroga i kierowałem się we wszystkim miłością własną, która jest groźnym nieprzyjacielem duszy mojej. Jednakże przez wzgląd na nieskończone miłosierdzie Twoje, racz mi dopomóc modlić się w następujący sposób:
Boże mój i Ojcze, odwieczny Władco wszechrzeczy, nieskończona Miłości mej duszy! Ty sam tylko zdolny jesteś pojąć nieskończoną miłość swoją i nieskończone miłosierdzie względem duszy mojej. Ty sam tylko zdołasz zrozumieć, jak bardzo byłem niewdzięczny i jak bardzo nadużywałem wszystkich łask, jakich najmiłosierniej mi użyczałeś z nieskończonej miłości. Teraz więc żywię mocną ufność, że przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Pana naszego, Jezusa Chrystusa, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych udzielisz mi łaski nieustannego przypominania sobie Twej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego, przez które mi udzieliłeś i chcesz mi udzielać niezliczonych łask, a osobliwie daru korzystania z nich zawsze, aż do śmierci, tak jak jest wolą Twoją.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświeceni wiarą świętą winniśmy pamiętać, że Bóg, będąc samą Miłością i nieskończonym Miłosierdziem, a chcąc czynić dobrze naszej duszy, pobudzony nieskończoną miłością i nieskończonym miłosierdziem swoim, raczy udzielać nam swych boskich darów, łask i względów również za pośrednictwem aniołów, tworzących chór Męstw, aby dusza, która zdobyła królestwo świętej miłości Bożej, mogła nadto, przez największe i trudne dla natury ludzkiej dzieła, dać najświetniejsze dowody prawdziwej miłości Bożej; uczynki bowiem są prawdziwymi świadectwami miłości: Dowodem miłości jest pokaz czynów. A ponieważ wiara w najświętsze tajemnice Bóstwa oraz w nieskończoną miłość i nieskończone miłosierdzie Jego w stosunku do ludzi dodaje duszy odwagi do życia w świętej miłości Bożej, tedy za pośrednictwem duchów, tworzących chór Archaniołów, udziela nam tych wszystkich darów i względów, łask i niewysłowionych zmiłowań, jakich potrzebujemy, aby korzystać z przecennego światła wiary w tak niepojęte tajemnice. Aby zaś opatrzyć wszystkie potrzeby naszej duszy i nas wybawić od wszelkiego zła, udziela nam wszystkich koniecznych łask za pośrednictwem duchów tworzących chór Świętych Aniołów, którzy dlatego zwą się Stróżami, ponieważ nas strzegą we dnie, w nocy, i zawsze, także wówczas, kiedy grzeszymy i żyjemy w grzechu, i nigdy nas nie opuszczają. Z niewysłowionego zaś daru nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia każda dusza ma swego anioła, który jej strzeże, udziela jej natchnień do uczynków dobrych, oświeca ją, by unikała złego, jeśli zaś grzeszy, wzbudza w niej wyrzuty. Anioł ten zawsze jest z nami i, dokądkolwiek idziemy, zawsze nam towarzyszy, aby nas bez zwłoki prowadzić do jedynego, ostatecznego i najszczęśliwszego naszego celu.
O Bóże mój i Ojcze, Miłości, Miłości, Miłości niewysłowiona, Miłości nieskończona, Miłości wieczna, Miłości niepojęta, Miłosierdzie moje, Miłosierdzie wieczne, Miłosierdzie nieskończone! Któż zdoła Cię pojąć Miłości nie odwzajemniona, Miłości obrażana?! Któż zdoła zrozumieć moją niewdzięczność i niegodność moją? Ja bowiem nigdy nie korzystałem należycie z tych łask, jakich mi udzielałeś po to, abym dał dowód prawdziwej miłości, bym czerpał owoce z wiary we wszystkie najświętsze tajemnice niepojętego Bóstwa Twojego, Twojej nieskończonej miłości i Nieskończonego miłosierdzia oraz że nie zawsze korzystałem z przedrogiej i najmiłościwszej pomocy mego świętego Anioła Stróża. Wszakże przez wzgląd na nieskończone miłosierdzie Twoje, racz mnie łaskawie wspierać, abym się do Ciebie modlił tymi słowy:
Boże mój i Ojcze, Ojcze zmiłowań i Boże wszelkiego pocieszenia. Niemożliwością jest, abym poznał Twą nieskończoną miłość i nieskończone miłosierdzie, które Cię pobudziło i stale Cię pobudza do użyczania niezliczonych łask, względów, darów i zmiłowań za pośrednictwem wszystkich świętych aniołów. Niepodobna także, abym zdołał zrozumieć swą potworną niewdzięczność wobec Twoich łask i nieskończoną moją niegodność.
Ponieważ jednak Ty jesteś nieskończoną Miłością i nieskończonym Miłosierdziem, mam niezachwianą ufność i pewien jestem, że przez najmiłościwsze a nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Pana naszego, Jezusa Chrystusa, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, dozwolisz mi poznać Cię w nieskończonej Twojej miłości, w nieskończonym Twoim miłosierdziu i we wszystkich boskich Twoich przymiotach, a także w miarę Twego upodobania, poznać siebie samego w mej niegodności oraz że mi użyczysz daru stałej pamięci o Twojej nieskończonej miłości i nieskończonym Twym miłosierdziu, z jakim udzielasz mi łask oraz daru korzystania z nich wedle Twego upodobania.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Przypomnijmy sobie w świetle wiary świętej, że Pan Bóg działa zawsze ze względu na cel godny Jego wiecznej i nieskończonej, niezmierzonej i niepojętej Istoty. Dał nam przeto światło osobliwie dlatego, że pragnie, byśmy dążyli do widzenia i oglądania na wieki niedostępnego światła, jakim jest sam Bóg. Ciemności nocy, które przynoszą nam spoczynek po trudach dziennych, dał nam także po to, by nas przysposobić do wiecznego odpocznienia w niebie. Dał nam zapachy kwiatów, byśmy się zwracali do wiecznej słodyczy Bożej w Bogu. Dał nam rozmaitość dźwięków i melodii, by nas zapalić miłością do wiecznych hymnów w chwale świętych. Dał nam nieprzeliczoną rozmaitość smaków w pokarmach i napojach, by nas przepoić miłością do wiecznych rozkoszy w Bogu. Dał nam ubiory i stroje różnorodne także w tym celu, byśmy się poczuwali do obowiązku stałego przyoblekania duszy we wszystkie cnoty, zdolne usposobić ją do tego, by w niebie przyodziana była w wieczną chwałę. Dał nam boga- two: złoto, srebro, klejnoty, perły kosztowne, by w nas obudzić dążenie do wiecznych bogactw, którymi jest sam Bóg w objawieniu swej chwały. Wszystkie zaś te rzeczy dał nam jako doczesne, ulegające zepsuciu i ograniczone, aby w nas obudzić dążność do tego, co wieczne i nieśmiertelne, nieskończone, niezmierzone i niepojęte, a czym właśnie jest Bóg.
O Boże mój i Ojcze! Według najmędrszych zatem planów Twej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego stworzyłeś wszystkie rzeczy widzialne i dałeś mi je do użytku przede wszystkim po to, abym z nich korzystał w celu poznania Ciebie, Wszechmogącego Stworzyciela wszechrzeczy oraz w celu posiadania Ciebie, Dobro nieskończone, niezmierzone i niepojęte w całej swej Istocie i we wszystkich nieskończonych doskonałościach, przez całą wieczność. Ty pragniesz także, by wszystko co widzialne, służyło mi do tego, bym w duszy mojej żywo i nieprzerwanie zachowywał pomnażające się królestwo Twej świętej miłości i tak doszedł do stanu, w którym cały będę zanurzony i jakby przemieniony w boską Twoją nieskończoną miłość i w całego Ciebie. O Miłości nieskończona, Miłości niepojęta, Miłości zapoznana, Miłości nieskończona a nie pokochana przeze mnie, Miłości nie odwzajemniona, Miłości obrażana, Miłosierdzie niepojęte! O Boże mój! Przez Twoje nieskończone miłosierdzie racz mnie wesprzeć, abym zanosił do Ciebie tę modlitwę:
Boże mój i Ojcze, Światłości niedostępna, Bogactwo wieczyste, Dobro nieskończone, Miłości i Miłosierdzie nieskończone, moje Wszystko! Któż zdoła kiedykolwiek ogarnąć nieskończenie miłościwe i miłosierne dowody Twojej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego, ujawnionego w stworzeniu rzeczy widzialnych, których celem jest zapalenie ludzi miłością do Ciebie? - nie jakobyś Ty jej potrzebował, lecz ponieważ dla nas samych jest ona niezbędna, abyśmy mogli dojść do rozkoszowania się Tobą przez całą wieczność w blaskach chwały. Któż zdoła pojąć potworną niewdzięczność i oziębłość moją wobec tej nieskończonej Twojej miłości i wobec nieskończonego miłosierdzia Twego? Nigdy bowiem z nich nie korzystałem według niewysłowionych zamiarów najmiłościwszego i nieskończonego miłosierdzia Twego. Jednakże przez nieskończone miłosierdzie Twoje i dla nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa, dla zasług i przyczyny Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych żywię uzasadnioną ufność i jestem pewien, że udzielisz mi daru stałego pamiętania o nieskończonej miłości Twojej i nieskończonym Twym miłosierdziu, a także daru korzystania ze wszystkich rzeczy stworzonych i używania ich według Twej woli, abym Cię Boże oglądał i posiadał oraz cieszył się Tobą przez całą wieczność w blaskach chwały.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że według przedziwnych zamierzeń nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Bożego, jestem obowiązany korzystać z rzeczy stworzonych szczególnie w tym celu, aby zachować i pomnożyć w swej duszy królestwo świętej miłości Bożej, i tak dojść do królestwa wiecznej miłości w chwale.
Lecz niestety, ileż razy nadużywałem światła po to, aby patrzeć na rzeczy grzeszne i gorszyć swych bliźnich. Nadużywałem ciemnej nocy, by z tym większą zuchwałością grzeszyć i pozwalać na grzechy. Nadużywałem dźwięków i pieśni, by podniecać złe namiętności moje. Nadużywałem pokarmów i napojów, i tak pomnażałem wykroczenia przeciw cnocie wstrzemięźliwości. Nadużywałem ubioru i strojów przez próżność i miłość własną. Nadużywałem bogactw i wszelkich rzeczy stworzonych, po to by podsycać brutalne namiętności i dopuszczać się wszelakich występków. Żyjąc zaś w ten sposób, ileż razy na dzień pogardzałem Bogiem i obrażałem Ojca mego i Stwórcę, a zarazem Stwórcę i Zachowawcę wszystkich rzeczy stworzonych, których grzesznie nadużywałem.
Z powodu nadużywania Twoich darów, o Boże mój, ileż to razy, i to sprawiedliwie i nieskończenie słusznie, zasłużyłem, by światło już więcej nie świeciło nade mną, by nie było już więcej dla mnie pory nocnej dla koniecznego wypoczynku, by nie było już dla mnie możności słuchania harmonii dźwięków i pieśni. Zasłużyłem, by nie było już więcej dla mnie ni pokarmu, ni jakiegokolwiek napoju, i by mi odjęto wszystkie rzeczy stworzone przez Ciebie, niezbędne dla zaspokojenia naszych potrzeb doczesnych, bo ich nadużywałem i godziłem nimi w Twą miłość! Ty jednak wciąż jeszcze je zachowujesz i udzielasz ich mnie, niewdzięcznikowi i grzesznikowi.
O Boże mój, czy postępowałbyś tak, gdyby Cię nie skłaniała nieskończona Twa miłość i nieskończone Twe miłosierdzie w stosunku do mnie, zawsze Cię zapoznającego, zawsze niewdzięcznego i zawsze grzesznego? A zatem, Boże mój, pozwól mi nazywać światło, które co dzień nieustannie zapalasz nade mną - światłem nieskończonego miłosierdzia Twego; nocną porę, której mi udzielasz dla koniecznego wypoczynku - porą nieskończonego miłosierdzia Twego; pokarm i napój, którego mi stale dostarczasz - pokarmem i napojem Twego nieskończonego miłosierdzia; każdą inną rzecz, którą stworzyłeś i zachowujesz, a którą mi dajesz do użytku dla zaspokojenia mych doczesnych potrzeb, winienem zwać darem nieskończonego miłosierdzia Twego; także powietrze, którym oddycham i ziemię, która mnie nosi, winienem zwać darem nieskończonego miłosierdzia Twego.
O Boże mój! Któż pojmie nieskończoną miłość Twoją i nieskończone Twoje miłosierdzie, a moją niewdzięczność i stałe nadużywanie tych darów przeciwko Tobie, Ojcze, Synu i Duchu Święty? Wszelako przez nieskończone miłosierdzie Twoje dopomóż mi, bym Cię prosił w następujący sposób:
Boże mój i Ojcze, Miłości nieskończona, nieskończone Miłosierdzie moje, najmiłościwszy Stworzycielu i najcierpliwszy Zachowawco wszystkiego! Jest to dla mnie rzeczą niemożebną pojąć nieskończoną miłość i nieskończone miłosierdzie, przez które utrzymujesz wszystkie rzeczy stworzone, aby nieustannie zaopatrywać wszystkie moje potrzeby doczesne zgodnie z Twymi najświętszymi i najmiłościwszymi zamierzeniami, mimo że nadużywałem ich w grzesznych celach, a także, żeby doprowadzać do grzechu innych ludzi. Jest również niemożliwe, bym poznał, jak bardzo jestem niewdzięczny i winny w obliczu Twoim. Jednakże przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Jezusa Chrystusa, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność i uważam za pewne, że udzielisz mi laski doskonałego żalu i stałej pamięci na nieskończoną miłość Twoją i nieskończone Twoje miłosierdzie, a także łaski korzystania z rzeczy stworzonych według Twej woli.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
W świetle wiary świętej przypominam sobie, że kiedy Bóg, zgodnie z najmędrszymi planami swej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia swego, miał stworzyć człowieka, rzekł: Uczyńmy człowieka na obraz i podobieństwo nasze (Rodz. 1, 26). A ponieważ wiara święta mówi mi, że Bóg nie ma ciała, przeto trzeba tak to pojmować, że człowiek stworzony jest na obraz i podobieństwo Boga co do duszy, że zatem dusza nasza jest istotą żyjącą, duchową i rozumną; cechą zaś wyróżniającą jest to, że jest żywym obrazem Boga i to całej Jego Istoty.
O Boże mój, Miłości moja nieskończona, Miłości niewysłowiona, Miłości niepojęta! Jest zatem prawdą wiary, że dusza moja jest stworzona na obraz i podobieństwo Twoje. Nie jest zaś obrazem malowanym na płótnie, ani wizerunkiem wyrzeźbionym w drzewie, skale lub metalu, lecz istotą żywą, rozumną i duchową. Na mocy swej naturalnej, wyróżniającej cechy stworzenia, która to cecha w konsekwencji tworzy jej prawdziwą, rzeczywistą i istotną właściwość, jest bytem stworzonym, substancjalnym, przedstawiającym Ciebie, Boże, w całej Twej Istocie, w Boskich Osobach i we wszystkich nieskończonych Twoich przymiotach i doskonałościach, ponieważ jakkolwiek jesteś jeden w Istocie, a trojaki w Osobach, jesteś tylko jedyny wraz ze wszystkimi twymi nieskończonymi przymiotami i doskonałościami. O Boże mój, Ty jednak jesteś wieczny, nieskończony, nieograniczony i niepojęty! A zatem jest prawdą wiary, że dusza moja, będąc żywym obrazem Twoim, jest również żywym obrazem tego, co wieczne, nieskończone, niezmierzone i niepojęte. Jednakże, o Boże mój, jesteś trojaki w Osobach, jako Ojciec, Syn i Duch Święty. Wierzyć zatem należy, że dusza moja jest żywym obrazem Twoim, Ojcze, Synu i Duchu Święty. Ależ, o Boże mój, jesteś nieskończoną Potęgą! Wierzyć zatem trzeba, że dusza moja jest żywym obrazem nieskończonej Twojej potęgi. Dalej, o Boże mój, jesteś nieskończoną Mądrością i nieskończoną Dobrocią. Należy, zatem wierzyć, że dusza moja jest żywym obrazem nieskończonej Twojej mądrości i nieskończonej dobroci Twojej. Lecz, o Boże mój, z istoty swej jesteś także Sprawiedliwością, Miłosierdziem i Czystością. A zatem wierzyć należy, że dusza moja jest żywym obrazem Twej istotnej sprawiedliwości, miłosierdzia i czystości. Boże mój, wiara święta mi przypomina, że ze swej Istoty jesteś Świętością i Doskonałością. A zatem wierzyć trzeba, że dusza moja jest żywym obrazem Twej istotnej świętości i doskonałości. A ponieważ przymioty Twoje są nieskończone, niezmierzone i niepojęte, a doskonałości twoje są również nieskończone, muszę więc wierzyć, że dusza moja jest żywym obrazem całego Ciebie, wszystkich nieskończonych Twoich doskonałości i wszystkich nieskończonych, wiecznych, niezmierzonych i niepojętych przymiotów Twoich.
O Boże mój, tak tedy raczyłeś stworzyć duszę naszą, jakkolwiek w nieskończonej mądrości Twojej widziałeś przed wiekami, jak mało ludzi, i w jak małym stopniu cenić będzie własną duszę oraz że jeszcze mniejsza ich ilość będzie żywić wdzięczność za tak niepojęte dobrodziejstwo. O Boże mój, wiem, że miłość Twoja nieskończona jest zarazem nieskończenie miłosierna. Dlatego ani zapoznanie, ani niewdzięczność wszystkich ludzi, a nawet moja własna, nie zdołają przeszkodzić w wykonaniu odwiecznego, najmiłościwszego i naj- miłosierniejszego Twojego postanowienia dotyczącego stworzenia duszy naszej na obraz i podobieństwo całej Twej Istoty, i wszystkich nieskończonych przymiotów, i doskonałości Twoich, który jesteś jeden w Istocie, a trojaki w Osobach - Wieczny, Nieskończony, Niezmierzony i Niepojęty. O Boże mój, któż zdoła pojąć tę nieskończoną miłość Twoją i nieskończone Twoje miłosierdzie, tudzież moje zapoznanie i niewdzięczność, ponieważ nie ceniłem duszy mojej tak bardzo, jak ją powinienem był cenić?! Jednakże przez nieskończone Twoje miłosierdzie dopomóż mi, bym Cię prosił tymi słowy:
Boże mój i Ojcze najukochańszy, najmiłosierniejszy mój Stworzycielu. Niemożliwą jest rzeczą, bym pojął przecenną wartość duszy mojej, stworzonej na obraz i podobieństwo Twoje, ponieważ nie mogę pojąć Ciebie. Ale jeszcze większą jest niemożliwością, bym doszedł do zrozumienia nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia, w którym raczyłeś stworzyć mnie w ten sposób, aczkolwiek w nieskończonej i odwiecznej mądrości Twojej wiedziałeś, jak mało będę sobie ważył tak niepojęte dobrodziejstwo i jak bardzo będę wobec Ciebie niewdzięczny. Dlatego niemożliwe jest także, abym pojął moją niegodność. Jednakże posiadam mocną ufność i uważam za pewne, że przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Jezusa Chrystusa, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, udzielisz mi doskonałego żalu i daru ciągłego pamiętania o nieskończonej miłości Twojej i nieskończonym Twym miłosierdziu, a także daru, abym zawsze cenił i szanował własną duszę i dusze mych bliźnich oraz łaski, bym zgodnie z Twą wolą był wdzięczny Tobie za tak niewypowiedziane dobrodziejstwo.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że Bóg nie tylko stworzył mnie na Swój obraz i podobieństwo, lecz również udzielił mi daru wolnej woli, który jest konieczny w tym celu, by móc gromadzić zasługi przez pełnienie dobrych uczynków, aczkolwiek bez pomocy łaski nadprzyrodzonej nie zdołamy spełnić żadnego dobrego i zasługującego na żywot wieczny uczynku. O tej prawdzie pouczył nas jasno Pan nasz, Jezus Chrystus mówiąc: Beze mnie nic uczynić nie możecie (Jan 15,5). Co się zaś tyczy daru wolnej woli, to jestem obowiązany korzystać z niego celem zbierania zasług i udoskonalania mojej duszy w tym stopniu, w jakim jest ona żywym obrazem Boga, jednego w Istocie, trojakiego w Osobach i nieskończonego w swych Boskich przymiotach i doskonałościach, a to w tym celu, abym się po obecnym życiu stał podobny Bogu w chwale na całą wieczność. Dlatego też powiedział św. Jan Apostoł i Ewangelista: Najmilsi, już jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze nie ujawniło się w pełni, czym będziemy. Wiemy jednak, że kiedy się On ukaże, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go wtedy takim, jakim jest (1J 3, 2).
O Boże mój i Ojcze, Miłości nieskończona i nieskończone Miłosierdzie mej duszy, powodując się nieskończoną miłością i nieskończonym miłosierdziem raczyłeś mnie stworzyć na obraz i podobieństwo swoje, a jednocześnie dać mi wolną wolę, abym w całym swym życiu mógł, przez wszystkie myśli swego umysłu, przez wszystkie uczucia serca, przez wszystkie słowa języka, i przez wszystkie, nawet najmniejsze uczynki, doskonalić w sposób zasługujący duszę moją w jej bycie istotnym, o ile jest ona przez Ciebie stworzona na obraz i podobieństwo Twoje, aby po obecnym żywocie, po rozstaniu z nędznym ciałem moim, ujrzała się przysposobioną być podobną do Ciebie w wiekuistej chwale. Boże mój wieczny, nieskończony, niezmierzony i niepojęty, nie dosyć więc było dla Twej nieskończonej miłości i dla Twego nieskończonego miłosierdzia, że mnie stworzyłeś na obraz i podobieństwo swoje, ale chcesz nadto, bym Tobie był podobny w chwale, szczęśliwy jak Ty, bogaty jak Ty, całkowicie podobny do Ciebie. Boże mój, Miłości nieskończona, Miłości niepojęta, Miłosierdzie moje niewysłowione, wieczne i nieskończone, któż kiedy zdoła pojąć Cię w Twych najmędrszych, najmiłościwszych i najmiłosierniejszych planach?! Kto może wyrazić mą niewdzięczność wobec tej nieskończonej Twojej miłości i wobec tego nieskończonego miłosierdzia Twego? Bo oto postępowałem wbrew Twym miłościwym i miłosiernym planom, obrażając Cię i coraz bardziej narażając na zagładę biedną duszę moją, którą zamiast udoskonalać przez święte uczynki, zniekształcałem występkami, wyuzdaniem mych brutalnych namiętności i niezliczonymi moimi grzechami. Jednakże przez to samo nieskończone miłosierdzie Twoje dopomóż mi, abym się stale modlił do Ciebie tymi słowy:
Boże mój i Ojcze, Miłości moja, nieskończone Miłosierdzie moje, Ty wiesz, że nigdy nie zdołam pojąć nieskończonego miłosierdzia i nieskończonej miłości, z jaką stworzyłeś mnie podobnym do Siebie, udzielając mi daru wolnej woli, aby do postępowania mego stale była przywiązana pewna zasługa, bym przez uczynki coraz bardziej udoskonalał duszę moją, która jest żywym obrazem Twoim, i bym się w ten sposób stał podobny do Ciebie w wiekuistej chwale. Nigdy też nie zdołam pojąć mej niewdzięczności i niegodności wynikającej z tego, że nie skorzystałem z nieskończonej Twojej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego, lecz przeciwnie, stale ich nadużywałem. Jednakże dla nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa, dla zasług i za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność i uważam za pewne, że mi użyczysz doskonałej skruchy za grzechy moje i daru stałego pamiętania o nieskończonej miłości Twojej i nieskończonym Twoim miłosierdziu oraz korzystania z nich wedle woli Twojej.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem rozważyć, że Pan Bóg od wieków działał nieustannie i że przez całą wieczność działa. Dlatego też, z nieskończonej miłości i zgodnie z celami nieskończonego miłosierdzia swego chce, byśmy korzystali z daru wolnej woli we wszystkich chwilach tego żywota, jakiego w miłosierdziu swoim raczy nam udzielać, a tym samym wzbogacali się w niezliczone uczynki zasługujące na żywot wieczny. Chce też, aby z racji stworzenia, trwały w duszy jakoby pęd i pobudka do stałego działania dobrze i nie oddawania się nigdy bezczynności tak, abym nastawienie przeciwne uważał za poniżenie duszy i za przeciwdziałanie celowi mego istnienia. Bóg, dlatego raczył nas stworzyć podobnymi do siebie, abyśmy na wzór nieustannego Jego działania, wsparci Jego łaską, korzystali z najwznioślejszego daru stworzenia po to, by zawsze działać dobrze i gromadzić zasługi. W tym także celu, zaraz po stworzeniu, naszego pierwszego ojca Adama wprowadził go do raju ziemskiego; jakkolwiek zaś Adam był niewinny, a trudy nie były karą za grzech, wprowadził go tam po to, by pracował: Bóg wziął zatem człowieka i umieścił go w ogrodzie Eden, aby uprawiał go i doglądał (Rodz. 2,15).
O Boże mój, Ojcze najukochańszy, Miłosierdzie moje nieskończone! O, jakże byłem ślepy! O, jakimże jestem potworem niewdzięczności! O, jak bardzo zasługuję na pozbawienie mnie wszystkich łask Twoich, ponieważ nigdy dobrze nie korzystałem z najdroższego daru naturalnego zobowiązania, zgodnego z naturą duszy mojej, a polegającego na stałym działaniu dobrze, a tym samym zasługująco, lecz przeciwnie, postradałem tyle lat życia, spełniając bardzo mało dzieł dobrych, w dodatku zaś spełniając je źle, a dopuszczając się niezliczonych grzechów, choćby wziąć pod uwagę tylko te, które wynikły z mej grzesznej bezczynności. Wiara bowiem naucza, że lenistwo bowiem nauczyło bezczynności (Ekl. 33,28). Tak postępując, sprzeciwiałem się bezpośrednio najmądrzejszym zamiarom Twej nieskończonej miłości i Twego nieskończonego miłosierdzia; bezpośrednio też przeciwdziałałem najwznioślejszemu celowi stworzenia mej duszy. W ten sposób nie starałem się wzbogacać jej w uczynki zasługujące na żywot wieczny, jak tego chcesz Ty, lecz przeciwnie, obciążałem ją niezliczonymi przewinieniami przed trybunałem Twej boskiej sprawiedliwości. O Boże mój, Miłości nieskończona, Miłości niewysłowiona, Miłosierdzie moje nieskończone, dla którego mnie jeszcze znosisz na tej ziemi, aczkolwiek jestem potworem niewdzięczności i wiarołomstwa wobec nieskończonej miłości Twojej i wobec nieskończonego Twego miłosierdzia. Wszelako przez wzgląd na Twoje nieskończone miłosierdzie racz mnie wesprzeć, bym zawsze modlił się do Ciebie w następujący sposób:
Boże mój i Ojcze, Stwórco mój nieskończenie miłościwy, Miłosierdzie moje nieskończone i dla mnie zawsze łaskawe. Przez tyle lat znosiłeś mnie na tej ziemi, ja jednak nigdy nie korzystałem jak należy z nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia, w jakim stworzyłeś mnie podobnym do Ciebie, Boże, który zawsze działasz, a zatem posiadasz naturę, która nakłada na mnie obowiązek naśladowania Cię przez takie postępowanie, aby stale czynić dobrze, a nie oddawać się nigdy bezczynności; przeto nawet konieczny odpoczynek winien mieć na celu tym gorliwsze wykonywanie wszelkich dzieł dobrych, religijnych, obowiązków stanu, urzędu, zatrudnienia i zawodu, ja natomiast czyniłem przeciwnie. Wobec takiego nagromadzenia niezliczonych wykroczeń mego życia, czy chcesz, bym rozpaczał, Boże mój, który jesteś nieskończoną Miłością i nieskończonym Miłosierdziem? Ach nie, mój Boże! Lecz dla nieskończonego i najmiłościwszego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Pana naszego, Jezusa Chrystusa, dla zasług i za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, mam mocną ufność i jestem pewien, że użyczysz mi doskonałej skruchy za moje grzechy oraz łaski do naprawienia wszystkich strat przeszłych. Dlatego postanawiam odtąd, aż do zgonu działać stale i dobrze, a czynić to z taką żarliwością, żeby naprawić to, co winienem był uczynić dobrze, a czego nie uczyniłem. Będziesz mi też przypominał zawsze nieskończoną miłość Twoją i nieskończone Twoje miłosierdzie, bym z niego korzystał według Twej woli we wszystkich chwilach życia, jakich mi łaskawie udzielasz.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
W świetle wiary świętej pamiętam, że dusza moja jest stworzona na obraz i podobieństwo Boże. Dlatego też wierzyć należy, że jest ona żywym obrazem Boga, Ojca Przedwiecznego. Winienem zatem korzystać z daru wolnej woli, aby udoskonalać swoją duszę przez uczynki zasługujące na żywot wieczny, odpowiednio do faktu, że jestem żywym obrazem Ojca Przedwiecznego. A ponieważ, jak mnie oświeca wiara, Ojciec Przedwieczny kontempluje siebie odwiecznie i po wieczność całą, przez kontemplację zaś siebie - rodzi Syna Bożego, który jest Słowem Przedwiecznym, to jest osobowym, żywym, odwiecznym, nieskończonym i niepojętym wyrazem Jego własnej nieskończonej mądrości, przeto pojmuję. Boże, Ojcze Przedwieczny, że stworzywszy mnie na obraz i podobieństwo Swoje, z samej istoty mego stworzenia, stworzyłeś mnie tak, abym żył zgodnie z naturą mej duszy. Winienem habitualnie i wirtualnie, wzbudzając mniej lub więcej akty strzeliste, zależnie od większych lub mniejszych potrzeb duchowych, prowadzić życie przeniknięte do głębi i skoncentrowane na podziwianiu, rozważaniu i kontemplowaniu, w świetle wiary, własnej duszy oraz Ciebie, i to Ciebie całego w Twej Istocie i Naturze oraz nieskończonych przymiotach, których żywym obrazem jest dusza moja, aby w ten sposób naśladować Ciebie, Boże, Ojcze Przedwieczny, w Twej wiecznej kontemplacji całej Twej Istoty. A zatem, żeby powiedzieć wszystko w paru słowach, zgodnie z najmędrszymi zamiarami Twej nieskończonej miłości i Twego nieskończonego miłosierdzia, Boże mój, włożyłeś w istotę mej duszy naturalny obowiązek, abym praktykował sztukę nieustannego wpatrywania się we własną duszę i w Ciebie, którego jestem żywym obrazem.
O Boże mój, gdybym w całym moim życiu zgodnie z naturalnym obowiązkiem, który we mnie zaszczepiłeś, zawsze wpatrywał się w duszę moją i w Ciebie, jak bardzo wzrosłoby we mnie królestwo Twej świętej miłości, jak bardzo w sposób zasługujący udoskonaliłbym duszę moją jako żywy obraz całej Twej Istoty; nigdy zaś nie buntowałbym się przeciw Tobie przez popełnianie nieszczęsnych grzechów. Wszystkie tedy niezliczone grzechy, o Boże mój, które przez ogromną niewdzięczność, coraz częściej każdego dnia mego życia popełniałem, wszystkie dobre uczynki, których nie spełniłem, a które mogłem i powinienem był spełnić, wszystko jest następstwem tego, że nie korzystałem z nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia, w którym zobowiązałeś mnie do wpatrywania się stale w mą duszę i w Ciebie, którego jestem żywym obrazem. Ach, mój Boże! Przez nieskończone miłosierdzie Twoje racz mi dopomóc, bym się zawsze modlił tymi słowy:
Boże mój i Ojcze Przedwieczny, Ojcze nasz najmiłościwszy, nieskończone Miłosierdzie i nieskończona Miłości mej duszy, będącej żywym obrazem całej Twej Istoty. Któż potrafi zrozumieć, jak bardzo winnym jestem wobec Ciebie, ponieważ nie byłem wierny naturalnemu memu obowiązkowi ustawicznego wpatrywania się w duszę moją i w Ciebie, aby Cię naśladować w Twojej wiekuistej kontemplacji, a to celem uniknięcia grzechu i prowadzenia życia wciąż zajętego prawdziwą i jedyną troską o zbawienie wieczne mej duszy według najmędrszych zamiarów Twego nieskończonego miłosierdzia i nieskończonej miłości Twojej. Czy mam sądzić, że po takim nadużywaniu łask, przez całe moje życie, zechcesz mnie opuścić? Ach nie, mój Boże! Przeciwnie! dla nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa i za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność i wierzę, że nie tylko udzielisz mi rychło łaski doskonałego żalu za wszystkie grzechy moje, ale nadto udzielisz mi daru, bym stale był wpatrzony okiem wiary we własną duszę i w Ciebie, a także, bym zgodnie z Twą wolą korzystał z nieskończonej miłości i z nieskończonego miłosierdzia, z jakim mnie stworzyłeś na obraz i podobieństwo swoje.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że dusza moja stworzona jest na obraz i podobieństwo Boże, a zatem jest również żywym obrazem Syna Bożego. Jako taki więc, z naturalnego obowiązku, wynikającego ze stworzenia mnie, winienem z całą ufnością w laskę korzystać z darów wolnej woli w tym celu, aby się udoskonalić i to tym bardziej, że jestem żywym obrazem Syna - Boga, Ojca Przedwiecznego. A ponieważ Boska Osoba Syna jest nieskończenie podobna do Ojca, przeto dusza moja odczuwa naturalną konieczność coraz większego doskonalenia się i wzrastania w zasługi w swojej naturalnej istocie, odzwierciedlającej Boga i to Boga całego, tak że działanie przeciwne byłoby działaniem przeciw naturze i wymaganiom natury mej duszy, zgodnym z najmędrszymi celami nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Boga, który pragnie, by była Doń podobna w chwale. Dlatego we wszystkich myślach, uczuciach, słowach i uczynkach, w całym życiu moim, o ile tylko możliwe, obowiązany jestem przy pomocy łaski kierować wszystkim w ten sposób, by naśladować Boga we wszystkich sprawach zgodnie z Jego zamiarami.
O Boże mój! Jeżeli stworzyłeś mnie w ten sposób, jak wiara naucza, jeśli wszczepiłeś w duszę moją to naturalne, przecenne zobowiązanie, a wszczepiłeś je we mnie, choć przewidziałeś jak wielką niewdzięczność Ci okażę, i jak bardzo przeciwdziałać Ci będę, obrażając Cię i narażając swą duszę na zgubę, dlaczego tedy jeszcze mnie znosisz na tej ziemi? Przynajmniej ku Twojej większej chwale objaw całemu światu nieskończoną miłość Twoją i nieskończone Twe miłosierdzie, a przez wzgląd na nieskończone miłosierdzie Twoje wspomóż mnie, bym się zawsze modlił tymi słowy:
Boże mój i Ojcze, Miłości nieskończona, nieskończone Miłosierdzie mej duszy. Miłości niewypowiedziana, Miłości niepojęta. Ty sam wiesz, jak bardzo byłem niewdzięczny i jak wielkie popełniałem grzechy, wszystkie zaś były następstwem mej niewdzięczności wobec nieskończonej miłości Twojej i wobec nieskończonego miłosierdzia Twego, z jakim mnie stworzyłeś na obraz Twój i podobieństwo; były one również następstwem tego, że nie korzystałem z Twej miłości i miłosierdzia, a zwłaszcza, że działałem wbrew właściwej naturze mej duszy, będącej żywym obrazem Słowa Przedwiecznego, Twego Boskiego Syna, nieskończenie podobnego do Ciebie, o Boże mój. Gdybym z tego korzystał zgodnie z Twoją wolą, przy pomocy łaski Twojej, nigdy nie byłbym zgrzeszył; jak bardzo pomnożyłbym święte uczynki ku większej Twej chwale, jak również ku większemu uświęceniu duszy mojej i dusz moich bliźnich. Tymczasem czuję się winny tylu grzechów, wyzuty z wszelkich zasług. Dusza moja zatruta jest, oplątana po wielekroć skuta łańcuchami niezliczonych win. O Boże mój, któż da mi łzy do opłakiwania tak czarnej i potwornej niewdzięczności wobec nieskończonej miłości Twojej i wobec nieskończonego Twego miłosierdzia? Boże mój, Miłości moja, nieskończona Miłości biednej duszy mojej, tak zniekształconej, zranionej i zatrutej. O Boże mój, któryś z Istoty swojej jest Miłosierdziem, czy chcesz, bym pogrążony w taką otchłań nędzy, nie miał już nadziei w Tobie? Przeciwnie! Dla nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Pana naszego, Jezusa Chrystusa, dla zasług i za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność i wierzę z niezachwianą pewnością, że wnet użyczysz mi łaski doskonałego żalu za wszystkie grzechy moje i za moją potworną niewdzięczność oraz że mi niebawem dasz łaskę do rozpoczęcia już od tej chwili i do prowadzenia aż do śmierci - życia całkowicie poświęconego staraniu się o większą doskonałość mojej duszy, przy stale wzrastającej żarliwości i pilności, a także łaskę stałej pamięci o Twojej nieskończonej miłości i Twym nieskończonym miłosierdziu, z jakim mnie stworzyłeś podobnym do Ciebie, abym z Twej miłości i miłosierdzia korzystał wedle Twej woli i przez to stał się podobny do Ciebie w chwale na całą wieczność.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że dusza moja, będąc żywym obrazem Boga, jest także żywym obrazem Ducha Świętego, który jest nieskończoną, niezmierzoną i niepojętą miłością Ojca i Syna. W świetle wiary zatem, ponieważ dusza moja jest żywym obrazem wiecznej, niezmierzonej, niepojętej i nieskończonej miłości Ojca i Syna, nadto, ponieważ w duszy istnieje naturalny czynnik dążący do nieskończonej miłości, a sprzeciwiający się miłości ziemskiej, jestem obowiązany przy pomocy łaski, korzystać z wolnej woli w tym celu, by się udoskonalić w zasługujący sposób w tej mierze, w jakiej jestem żywym obrazem nieskończonej miłości Ojca i Syna, a zatem obowiązany jestem żyć życiem miłości w nieskończonej Miłości, innymi słowy, winienem ożywiać wszystkie myśli duszy mojej i wszystkie uczucia serca miłością tak, aby dążyły do nieskończonej miłości. Podobnie winienem wszystkie swe słowa z miłości odnosić do nieskończonej Miłości i wszystkie czynności życia konieczne i obojętne, prócz grzechu, którego winienem zawsze unikać, winienem odnosić z miłości do nieskończonej Miłości, aby dusza moja coraz bardziej udoskonalana w sposób zasługujący, będąc żywym obrazem Miłości nieskończonej, coraz bardziej stawała się podobną do nieskończonej Miłości, przemieniała się w najczystszą miłość Bożą i stała się podobną do nieskończonej Miłości w chwale na całą wieczność.
O Boże mój, Miłości moja, Miłości niezmierzona, Miłości niewysłowiona, Miłości najmiłosierniejsza!, Czy kiedykolwiek okazałem wdzięczność za tę najmądrzejszą wynalazczość i najmiłościwszą przemyślność nieskończonej Twojej miłości? Czy kiedykolwiek korzystałem z nich zgodnie z planami nieskończonej miłości Twojej i nieskończonego Twego miłosierdzia? O Boże mój, Ty sam najlepiej wiesz, jak bardzo przewrotnie postępowałem, zamiast bowiem żyć życiem miłości na łonie Twej miłości nieskończonej, kochałem samego siebie, z upodobaniem chodziłem za popędami rozpętanych i złych namiętności moich, kochałem ziemię, kochałem grzech, obrażając Cię niezliczoną ilość razy i coraz bardziej zatracając nieszczęsną duszę moją. O Boże mój, Miłości nieskończona, niegodny jestem Twej miłości, niegodny Twoich łask i zmiłowań. Przeciwnie, dla potwornej niewdzięczności mojej oraz dla strasznego nadużywania miłosierdzia Twego i miłości nieskończonej zasługuję na to, byś więcej nie myślał o mnie i pozbawił mnie wszystkich darów w porządku natury i łaski. Boże mój, Miłości moja nieskończona, Miłości nie odwzajemniona, Miłości znieważana, Ty sam wiesz, na jak ciężkie i jak niezliczone zasłużyłem kary wieczne, niezmierzone, nieskończone i niepojęte, albowiem buntowałem się przeciw Twej nieskończonej i wiecznej, niezmierzonej i niepojętej miłości. Boże mój, wszystko prawda, najoczywistsza prawda, a przecież nie wszystko jeszcze powiedziałem. Ty jednak jesteś nieskończonym Miłosierdziem! Czy więc bym sądził, że teraz zamierzasz mnie ukarać, jak na to zasługuję? Nie! Lecz przez nieskończone miłosierdzie Swoje racz mi dopomóc, bym Cię prosił jak następuje:
Boże mój i Ojcze, Miłosierdzie nieskończone i nieskończona Miłości mej duszy, która jest żywym obrazem Twoim, jeśli mi dozwolisz bym Cię prosił o to, czego mi nie odmawiasz, pewien jestem, że zwrócisz ku mnie swe miłosierne oczy. I jeśli skierujesz swe miłosierne spojrzenie na mnie, rychło się wzruszysz współczuciem dla mej biednej duszy, która jest całkowicie zniekształconym wizerunkiem Twej nieskończonej miłości, albowiem pogrążona jest całkowicie w błocie miłości ziemskiej i zwierzęcej, przemocą owładnięta wszystkimi występkami i najohydniejszymi namiętnościami. Jednakże dla nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa, dla zasług i za przyczyną Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych żywię mocną ufność i uważam za pewne, że niebawem użyczysz mi łaski doskonałego żalu za niegodne życie moje, że niebawem zapalisz ponownie w mej duszy płomień swej najczystszej miłości i dasz mi łaskę skuteczną, abym stale żył życiem miłości tak żarliwej, iżbym naprawił nie tylko straty, jakie sam poniosłem, ale także te, które ponieśli nieszczęśliwi grzesznicy na całym świecie, i że przemienisz mnie całkowicie w świętą miłość Twoją, abym był podobnym Tobie w chwale, o moja nieskończona, odwieczna, niezmierzona i niepojęta Miłości.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony światłem wiary winienem zawsze pamiętać, że jeśli dusza moja jest żywym wizerunkiem Boga, jest też żywym obrazem nieskończonej Potęgi, albowiem Bóg jest nieskończoną, niezmierzoną i niepojętą Potęgą. Dlatego obowiązany jestem korzystać z daru wolnej woli, by się w sposób zasługujący doskonalić w tej mierze, w jakiej jestem żywym obrazem nieskończonej potęgi Boga, abym utwierdzony i umocniony w Bogu, mógł spełniać wszystkie uczynki dla większego uwielbienia Boga, jak również dla większego uświęcenia duszy mojej i bliźnich oraz abym się wystrzegał uczynków, słów i myśli przeciwnych świętemu prawu Bożemu i kościelnemu, obowiązkom mego stanu i wszelkim innym mym obowiązkom; nadto, abym nigdy nie podupada! tak dalece, bym zezwalał na pokusy szatańskie, na ponęty oszukańczego świata i na podniety niskich namiętności, lecz przeciwnie, abym wraz ze św. Pawłem Apostołem mógł powiedzieć: umiem znosić niedostatek, potrafię też żyć jak należy w dostatkach. Umiem pogodzić się ze wszystkim w moim życiu: czy to wtedy, gdy jestem syty, czy wtedy, kiedy głód cierpię, zarówno wtedy, gdy obfituję w dobra zewnętrzne, jak i wtedy, kiedy odczuwam ich brak. Mogę wszystko w Tym, który mnie umacnia (Filip. 4, 12- 13). W ten sposób, pełen dobrych uczynków, bogaty w zwycięstwa nad wszystkimi pokusami i ponętami nieprzyjaciół duszy, mógł przy końcu swego śmiertelnego życia stać się podobnym w chwale do nieskończonej Potęgi, którą jest sam Bóg.
O Boże mój, gdybym by! wdzięczny Tobie, korzysta! z nieskończonej miłości i z nieskończonego miłosierdzia Twego, z jakim mnie stworzyłeś podobnym do Ciebie - nieskończona Potęgo, nigdy bym nie zgrzeszył. Natomiast spełniałbym święte uczynki, ćwiczyłbym się we wszystkich cnotach chrześcijańskich, i to nawet w najtrudniejszych wypadkach, a w ten sposób przygotowałbym się do tego, aby być podobnym do Ciebie w chwale, o Boże mój, nieskończona Potęgo mej duszy. Teraz zaś przez nieskończone miłosierdzie Twoje, racz mi pomóc, bym się modlił jak następuje:
Wszechmogący mój Boże i Ojcze, nieskończona Miłości mej duszy, nieskończone Miłosierdzie. Mam nadzieję, że raczysz zwrócić na mnie litościwe spojrzenie pełne miłości i miłosierdzia. Lecz niestety, ujrzysz mnie w tym stanie, w jakim się przez moją, zawsze potworną niewdzięczność i wskutek moich ciężkich win znajduję, będąc całkowicie zanurzony w najohydniej- szych występkach, płynących z przeklętego grzechu, i to nie jednego, lecz z niezliczonych grzechów, jakie sam popełniłem i do jakich, przez swe niezliczone i straszliwe zgorszenia, przywiodłem także innych. Sam widzisz, o Boże, że postępowanie takie całkiem mnie zniekształciło w mym charakterze żywego podobieństwa do Ciebie, który jesteś nieskończoną Potęgą, atoli jestem pewny, że aczkolwiek masz niezliczone powody do tego, by mnie karać przez wieki, okażesz natychmiast współczucie dla nieszczęsnej duszy mojej. W nieskończonym miłosierdziu Twoim, w nieskończonych zasługach Chrystusowych, w zasługach i pośrednictwie Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych pokładam mocną ufność, owszem uważam za pewne, że mi rychło udzielisz łaski doskonałego żalu za wszystkie moje grzechy oraz łaski korzystania ze wszystkich środków duchowych, szczególnie zaś z daru świętej modlitwy zarówno ustnej, jak myślnej oraz łaski owocnego przystępowania do Sakramentów św. dla udoskonalenia mej duszy, jako żywego obrazu nieskończonej potęgi Twojej, iżbym się przygotował do tego, aby po doczesnym życiu stać się podobnym do Ciebie w chwale.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowania, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą pamiętam, że dusza moja, stworzona na obraz i podobieństwo Boga, jest także żywym obrazem nieskończonej Mądrości, albowiem Bóg jest samą Mądrością nieskończoną. Dlatego też, na zasadzie stworzenia, jestem obowiązany do korzystania z wolnej woli dla udoskonalenia siebie samego, o ile jestem żywym obrazem nieskończonej Mądrości. Z istoty tedy mego stworzenia jestem obowiązany poznawać Boga, który jest samą Mądrością, a poznawać Go przy pomocy Pisma Św., Ewangelii Św., nauki Ojców świętych oraz nauki świętej Matki: katolickiego, apostolskiego i rzymskiego Kościoła, przez słuchanie słowa Bożego, zanoszenie świętej modlitwy - zwłaszcza rozmyślanie, aby dusza moja, po życiu doczesnym, stała się podobną do Boskiej Mądrości w chwale przez wieczność całą.
O mój Boże! Jakże wielki jest ten zaszczyt, któregoś mi udzielił bez mojej prośby, jedynie powodując się nieskończoną miłością i nieskończonym miłosierdziem Swoim. A przecież przewidziałeś moją niewdzięczność oraz to, że tak mało skorzystam z Twego miłosierdzia, że natomiast tak przewrotnie będę postępował, obrażając Cię i zatracając coraz bardziej duszę moją przez fałszywą mądrość przewrotnego świata, przez fałszywą naukę nieprzyjaciół prawdy i przez brutalne porywy buntowniczych namiętności. O mój Boże, prawdziwa, nieskończona i najdroższa Mądrości duszy mojej! Wobec tak straszliwego nadużycia względów, darów i łask, jakich stałem się winnym, zasługuję na to, abyś mnie opuścił. Jednakże, jeśli mnie Ty opuścisz, jak na to zasługuję, będę zgubiony. Ty mnie jednak nie opuścisz, boś jest Miłością i Miłosierdziem nieskończonym. Nigdy nie odważyłbym się przypuścić, żebyś mnie chciał opuścić. Dlatego, przez wzgląd na nieskończone Twoje miłosierdzie, dopomożesz mi Boże do odmówienia następującej modlitwy:
Boże mój i Ojcze, Miłości nieskończona i nieskończone Miłosierdzie mej duszy. Jest prawdą, najoczywistszą prawdą, że jestem największym niewdzięcznikiem wobec nieskończonej miłości Twojej i nieskończonego Twego miłosierdzia, z jakim mnie stworzyłeś na obraz i podobieństwo Twej nieskończonej mądrości. Owszem, uznaję, że nie tylko nadużywałem Twej miłości i miłosierdzia, dopuszczając się grzechu mimo tylu oświeceń wiary, przez które pouczyłeś mnie od chwili używania rozumu, lecz więcej jeszcze grzeszyłem, postępując niezliczoną ilość razy według fałszywych zasad przewrotnego świata, przez co zasłużyłem na wszelkie kary doczesne i wieczne. Jednak dla nieskończonego miłosierdzia Twego i nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa, dla zasług i za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność i uważam za pewne, że rychło udzielisz mi łaski doskonałego żalu za wszystkie grzechy moje wraz z łaską stałego i owocnego korzystania ze wszystkich środków, aby gromadzić zasługi i udoskonalać coraz bardziej duszę moją, jako żywy obraz Twej nieskończonej mądrości, iżby po obecnym życiu stała się podobną do Ciebie w chwale wiekuistej.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że skoro dusza moja jest żywym obrazem Boga, a Bóg ze swej istoty jest także Sprawiedliwością, tedy jestem obowiązany korzystać z wolnej woli dla zdobywania zasług i udoskonalenia siebie samego, o ile jestem żywym obrazem najistotniejszej Sprawiedliwości. Dlatego też we wszystkich myślach, we wszystkich uczuciach serca, we wszystkich słowach, we wszystkich czynnościach i w używaniu rzeczy stworzonych winienem tak postępować, bym się stał sprawiedliwym wobec bliźniego i sprawiedliwym wobec samego siebie. Aby być sprawiedliwym wobec Boga, winienem kochać Go z całego serca, ze wszystkich myśli, z całej duszy i ze wszystkich sił, a jeśli zgrzeszyłem, winienem za to pokutować. Aby być sprawiedliwym wobec bliźniego, winienem kochać Go dla miłości Boga jak samego siebie, a tym bardziej nie powinienem go obrażać ani w tym, co dotyczy duszy, ani w tym, co dotyczy ciała bliźniego. Jeżeli zaś go obraziłem, winienem zadośćuczynić za moje uchybienia. Aby być sprawiedliwym wobec samego siebie, winienem starać się zawsze o większe udoskonalenie i uświęcenie duszy mojej, aż ją zbawię na wieki.
O Boże mój, czy kiedykolwiek czyniłem to wszystko? Jeżeli zaś czyniłem cośkolwiek pod tym względem, to kiedyż czyniłem to tak dobrze, jak powinienem i mogłem był uczynić? Jakże natomiast byłem niewdzięczny wobec Ciebie, ponieważ zawsze Cię obrażałem. Nie mogę zaś twierdzić, jakobym Cię kochał z całego serca, ze wszystkich myśli, z całej duszy i ze wszystkich sił. Przeciwnie, obrażałem Cię wszystkimi władzami duszy i ciała. Nie mogę też powiedzieć, jakobym naprawdę kochał zawsze bliźniego jak siebie samego. Przeciwnie, ileż to razy obrażałem Go i gorszyłem. A zamiast zwracać baczną uwagę na uświęcenie, udoskonalenie i zbawienie własnej duszy, jakże bardzo ją zatracałem, jakże wysilałem się w tym celu, aby ją zgubić w piekle na wieczność całą! O mój Boże, chociaż musisz mnie uznać za najbardziej horrendalne monstrum niewdzięczności wobec najmiłosierniejszego dobrodziejstwa, iż mnie raczyłeś stworzyć, dopomóż mi jednak łaskawie, abym Cię prosił jak następuje:
Boże mój i Ojcze, Miłości moja nieskończona, istotna Sprawiedliwości! Jestem żywym obrazem Twoim. Jednakże przez mą nikczemną niewdzięczność jakże jestem zniekształcony, jakże winnym niezliczonych grzechów, jakie popełniłem i do jakich przywiodłem innych przez to, że nie korzystałem z nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia, z jakim mnie stworzyłeś na obraz i podobieństwo Twoje, lecz przeciwnie, zawsze postępowałem wbrew Twej miłości i Twemu miłosierdziu. Zasłużyłem przez to na wszystkie kary doczesne i wieczne tyle razy pomnożone, ile grzechów popełniłem i do ilu przywiodłem innych. Jednak dla nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa, dla zasług i za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność i wierzę z całą pewnością, że użyczysz mi rychło łaski doskonałego żalu za wszystkie grzechy moje, tudzież łaski korzystania ze wszystkich środków do tego, aby być sprawiedliwym wobec Ciebie - Dobroci nieskończona, wobec bliźniego i samego siebie, abym w chwili mej śmierci czuł się przysposobionym do tego, aby Tobie być podobnym w chwale przez całą wieczność.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że skoro Bóg mnie stworzył na obraz i podobieństwo Swoje, to dusza moja jest również żywym obrazem istotnego Miłosierdzia, ponieważ Bóg jest samym Miłosierdziem, Miłosierdziem wiecznym, nieskończonym, niezmierzonym, niepojętym. Bóg zaś uczynił to ze względu na najmiłościwsze zamiary swego nieskończonego miłosierdzia. I tu winienem wyraźnie zwrócić uwagę na to, że Bóg uczynił to dlatego, aby człowiek, z istoty stworzenia, czuł się stale zobowiązany do korzystania z wolnej woli, przy pomocy Jego łaski w tym celu, aby wykonywać wszystkie uczynki miłosierdzia co do ciała i co do duszy, tak aby mógł dostąpić miłosierdzia nawet po życiu pełnym wszelakich grzechów. Bo powiedział Pan nasz, Jezus Chrystus: Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią (Mt 5,7). Cóż to za łaska, cóż to za bezcenny dar, jakiego mi Bóg udzielił, stwarzając mnie żywym obrazem Swego miłosierdzia! Dlatego jako stworzenie jestem stale zobowiązany do korzystania z wolnej woli, przy pomocy łaski w tym celu, aby doskonalić się w zasługujący sposób, jako żywy obraz istotnego Miłosierdzia. Dlatego, odpowiednio do mego stanu, stanowiska i warunków, mam obowiązek, przy użyciu wszystkich środków, jakimi rozporządzam, zajmować się w całym życiu swoim, wykonywaniem wszelkich uczynków miłosierdzia co do ciała i co do duszy, takie zaś życie uspasabia i przygotowuje mnie do otrzymywania od Boga coraz to nowych, większych i niezliczonych zmiłowań i zapewni mi błogosławieństwo, jakiego Boski Sędzia udzieli wybranym w dniu sądu powszechnego w dolinie Jozafata.
O Boże mój, Miłości nieskończona! O, jakże byłem niewdzięczny, jakże przeciwdziałałem Twoim miłosnym zamiarom, a zwłaszcza zamierzeniu Twego nieskończonego miłosierdzia, popełniając tak wiele zaniedbań i tak często wprost Ci się sprzeciwiając. Jednakże, przez nieskończone Twe miłosierdzie, racz mnie wspomóc, bym Cię zawsze prosił jak następuje:
Boże mój i Ojcze, nieskończona Miłości duszy mojej, Miłosierdzie wieczne, nieskończone, niepojęte i niezmierzone. Ty widzisz, że chociaż dzięki Tobie jestem Twym żywym obrazem, to jednak przez moją niewdzięczność i z mojej winy jakże zniekształcony jest ten obraz i jak grzeszny w czynach, które popełniałem, sprzeciwiając się sobie samemu jako żywemu obrazowi Twego miłosierdzia. Dlatego zasługuję na to, byś mnie opuścił i by dosięgły mnie wszelkie kary doczesne i wieczne. Czy jednak Ty, będąc nieskończonym Miłosierdziem chcesz, abym wierzył w to, że mnie opuścisz? Nie, bo dla nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa, dla zasług i przyczyny Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność i uważam za pewne, że użyczysz mi już teraz doskonałego żalu za wszystkie moje grzechy i za moją, potępienia godną - niewdzięczność. Ufam, że mi dasz laskę życia całkowicie poświęconego gorliwemu wykonywaniu wszystkich dziel miłosierdzia co do ciała i co do duszy, abym coraz bardziej udoskonalał się jako żywy wizerunek Twego miłosierdzia, a przemieniony całkiem w Twoje miłosierdzie stał się po obecnym życiu podobnym Twojemu miłosierdziu w wieczystej chwale.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą pamiętam, że skoro Bóg, z nieskończonego swego miłosierdzia i z nieskończoną miłością, stworzył mnie na obraz i podobieństwo swoje, przeto dusza moja jest żywym obrazem Czystości istotnej, albowiem Bóg jest istotną Czystością, Czystością niezmierzoną i niepojętą. Dlatego wsparty łaską Bożą obowiązany jestem, z racji stworzenia, korzystać z wolnej woli, aby się udoskonalić jako żywy obraz istotnej Czystości. A zatem we wszystkim i zawsze winienem dążyć do istotnej czystości. Wskutek tego obowiązany jestem posługiwać się wszelkimi środkami, aby żyć w możliwie całkowitej czystości duszy i ciała, przy użyciu najpotężniejszej broni, jaką jest modlitwa ustna i myślna, winienem zawsze oddalać z mego umysłu wszelką myśl nieczystą, każde nieczyste uczucie z mego serca; winienem się umacniać przez uczęszczanie do Sakramentów Św., aby zawsze zwyciężać wszelkie pokusy nieczyste. Aby zaś okiełznać wszystkie złe i brutalne namiętności, mam obowiązek pilnego strzeżenia wszystkich uczuć ciała i unikania niebezpieczeństw, okazji i rozmów z osobami, przez które mógłbym stracić lub przyćmić najpiękniejszą lilię czystości duszy i ciała. Owszem, dla jeszcze większego udoskonalenia się w świętej czystości winienem, w życiu swym, stosować umartwienie ciała i złych pożądliwości, by czystością tchnęły wszystkie myśli, uczucia serca, słowa, uczynki i cały tryb mego życia, albowiem z miłosierdzia Bożego jestem żywym obrazem istotnej Czystości. Postępując zaś inaczej działałbym wbrew naturze mej duszy, która jest żywym obrazem istotnej Czystości.
O Boże mój, istotna Czystości, Czystości niezmierzona i niepojęta. Stając przed Tobą, zalewam się rumieńcem wstydu. Jakże bowiem niepomny jestem i jak niewdzięczny wobec nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia, z jakim raczyłeś mnie stworzyć na obraz i podobieństwo Ciebie samego, który z Istoty swojej jesteś samą Czystością, chociaż przewidziałeś potworną niewdzięczność moją i to, że będę postępował wbrew mojej naturze stworzenia. Jednakże przez nieskończone miłosierdzie Twoje, racz mi dopomóc, abym się modlił tymi słowy:
Boże mój i Ojcze, nieskończona Miłości mej duszy, Czystości wieczna, jaśniejąca najwyższym blaskiem, Czystości niepojęta! Jest najoczywistszą prawdą, że jestem wielkim niewdzięcznikiem wobec Twych darów, że postępowałem zawsze wbrew najświętszym zamiarom Twej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego, z jakim mnie stworzyłeś i zachowujesz. Jakże zatem zniekształciłem duszę swoją niezliczonymi grzechami, życiem nieczystym, jakże dalekim od wzniosłej czystości, do której mogłem i winienem był, jako Twoje stworzenie, dążyć przy pomocy Twej łaski. Ale czy dlatego miałbyś mnie opuścić, czy miałbyś mnie biczować, czy miałbyś mnie ukarać, jak na to zasługuję? O Boże mój! Wiem, że zgodnie z rozumem, i to rozumem nieskończonym, byłbym w tym wypadku stracony na wieki! Wszelako Ty jesteś istotną Czystością, nieskończenie miłosierną, toteż dla tego nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Pana naszego, Jezusa Chrystusa, dla zasług i przyczyny Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność i uważam za pewne, że natychmiast udzielisz mi doskonałego żalu za wszystkie grzechy moje, że zburzysz całe me nieczyste życie, że mi dasz swoją czystość i że mi udzielisz łaski takiego używania wolnej woli, bym korzystał w sposób coraz bardziej zasługujący ze wszystkich środków koniecznych i pożytecznych do udoskonalenia mej duszy - żywego obrazu Twej istotnej Czystości.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze
Oświecony wiarą winienem pamiętać, że będąc z miłosierdzia Bożego stworzonym na obraz i podobieństwo Boże, mam duszę, która jest także żywym obrazem istotnej Świętości i Doskonałości, ponieważ Bóg jest Świętością i Doskonałością ze swej Istoty. Bóg tedy, powodowany nieskończoną miłością i nieskończonym miłosierdziem, stwarzając mnie, zobowiązał mnie na zasadzie stworzenia, abym przy pomocy łaski korzystał z wolnej woli do coraz większego doskonalenia się, o ile jestem żywym obrazem istotnej Świętości i Doskonałości. Dlatego to Pan nasz, Jezus Chrystus nie dał nowego przykazania, kiedy powiedział do wszystkich: Bądźcież tedy doskonali, tak jak doskonały jest wasz Ojciec Niebieski (Mt 5,48). Któż mógłby kiedykolwiek sobie wyobrazić, że stworzył mnie Bóg takim, abym na zasadzie stworzenia obowiązany był stać się świętym i doskonałym, i to w każdej chwili coraz świętszym i doskonalszym, aby dokładnie wypełniać tak święte zobowiązania, a przez to coraz bardziej zbliżać się do istotnej Świętości i Doskonałości, aczkolwiek nie zdołam nigdy jej dorównać? Bóg stworzył mnie takim, że jeśli przy pomocy Jego łaski nie staję się w miarę mych sił świętym i doskonałym w całym mym życiu, to stale postępuję mniej lub więcej sprzecznie z samym sobą; jestem bowiem żywym obrazem istotnej Świętości i Doskonałości. A zatem, o Boże mój, aby nie poniżać natury mej duszy i nie przeciwdziałać najmędrszym celom Twej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego, obowiązany jestem w całym mym życiu, aż do śmierci, starać się o większą świętość i doskonałość, jaką tylko osiągnąć mogę we wszystkich myślach i uczuciach serca, we wszystkich słowach i uczynkach, na każdym kroku, w używaniu wszystkich władz duszy i ciała, w używaniu wszelkich rzeczy stworzonych i wszystkich darów natury i łaski, jakich mi użyczyłeś, i jakich zechcesz mi użyczyć. O mój Boże, czy kiedykolwiek tak postępowałem? O, jakże jestem niewdzięczny wobec Twej miłości i Twego nieskończonego miłosierdzia. O, jak bardzo niedbale postępowałem zawsze, a jakże często całkiem sprzecznie z Twoją wolą. Teraz atoli, racz mi dopomóc przez wzgląd na nieskończone miłosierdzie swoje, abym do Ciebie zanosił tę modlitwę:
Boże mój i Ojcze najmiłościwszy, Miłosierdzie nieskończone, Świętości i Doskonałości wieczna, nieskończona, niezmierzona, niepojęta, Tyś mnie stworzył na podobieństwo swoje, abym przez udoskonalenie siebie jako obrazu Twej Świętości i Doskonałości, stał się po doczesnym życiu podobnym do Twej Świętości w chwale przez wieczność całą. Ja natomiast nie korzystałem z tego niepojętego daru Twojej miłości i Twego nieskończonego miłosierdzia; nie byłem Ci wdzięczny, przeciwnie, nadużywałem Twej miłości i Twego miłosierdzia, postępując sprzecznie z Twą wolą. Czyż mnie zatem, o Boże mój, opuścisz? Tak, zasługuję na to z niezliczonych powodów. Jednakże w to nie wierzę, albowiem dla nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa, dla zasług i przyczyny Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, żywię jak najmocniejszą ufność i mocno wierzę, że już teraz, z całą pewnością, udzielisz mi doskonałego żalu za grzechy oraz łaski skutecznej, bym natychmiast rozpoczął życie święte i doskonałe i to z tak wielką żarliwością, bym odzyskał to, co w przeszłości utraciłem i bym coraz więcej udoskonalał się według Twojej woli. Celem zaś wytrwania w tym trybie życia racz mi zawsze przypominać nieskończoną miłość swoją i nieskończone swoje miłosierdzie, abym się stał podobnym do Ciebie w chwale przez całą wieczność.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że ponieważ z miłosierdzia Bożego jestem stworzony na obraz i podobieństwo Boże, tedy dusza moja jest żywym obrazem tego, co wieczne, nieskończone, niezmierzone i niepojęte; albowiem Bóg jest Wieczny, Nieskończony, Niezmierzony i Niepojęty. Bóg zatem chce mi umożliwić dojście do podobieństwa z Jego Wiecznym, Nieskończonym, Niezmierzonym i Niepojętym Bytem w chwale przez wieczność całą. Stworzył mnie z nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia swego takim, że na zasadzie stworzenia obowiązany jestem, przy pomocy Jego łaski, korzystać z wolnej woli, aby w zasługujący sposób udoskonalić siebie, żywy obraz Bytu Wiecznego, Nieskończonego, Niezmierzonego i Niepojętego. A zatem celem udoskonalania siebie jako żywego obrazu Wiecznego Bytu, winienem przez cały przeciąg mego życia, zarówno w pełnieniu dobra, jak w unikaniu zła, czynić dobrze, a unikać zła, czyli grzechu i to czynić dobrze zawsze, a gdyby Bóg zechciał tedy i przez wieczność całą. Celem udoskonalenia siebie jako obrazu Bytu Nieskończonego winienem unikać wszelkiego grzechu, a nawet najmniejszej niedoskonałości; winienem także spełniać wszelkie dobre uczynki, jakie przy pomocy łaski spełnić mogę. Ponieważ zaś nie mogę spełniać nieskończonych uczynków dobrych, winienem spełniać te, które mogę spełnić, żywiąc mocne pragnienie, by je spełniać w nieskończonej liczbie i doskonałości. Będąc żywym obrazem Bytu Niezmierzonego, jestem obowiązany unikać grzechu, winienem dążyć do zniszczenia grzechu w całym świecie i wszędzie czynić dobrze z żywym pragnieniem, aby czynić dobrze w całym świecie, choćby on był niezmierzony. Będąc żywym obrazem Bytu Niepojętego, winienem zawsze chcieć wszystkiego, czego chce Bóg, winienem działać we wszystkich intencjach, które się Bogu podobają, z pokornym i szczerym pragnieniem i z pobożnym zamiarem czynienia tego z doskonałością Bożą.
O Boże mój, czy kiedykolwiek w życiu swym tak czyniłem? Niestety, postępowałem odwrotnie. O, jak bardzo nadużyłem Twej miłości nieskończonej i nieskończonego miłosierdzia Twego i jak bardzo byłem z tego powodu, wobec Ciebie niewdzięcznym. Zaiste, jestem zatwardziałym niewdzięcznikiem. Teraz jednak, przez wzgląd na nieskończone miłosierdzie Twoje, racz mi dopomóc, abym Cię prosił w ten sposób:
Boże mój i Ojcze najmiłościwszy, Wieczny, Nieskończony, Niezmierzony i Niepojęty Boże, kto zdoła zrozumieć nieskończoną miłość i nieskończone miłosierdzie Twoje? Chociaż od wieków w nieskończonej mądrości swojej wiedziałeś, że będę niewdzięcznikiem wobec Twej miłości i nieskończonego miłosierdzia, bo przecież nigdy nie korzystałem z Twej miłości i miłosierdzia, a zawsze ich nadużywałem i działałem wbrew najmędrszym celom Twej najmiłościwszej i nieskończonej dobroci, to czyż mnie z tego powodu opuścisz? Mój Boże, zasługuję na to z niezliczonych przyczyn, lecz Ty zawsze jesteś nieskończonym Miłosierdziem. Dlatego przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Jezusa Chrystusa, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną, niewzruszoną ufność i uważam za pewne, że mi w tej chwili użyczysz łaski doskonałego żalu za wszystkie grzechy moje i za moją potworną niewdzięczność oraz że mi dasz łaskę stałego unikania śmiertelnego i powszedniego grzechu, jak również spełnienia wszelkich możliwych dobrych uczynków, a nadto rzeczywistego pragnienia biednego mego serca, żeby przy pomocy Twej łaski spełniać także to dobro, którego nie mogę spełnić, lecz które Ty zawsze i wszędzie spełniać możesz w niezmierzonym i niepojętym stopniu, iżbym wzrastał w zasługi i udoskonalał się według Twej woli w mym charakterze żywego obrazu Twej Wiecznej, Nieskończonej, Niezmierzonej i Niepojętej Istoty.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że Bóg, powodując się nieskończoną miłością swoją i nieskończonym swoim miłosierdziem, raczył stworzyć duszę moją na obraz i podobieństwo swoje, abym mógł mieć za pokarm samego Boga. Albowiem, jak dla utrzymania przy życiu ciała naszego dał nam pokarm materialny, tak celem posilenia, utrzymywania, wzmacniania i udoskonalania duszy naszej w życiu łaski, które jest życiem przybranych synów Bożych, a które prowadzi duszę do podobieństwa z Bogiem w chwale przez wieczność całą, dał nam za pokarm całego Siebie, jedynego w Istocie, a troistego w Osobach wraz ze wszystkimi swymi nieskończonymi przymiotami i doskonałościami. Dlatego też stworzył Adama w stanie niewinności, który to stan, między innymi darami, zawiera szczególnie łaskę poświęcającą, wynoszącą duszę do godności przybranego dziecka Bożego. Dlatego Bóg był zawsze prawdziwym, jedynym i wyłącznym pokarmem dusz, które są przybranymi dziećmi Jego, kiedy są bez grzechu. Grzech bowiem zniekształca duszę naszą w jej charakterze żywego wizerunku Bożego. Dlatego to powiedział Eklezjastyk: Ten, co Pana się boi, będzie tak czynił... nakarmi go chlebem rozumu i napoi go wodą mądrości (Ekl 15, 1-3).
O Boże mój, miłości nieskończona, Miłości niewypowiedziana, Miłosierdzie nieskończone!, Któż Cię pobudził do stworzenia mnie w ten sposób, że dusza moja spożywać ma Ciebie samego jako pokarm i posilenie swe, aby dojść do ostatecznego i najszczęśliwszego kresu, dla którego ją miłosiernie stworzyłeś? Któż Cię pobudził, jeśli nie miłość Twoja nieskończona i nieskończone miłosierdzie Twoje! O Boże mój, ty więc jesteś pokarmem duszy mojej! Zatem - Bóg Ojciec jest pokarmem duszy mojej, Syn Boży jest pokarmem duszy mojej, Duch Święty jest pokarmem duszy mojej - cały Bóg jest pokarmem duszy mojej. A zatem, o Boże mój, Twoja nieskończona potęga jest pokarmem duszy mojej. Twoja nieskończona mądrość jest pokarmem duszy mojej, Twoja nieskończona dobroć, miłość, miłosierdzie, sprawiedliwość jest pokarmem duszy mojej, Twoja istotna czystość, Twoja świętość, Twoja doskonałość nieskończona jest pokarmem duszy mojej, wszystkie nieskończone przymioty Twoje, wszystkie nieskończone doskonałości Twoje są pokarmem duszy mojej, cała Twa Istota o Boże mój Wieczny, Nieskończony, Niezmierzony, Niepojęty - jest pokarmem duszy mojej. Jesteś nim zawsze, nocą, dniem i w każdej chwili. Chcesz, byśmy coraz bardziej otwierali podwoje duszy naszej, aby się jeszcze więcej nasycać i raczysz nakazywać nam to, mówiąc do wszystkich: Otwórz szeroko usta, abym je napełnił (Ps 80, 11). O Boże mój, któż pojmie nieskończoną miłość oraz niewysłowione miłosierdzie Twoje, które Cię skłoniły, abyś stwarzając nas, wlał w nas potrzebę spożywania samego Ciebie jako pokarmu duszy naszej, by w ten sposób dojść do ostatecznego, najszczęśliwszego kresu naszego? Kto zdoła pojąć, jak wielkim niewdzięcznikiem jestem, jak bardzo zawiniłem przez to, że nie korzystałem nigdy tak, jak mogłem i powinienem był, z tak bezcennej potrzeby? A przecież, trzeba mi było nieustannie zwracać otwarte usta mej duszy ku Tobie, by stale nasycać się Tobą i to całą Twą Istotą, wszystkimi nieskończonymi przymiotami i wszystkimi nieskończonymi Twoimi doskonałościami, żyjąc w Tobie tak, by czynić mą duszę coraz podobniejszą do Ciebie Ojcze, Synu i Duchu Święty, Wieczny, Nieskończony, Niepojęty i Niezmierzony Boże. O Boże mój, przez taką niewdzięczność zasłużyłem na to, aby dusza moja została pozbawiona Ciebie jako posiłku swego. Lecz czyż mnie opuścisz Boże? Wierzę, że nie. Co więcej, dla nieskończonego miłosierdzia swego, racz mnie wspomóc, bym się modlił do Ciebie tymi słowy:
Boże mój i Ojcze, nieskończona Miłości mej duszy, Wieczny, Nieskończony, Niepojęty, Pokarmie i posiłku mej biednej duszy. Ty widzisz, jak bardzo jestem ułomny, zniekształcony, zraniony, ponieważ nie posilałem się Tobą jak mogłem i powinienem był to czynić. Duszę swą karmiłem natomiast myślami, pragnieniami i uczuciami przyziemnymi i brutalnymi, niosącymi śmierć i to śmierć, wieczną, opuszczając z najstraszliwszą niewdzięcznością Ciebie, który jesteś pokarmem na żywot wieczny. Boże mój, z powodu tej czarnej niewdzięczności mojej, czy nie zechcesz już być pokarmem mej duszy? Przeciwnie! Im byłem niewdzięczniejszy, im bardziej pełen zapomnienia i winy, tym bardziej żywię mocną i niewzruszoną ufność i pewność, że dla nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Pana naszego, Jezusa Chrystusa, dla zasług i przyczyny Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych, w tej chwili udzielisz mi laski doskonałego żalu za mą potworną niewdzięczność i za wszystkie grzechy, jak również łaski życia oderwanego od ziemskich rozkoszy i całkiem oddanego świętej modlitwie i rozmyślaniom, jako też wypełnianiu Twej najświętszej woli we wszystkich mych obowiązkach, abym zachował duszę swoją zawsze przygotowaną i jak najmocniej przywiązaną do Ciebie, Ojcze, Synu i Duchu Święty oraz do wszystkich nieskończonych przymiotów i doskonałości Twoich i do całej Twej Istoty, Wieczny i Nieskończony, Niezmierzony i Niepojęty Pokarmie duszy mojej, iżbym upodobnił się do Ciebie, a wskutek tego stał się podobnym do Ciebie w chwale.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę, zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że Bóg, w nieskończonej miłości i nieskończonym miłosierdziu swoim stworzył nas na obraz i podobieństwo swoje, abyśmy się stali Jemu podobni w chwale przez wieczność całą. Skoro tylko ujrzał, że Adam zgrzeszył i że przez grzech pierwszego naszego rodzica my wszyscy, członkowie rodzaju ludzkiego, staliśmy się masą zatracenia i synami piekła, poruszony nieskończonym i najmiłościwszym miłosierdziem, wzywa nieposłusznego Adama i litościwie czyni mu wyrzuty; i jakby rozmiłowany w człowieku tak niewdzięcznym i nieszczęśliwym, w człowieku, który tak łatwo opuszcza i obraża Boga, - Dobro nieskończone, gotując sobie zgubę, przyrzeka mu Odkupiciela w osobie swego jedynego Syna Bożego, Pana naszego, który za sprawą i mocą Ducha Świętego stał się dla nas człowiekiem w łonie Dziewicy, a którym jest Pan nasz, Jezus Chrystus. Dlatego też powiedział Św. Jan Ewangelista: Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego wydał, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, lecz miał życie wieczne (J3,16). Bóg znieważony, obrażony i wzgardzony, Bóg opuszczony przez człowieka, ukochał tak dalece rodzaj ludzki, że dał mu samego Syna swego jednorodzonego, który dla nas przybrał ciało w najczystszym łonie Najświętszej Maryi zawsze Dziewicy, tak że Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek jest co do ciała, duszy i Bóstwa naszą własnością i to całkowicie naszą własnością; także i całe życie Jezusa Chrystusa, Jego nieskończone zasługi, Jego najdoskonalsze cnoty są całkowicie naszą własnością. Dlatego to św. Paweł Apostoł powiedział: Jeżeli sam Bóg z nami, to któż przeciwko nam? Ten, który nie oszczędził nawet własnego Syna, lecz wydał Go za nas wszystkich - czyż nie darował nam wraz Z Nim wszystkiego? (Rz 8, 32). Ach, cóż to za niewysłowiony dar nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia.
O, Darze nieskończony, wieczny, niezmierzony i niepojęty! A zatem Jezus Chrystus jest własnością moją, Słowo Przedwieczne, które się stało człowiekiem, jest wraz z duszą, ciałem i Bóstwem moją własnością. Najdoskonalsze cnoty, wszystkie nieskończone zasługi Jezusa Chrystusa są moje! Wszystkie uczynki, które Jezus Chrystus spełniał na tej ziemi dla odkupienia rodzaju ludzkiego, a które jak mówi św. Jan Apostoł i Ewangelista: Jest nadto wiele innych rzeczy dokonanych przez Jezusa. Gdyby ktoś chciał je wszystkie spisać szczegółowo, to cały świat, jak sądzę, nie pomieściłby ksiąg, które trzeba by przy tym napisać (J 21, 25). - są moją własnością. Cały Jezus Wieczny, Nieskończony, Niezmierzony i Niepojęty jest moim, i to tak moim, że jak Bóg dał mi Go osobiście, tak nawet On sam nie zdoła mi Go wyrwać, chyba że się Go sam wyrzeknę przez grzech śmiertelny.
O, Boże mój, Miłości nieskończona, Miłości niepojęta, Miłosierdzie wieczne, niezmierzone i niewysłowione! Któż Cię pobudził do uczynienia mi takiego daru, jeśli nie miłość Twoja nieskończona, nieskończenie miłosierna?! O jakim jestem niewdzięcznikiem! Byłem nim zaś niezliczoną ilość razy i przez tyle lat życia mego nie tylko dlatego, że nie odpowiadałem miłością na nieskończoną miłość Twoją, lecz także dlatego, że nie korzystałem, jak mogłem i powinienem był, z niepojętego daru Twego, by zniszczyć w sobie starego człowieka, czyli grzech. Popełniałem nieprzeliczone i straszliwe grzechy, a także innych przywodziłem do grzechu przez me zgorszenia, nie przyoblokłem się też w nowego człowieka, to jest w Pana naszego, Jezusa Chrystusa, nie wzbogaciłem duszy nieskończonymi bogactwami i nieskończonymi zasługami Jezusa Chrystusa, Jego cnotami i Jego najświętszym życiem. Przeciwnie, nagromadziłem w sobie wszelkie nędze, które płyną z wszystkich występków, z wyuzdania wszystkich brutalnych namiętności i z wszelkich grzechów. O, jakże nierozumnym byłem, o jakże wielkim niewdzięcznikiem! O, Boże mój, czyż więc będziesz mnie chłostał za to? O tak, zasługuję na to, jednak w nieskończonym miłosierdziu swoim, racz mnie wspomóc, abym Cię prosił tymi słowy:
Boże mój i Ojcze, Miłości nieskończona i nieskończone Miłosierdzie, jakże się to stało, że położyłeś w człowieku ukochanie swoje, że dałeś mu nawet jednorodzonego Syna swego, który przyjął naturę ludzką w łonie Dziewicy za sprawą i z mocy Ducha Świętego, że mu Go dał całkowicie z duszą, ciałem i Bóstwem, ze wszystkimi Jego nieskończonymi zasługami, ze wszystkimi jego cnotami i z całym jego najświętszym życiem? A przecież widziałeś, jak bardzo nędznym jest człowiek, boć Adam, mimo że stworzyłeś go w stanie łaski, a zatem z naturą nie zepsutą - zdradził Cię, depcząc Twoje, pełne miłości przykazanie, przez spożycie zakazanego owocu, jakkolwiek mógł pożywać z innych niezliczonych owoców. O, Boże mój, ten Twój sposób postępowania na naszą korzyść, zniewalałby mnie do stwierdzenia, że zakochałeś się w nędzy! Tak, mój Boże, nieskończone miłosierdzie Twoje spojrzało na naszą nędzę i było dla niej zawsze łaskawe, aby ją zniszczyć i dać nam prawdziwe bogactwo - Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Ja jednak nigdy należycie z niego nie korzystałem, nigdy nie byłem Ci wdzięczny za ten dar. Dlatego też zasługuję, aby mi był odjęty na zawsze. Jednakże przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Pana naszego, Jezusa Chrystusa, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność, że jak najprędzej, od tej chwili, użyczysz mi doskonałej skruchy za moje grzechy oraz łaski niegrzeszenia więcej, abym już nigdy nie utracił daru, jakiegoś mi udzielił, aby Pan nasz, Jezus Chrystus był moim prawdziwym bogactwem w czasie, wraz z pełnią łaski, a w wieczności - wraz z pełnią chwały.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
W świetle wiary świętej winienem przypomnieć sobie to, czego nas naucza św. Paweł Apostoł, mianowicie że Bóg zawsze przemawiał do nas przez prawo i proroków, a na ostatku przez Syna swego jednorodzonego, który dla naszego zbawienia stal się człowiekiem: Wiele razy i na różne sposoby przemawiał Bóg kiedyś przez proroków do naszych ojców, teraz zaś w dniach, które uchodzą za ostatnie, przemówił do nas przez Syna. To właśnie Jego ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy i przez Niego stworzył wszechświat (Hbr 1, 1-2). Tenże św. Apostoł, pisząc do pierwszych wiernych w Rzymie powiedział: Bo których poznał przed wiekami, tych też przeznaczył, aby się stali podobnymi do obrazu Jego Syna, który będzie przez to pierworodnym pośród wielu braci (Rz 8,29). Apostoł chciał w ten sposób zaznaczyć, że Bóg dał nam swego Boskiego Syna, byśmy Go naśladowali i byli, o ile to możliwe, podobni do niego. W swoim Boskim Synu przemówił do nas Jego czynami i nauką. Ponieważ zaś przez nieposłuszeństwo Adama dusza nasza została porażona ślepotą umysłową, przewrotnością woli, osłabieniem sił duchowych oraz skłonnością do rozpętania wszystkich złych namiętności, przeto Pan nasz, Jezus Chrystus w celu zwalczenia wszystkich tych ran i użyczenia nam laski do naśladowania Go, chciał poniżyć się nieskończenie nie tylko w tajemnicy Wcielenia, ale także przez narodzenie się wśród cierpień i poniżenia w żłóbku, przez prowadzenie życia całkowicie pokornego, ubogiego i pełnego trudów, prześladowań, pogardy, prac i dobrych czynów. Dlatego raczył dopuścić, aby Herod Go szukał, by Go zabić, ledwo się narodził. Aby zaś zachować sobie możność wychylenia, aż do ostatniej kropli, nad wyraz gorzkiego kielicha tajemnicy Krzyża, poddał się cierpieniom ucieczki i pobytu w Egipcie oraz powrotu do Nazaretu, gdzie żył w pokorze, ubóstwie, trudach i najdoskonalszym wykonywaniu wszystkich cnót, całkowicie posłuszny Ojcu Niebieskiemu, doskonale podległy rozkazom Najświętszej Maryi Panny , swej Matki Dziewiczej i świętego swego przybranego Ojca. Wieczny, Nieskończony, Niepojęty i Niezmierzony Bóg uczynił to wszystko dla nas grzeszników. Uczynił to w świętym człowieczeństwie, przyjętym przez Boską Osobę Słowa po to, aby wycierpieć całą mękę, a uczynił to z nieskończoną miłością. O bezmiarze nieskończonej miłości!
O Boże mój, nieskończona Miłości mej duszy, Miłosierdzie niewypowiedziane! O Boska pomysłowości Twej nieskończenie miłosiernej miłości! Ach, Jezu mój, Odkupicielu duszy mojej, Zbawicielu mój, wiem czego mnie uczy wiara święta w Twej Ewangelii. Jednakże nie zdołam pojąć nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego, które pobudziło Cię do tego, aby z miłości nieskończonej nauczyć mnie przykładem najświętszego życia Twego na ziemi, jakie życie także ja winienem prowadzić, aby się udoskonalić jako żywy Twój obraz, jak również Ojca i Ducha Świętego. O, Boże mój, jakże bardzo jestem niewdzięczny wobec nieskończonej miłości Twojej, ponieważ nigdy z niej nie korzystałem, jak powinienem był i mogłem to czynić przy pomocy łaski Twojej. Ty wiesz, jak bardzo jej nadużywałem przez życie całkowicie przeciwne temu, coś ty uczynił i wycierpiał, aby się stać moim wzorem. Dlatego wszystkie grzechy, które popełniłem, popełniłem z tego powodu, że nie naśladowałem Ciebie w życiu pokornym, ubogim, pełnym trudu i pracy, posłusznym, poddanym i pełnym zaparcia. Ach, mój Boże, naprawdę zasługuję na to, byś mnie opuścił zupełnie. Wierzę jednak, że mnie, nie opuścisz. Owszem, w nieskończonym miłosierdziu swoim raczysz mnie wspomagać, bym się modlił do Ciebie tymi słowy:
Boże mój, Jezu, Odkupicielu mej duszy, Boski mój wzorze! Któż zdoła pojąć nieskończoną miłość i nieskończone miłosierdzie, z jakim urodziłeś się dla mnie w stajence i wiodłeś pokorny, mozolny, ubogi, pracowity i wzgardzony żywot? Kto zdoła pojąć moją potworną niewdzięczność wobec Twej miłości i nieskończonego miłosierdzia? O Boże mój, jest to zupełną prawdą, że dla tak czarnej niewdzięczności mojej zasługuję na to, byś mnie już więcej nie zaszczycał żadnym swym darem. Jednakże przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Twoje, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną nadzieję i wierzę jak najgoręcej, że udzielisz mi doskonałej skruchy za grzechy moje oraz daru naśladowania Cię zawsze w Twym pokornym, ubogim, mozolnym, pracowitym i posłusznym życiu, aby w zasługujący sposób udoskonalić moją duszę, jako żywy Twój obraz.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że św. Paweł Apostoł w liście do pierwszych chrześcijan w Rzymie, mówiąc o Panu naszym, Jezusie Chrystusie, zapewnia nas, że Bóg dał Go nam po to , aby był naszym pierworodnym Bratem: ... aby się stali podobnymi do obrazu Jego Syna, który będzie przez to pierworodnym pośród wielu braci (Rz 8,29) to jest, aby był pierworodnym wśród wielu braci, czyli pierworodnym wśród wszystkich prawdziwych chrześcijan, katolików. Tak Go nam dał Bóg - Ojciec Przedwieczny. A zatem wierzyć należy, że Bóg - Miłość nieskończona i nieskończone Miłosierdzie, mimo że w nieskończonej mądrości swojej od wieków przewidział naszą niewdzięczność oraz przeogromne i niezliczone grzechy, jakie mieliśmy popełnić, to jednak nie tylko stworzył nas na obraz swój i podobieństwo, dając nam wolną wolę, abyśmy zasługując, udoskonalali się jako Jego żywy obraz, ale ponadto, mimo że opuściliśmy Go przez grzech i wyrzekliśmy się jego ojcostwa, dał nam Syna swego Przedwiecznego, który dla nas przyjął ciało, a dał nam Go nie tylko jako Odkupiciela, ale także jako naszego Brata pierworodnego, chcąc przez to mocniej i wyraźniej ożywić w nas wiarę w ten głęboki, prawdziwy i najściślejszy stosunek, który, jeśli się tak wyrazić wolno, można nazwać nadprzyrodzonym pokrewieństwem legalnym, przez które wchodzimy w prawa synów Bożych, dziedziców Bożych i współdziedziców Jezusa Chrystusa. Dlatego też św. Paweł Apostoł, pisząc do Rzymian, zapewniał ich tymi słowy: Wszyscy, którzy dają się prowadzić Duchowi Bożemu, są synami Bożymi (Rz 8, 14) i A jeśli dziećmi, to i dziedzicami: Boga, a współdziedzicami Chrystusa (Rz 8, 17). Należy zatem wierzyć, że jeśli żyjemy bez grzechu śmiertelnego, jesteśmy synami Bożymi, dziedzicami Bożymi i współdziedzicami Jezusa Chrystusa. Będąc synami Bożymi, jesteśmy nie tylko żywym obrazem Boga, ale także przybranymi synami Bożymi. Jesteśmy zatem synami tego, który jest Wieczny, Niezmierzony, Nieskończony i Niepojęty. Jako przybrane dzieci Boże jesteśmy wszyscy prawymi dziedzicami Bożymi. A zatem naszym wiecznym, nieskończonym, niezmierzonym i niepojętym dziedzictwem jest Bóg, i to cały Bóg: Ojciec, Syn i Duch Święty, jak również wszystkie nieskończone przymioty Boga: dobroć nieskończona, mądrość nieskończona, czystość najistotniejsza, potęga nieskończona, nieskończone miłosierdzie, sprawiedliwość najistotniejsza, świętość i doskonałość oraz wszystkie nieskończone doskonałości Boże. Jesteśmy współdziedzicami Pana naszego, Jezusa Chrystusa, ponieważ jesteśmy przybranymi dziećmi Bożymi, a On jest naszym prawdziwym Bratem. A zatem powinniśmy się cieszyć naszym wiecznym współdziedzictwem z tymże Boskim naszym Odkupicielem i pierworodnym Bratem naszym, Jezusem Chrystusem w objawieniu chwały Wiecznego, Nieskończonego, Niezmierzonego i Niepojętego Boga przez wieczność całą.
Ach, mój Boże, Miłości moja nieskończona, nieskończone Miłosierdzie! Jakże mógłbym sobie wyobrazić, że po zniesieniu nieskończonych zniewag, niepojętej niewdzięczności, uchybień i opuszczenia z naszej strony, nie tylko dałeś Odkupiciela, ale raczyłeś nam Go dać za Brata naszego pierworodnego, wynosząc nas do godności przybranych dzieci, dziedziców Twoich i współdziedziców Syna Twego, który przyjął ciało dla naszego zbawienia? Ach, Boże mój, kiedyż też korzystałem z tego niepojętego miłosierdzia Twego? Przeciwnie, jakże bardzo nadużywałem i na jakież pozbawienie łask, na jakie kary wiekuiste zasłużyłem? Ty sam wiesz o tym, jednak Twe najmiłościwsze i nieskończone miłosierdzie wlewa we mnie coraz większą ufność. Przeto dla tegoż nieskończonego miłosierdzia Twego jestem pewny, że zechcesz mnie wspomóc, bym się zawsze modlił tymi słowy:
Jezu, najmiłościwszy Odkupicielu mój, najdroższy mój Bracie pierworodny, czy kiedykolwiek kochałem i szanowałem Cię jako swego najukochańszego Brata pierworodnego? Przeciwnie, ileż to razy zdradzałem Cię i przez moje nieprzeliczone, a najstraszniejsze zgorszenia doprowadziłem innych do zdradzania Ciebie. Czyniłem to nie tylko przez najpotworniejszą niewdzięczność wobec nieskończonej miłości Twojej i nieskończonego Twego miłosierdzia, ale ku najcięższej szkodzie duszy, obdzierając się z najszlachetniejszego prawa, które czyni mnie Twym współdziedzicem, dziedzicem Bożym i przybranym dzieckiem Bożym. Czy, jednak dlatego chcesz odrzucić mnie od siebie, jak na to zasługuję? Tyś przecież jest najistotniejszym Miłosierdziem, dlatego przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Twoje, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność, że użyczysz mi już teraz żalu doskonałego za moje grzechy i raczysz przywrócić mi bezcenne prawo przybranego dziecka Bożego, dziedzica Bożego i Twego współdziedzica, abym mógł się cieszyć wraz z Tobą niepojętym dziedzictwem w chwale przez wieczność całą.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Ilekroć w świetle wiary świętej przypominam sobie, że Bóg, nieskończona Miłość i nieskończone Miłosierdzie duszy mojej, raczył mi dać za pierworodnego Brata, Pana naszego, Jezusa Chrystusa, winienem też przypominać sobie, że ten niewysłowiony akt Jego nieskończonej miłości i Jego nieskończonego miłosierdzia zawiera w sobie jednocześnie niezmierzone morze innych darów, dobrodziejstw i łask, jakich nie potrafię nigdy zrozumieć, w szczególności zaś dar, o którym wiara św. mówi, że skoro Pan nasz, Jezus Chrystus jest naszym pierworodnym Bratem, to Maryja Najświętsza, będąc prawdziwą Matką Jezusa Chrystusa, jest też Matką moją. Jakże zatem jestem zaszczycony, jakże szczęśliwy! Córka Ojca Przedwiecznego, Matka Przedwiecznego Słowa, Najczystsza Oblubienica Ducha Świętego jest moją Matką, i to Matką, która świętością, a tym samym potęgą, mądrością, miłością i chwałą przewyższa wszystkich aniołów i świętych. Winienem następnie przypomnieć sobie jeszcze, że skoro Bóg dał mi za pierworodnego Brata, Jezusa Chrystusa, to jednocześnie dał mi za braci wszystkich świętych Starego i Nowego Testamentu, albowiem także święci Starego Przymierza są zbawieni przez żywą wiarę w Jezusa Chrystusa jako przyszłego Odkupiciela. A zatem wszyscy święci Patriarchowie i Prorocy są moimi braćmi; a iluż to innych jeszcze świętych wszelkiego stanu, stopnia, płci, położenia społecznego, żyjących w przeciągu ponad czterech tysięcy lat przed narodzeniem Jezusa Chrystusa, jest moimi braćmi. Święci Apostołowi i Ewangeliści, święci niewinni Młodziankowie i święci Męczennicy, święci Papieże, Doktorowie, Biskupi, Kapłani, Lewici, Klerycy wszystkich święceń, święci Pustelnicy, Zakonnicy, Wyznawcy, Dziewice, Wdowy, Pokutnicy i wszyscy święci, którzy są i będą aż do końca świata, wszyscy są i, spodziewam się, że będą moimi najserdeczniejszymi braćmi i siostrami. Wszyscy żyją w doskonałej miłości i są z łatwością wysłuchani w mojej sprawie przez Boga, mojego Ojca. A jeśli syn każdego władcy tego świata jest tak bardzo szanowany przez dworzan ojca, to jakże korzystne dla mnie będą prawdziwe względy i wylanie miłości wszystkich świętych aniołów, będących ministrami dworu mego Ojca Niebieskiego, mego pierworodnego Brata - Jezusa Chrystusa i Matki mej - Królowej nieba, ponieważ uznają mnie oni za istotę zaszczyconą niewypowiedzianymi darami przybranego dziecka Bożego, Brata Jezusa Chrystusa, syna Maryi i brata wszystkich świętych.
O mój Boże, nie pojmuję tego! O Miłości nieskończona, Miłości niepojęta, nieskończone Miłosierdzie mej duszy, oświeć mnie, bym poznał, jak bardzo byłem niewdzięczny, owszem, jak bardzo trwoniłem Twe dary, jak bardzo zawiniłem, postępując stale przeciwnie, niż winienem był postępować, żeby z miłością, pokorą i sercem prawdziwie wdzięcznym odpowiedzieć na Twą miłość nieskończoną i nieskończone miłosierdzie Twoje. Jakże bardzo byłem nierozsądny, nie korzystając, jak mogłem i powinienem był to czynić, ze wstawiennictwa aniołów, najukochańszych moich sióstr i braci - świętych oraz z najpotężniejszego wstawiennictwa drogiej matki mojej, Maryi, zwłaszcza w tym celu, aby wyjednać laskę naśladowania ich we wszystkich cnotach zgodnie z Twą wolą, o mój Boże. Jednak dla nieskończonego miłosierdzia Twego pewny jestem, że mnie wspomożesz teraz i zawsze, bym Cię prosił tymi słowy:
Boże mój i Ojcze miłosierny, Ty jeden wiesz i rozumiesz, jak bardzo byłem niewdzięczny wobec Ciebie, ponieważ nie tylko Cię opuściłem i zdradziłem mego pierworodnego Brata, Jezusa Chrystusa tyle razy, ile grzechów, które popełniłem i do jakich przywiodłem innych przez me zgorszenie, ale że ponadto, tyleż razy ugodziłem mieczem mej nieprawości w serce drogiej mej Matki, Maryi i nie korzystałem z Jej wstawiennictwa, ani ze wstawiennictwa mych najdroższych sióstr i braci - wszystkich świętych, nie naśladowałem też ich, jak winienem był i mogłem. Dlatego też stale byłem grzesznikiem. Teraz przeto, oświecony przez Ciebie łaską, żywię mocną ufność, że dla nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa, dla zasług i przyczyny Najświętszej Maryi Panny, Matki mej najdroższej oraz wszystkich aniołów i świętych, raczysz mi udzielić doskonałej skruchy za wszystkie grzechy moje, tudzież łaski naśladowania wszystkich świętych, abym jeszcze bardziej i z coraz to większą doskonałością naśladował, aż do śmierci, drogą Matkę, moją Maryję i mego pierworodnego Brata, Jezusa Chrystusa.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą pamiętam, że jeśli Bóg, Doskonałość i Świętość najistotniejsza nie zapobiega grzechowi, któremu mógłby zapobiec, czyni to dla celów godnych swojej Istoty i wszystkich swoich nieskończonych doskonałości. Nie jestem zdolny pojąć wszystkich najświętszych, najmiłościwszych i najmiłosierniejszych celów, dla których Bóg nie zapobiegł grzechowi Adama, jakkolwiek wiara święta każe mi widzieć w tym cel najgłówniejszy, ten mianowicie, że Bóg chciał nam dać Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Dlatego to Kościół święty śpiewa w liturgii wielkosobotniej, przed uroczystością Zmartwychwstania Pańskiego: O szczęśliwa wino, któraś zasłużyła mieć tak wielkiego Odkupiciela.
A tym większy mamy powód do zdumiewania się, że gdyby Bóg nie był dał swego jednorodzonego Syna, który dla nas stal się człowiekiem i chociażby ani Adam, ani nikt inny nie zgrzeszył, a wszyscy spełnialiby same tylko dobre uczynki, to te dobre uczynki nigdy nie byłyby zostały wzbogacone i uszlachetnione przez nieskończone zasługi oraz przez doskonałość i święte życie Jezusa Chrystusa, który swymi nieskończonymi zasługami uświęca, udoskonala i ubogaca wszystkie myśli, słowa i uczynki naszego życia, nawet te, które zowią się obojętnymi same przez się, ale które spełniamy z miłości ku Bogu w stanie łaski: przeto bez zasług Jezusa, dobre nasze uczynki pozostałyby tym, czym są same przez się, czyli niejako nicością przed Bogiem, owszem, niejako potworną niedoskonałością wobec nieskończonej doskonałości Bożej.
O, mój Boże, nie jestem godzien podziwiać nadmiaru Twej nieskończonej miłości i Twego nieskończonego miłosierdzia. Jakże bowiem mogłeś zdobyć się na to, ażeby zezwolić, by Adam obraził Cię nieskończenie i by dać nam w ten sposób swego Boskiego Syna nie tylko w tym celu, aby odkupić duszę z niewoli grzechu oraz zniszczyć w nas wszelką ohydę, którą dusza nasza napełniła się przez grzech, lecz także, aby wszystkie myśli naszego umysłu, wszystkie uporządkowane uczucia serca, wszystkie słowa, uczynki i kroki, jak również używanie wszystkich władz duszy oraz całej wrażliwości ciała naszego, tudzież wszystkich rzeczy przez ciebie na usługi nasze stworzonych, by wszystko to zostało uświęcone, uszlachetnione i wzbogacone przez nieskończone zasługi oraz nieskończoną świętość i doskonałość wszystkich myśli, słów, pragnień, uczynków, westchnień i kroków, przez używanie rzeczy stworzonych, wszystkich władz najświętszej duszy i niepokalanego ciała naszego Jezusa Chrystusa. A zatem, przez użyczenie i przydzielenie nieskończonych zasług Jezusa Chrystusa, całkowicie zostaje zgładzona cała nieprawość czynów naszych, także tych, które zwiemy uczynkami dobrymi, a które same przez się, bez przydzielenia zasług, świętości i doskonałości życia Jezusa Chrystusa są przed Obliczem Twoim, najistotniejsza Doskonałości, takie, że mogą się zwać najstraszniejszą potwornością. Dzięki zaś przydzielaniu tych zasług, świętości i doskonałości życia Jezusa Chrystusa, nie tylko zostaje zniszczona szpetność naszych uczynków dobrych i obojętnych, jakie spełnialiśmy z pobudki miłości Twojej, lecz uczynki te uświęcają się, udoskonalają i wzbogacają przez świętość, doskonałość i nieskończone zasługi Jezusa Chrystusa. Wtedy możemy powiedzieć: świętość, doskonałość i zasługi Jezusa Chrystusa i całe życie Jezusa Chrystusa do mnie należą.
O Boże, mój Boże, nieskończona Miłości, Miłości niepojęta, Miłości nie poznana, Miłości znieważana, Miłości nigdy przeze mnie nie odwzajemniona, którą zawsze obrażałem i znieważałem, której się sprzeciwiałem! Jednakże, przez nieskończone miłosierdzie Twoje dopomóż mi, bym Cię zawsze prosił tymi słowy:
Boże mój i Ojcze, Miłości nieskończona, wiekuiste, nieskończone, niezmierzone i niepojęte Miłosierdzie! Któż zdoła zrozumieć Cię w niewysłowionych zamierzeniach nadmiaru nieskończonej miłości Twojej i nieskończonego Twego Miłosierdzia, któż inny prócz Ciebie, nieskończona Mądrości?! Ty jeden zatem rozumiesz, jak straszliwa i potworna jest niewdzięczność moja, jak niezmierna jest ma wina, ponieważ nigdy nie korzystałem, przy pomocy łaski Twojej, jak mogłem i winienem był, z najmiłościwszych zamierzeń Twoich. Dlatego zasługuję na to, aby na zawsze być pozbawionym wszystkich darów Twoich. Tak, zasługuję na to nieskończenie, zasługuję na to niezliczoną ilość razy. Jednakże przez nieskończone i najmiłościwsze miłosierdzie Twoje, przez zasługi Pana naszego, Jezusa Chrystusa, przez zasługi Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność że użyczysz mi doskonałej skruchy za wszystkie me grzechy, że świętością i doskonałością najświętszego życia Jezusa Chrystusa natychmiast zniweczysz we mnie całą szpetność mego przeszłego życia, że przez życie Jezusa Chrystusa, Pana naszego, uświęcisz całe me życie i wzbogacisz mnie wszystkimi nieskończonymi Jego zasługami, tak że nawet pokarm, jaki spożywam, napój i spoczynek będzie we mnie całkowicie uświęcony przez świętość życia Jezusa Chrystusa. Wówczas zaś będę mógł powiedzieć prawdziwie: życie Jezusa Chrystusa jest moim życiem.
Ojcze Przedwieczny, wraz Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że Pan nasz, Jezus Chrystus nie poprzestał na nieskończonym uniżeniu się dla nas w tajemnicy Wcielenia, narodzeniu się w ubóstwie i w cierpieniach żłóbka, prowadzeniu życia zawsze pokornego, ubogiego, pracowitego i wzgardzonego, aby odkupić duszę naszą z niewoli grzechu, by zniszczyć całą ohydę naszego życia, by uświęcić, uszlachetnić i ubogacić nieskończonymi zasługami wszystkie uczynki, słowa i myśli całego życia naszego, nawet przewidując, że przez grzech odrzucę od siebie tak bezcenne skarby życia wiecznego. Aby mi dodać otuchy i przygotować dla mnie i dla wszystkich nieskończony skarb łaski, aby mnie skłonić do pokuty za grzechy moje, On, jakkolwiek był niewinny, nieskalany, [byt] istotną świętością, odłączony od grzeszników, raczył z nieskończoną miłością i powodując się nieskończonym miłosierdziem swoim udać się nad brzeg Jordanu, a stanąwszy wśród grzeszników, jak gdyby był jednym z nich, prosił publicznie św. Jana Chrzciciela, poprzednika swego, by Go ochrzcił chrztem pokuty.
O mój Jezu, Zbawicielu, Bracie mój pierworodny, nieskończona Miłości moja i niepojęte, nieskończone, wieczne i niezmierzone Miłosierdzie! O, jakże byłem ślepy, jak nierozumny, jakimże jestem potworem niewdzięcznym. Cokolwiek ze- lżywego, upokarzającego i pogardliwego powiedziano by o mnie, nigdy nie powie się dosyć ani tak, jak na to zasługuję, ponieważ nigdy nie korzystałem, jak powinienem był i mogłem z tej nieskończonej miłości Twojej! Jeżeli Ty, będąc Niewinnością i Świętością najistotniejszą, nie uznałeś za rzecz zbyt trudną, okazywać się grzesznikiem w Twym najświętszym człowieczeństwie, chcąc mnie przez to pobudzić do pokuty za grzechy, abym znowu posiadł Ciebie wraz ze wszystkimi nieskończonymi zasługami Twego najświętszego życia, jako całkowicie moją własność, skarb mój, bogactwo moje, życie moje i żywot wieczny - to dlaczego, skoro zgrzeszyłem, tak długo zwlekałem z pokutą za swe niezmierne grzechy? O Jezu mój! Rzeczywiście, zasługuję na to, byś mnie opuścił, zasługuję byś nie był więcej moją własnością, zasługuję na to, by pozostać w ostatecznej nędzy moich grzechów. Czy jednak zechcesz się ze mną obejść tak, jak na to zasługuję? Jeśli postąpisz ze mną, jak na to zasługuję, będziesz mnie musiał natychmiast wtrącić do piekła. Zasłużyłem bowiem na tyle piekieł, ile grzechów popełniłem i ile ich spowodowałem przez swe zgorszenia. Jednakże utrzymujesz mnie przy życiu, albowiem chcesz mi okazać miłosierdzie. A zatem, przez nieskończone miłosierdzie Twoje, dopomóż mi, bym Cię zawsze prosił tymi słowy:
Jezu mój , nieskończona Miłości moja, Miłosierdzie nieskończone. Można by o Tobie powiedzieć, że przez nadmiar miłości Twojej i nieskończonego miłosierdzia zapominasz o Twej świętości i majestacie nieskończonym oraz o swej nieskończonej odrazie do grzechu. Albowiem uniżyłeś się tak dalece, że wydawałeś się grzesznikiem, aby mnie i wszystkich pobudzić do pokuty za grzechy popełnione, aby każdy grzesznik znów mógł posiąść nieskończone bogactwo całej Twej Istoty wraz ze wszystkimi Twymi zasługami. Prawda to, mój Jezu, że jestem pierwszym niewdzięcznikiem wobec nieskończonej miłości Twojej. Jednakże nie wierzę, że za to zechcesz mnie karać, jak na to zasługuję. Przeciwnie, przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Twoje, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych żywię mocną ufność i uważam za pewne, że udzielisz mi daru doskonałej skruchy, łaski ustawicznej pokuty za moje grzechy oraz łaski życia i śmierci w doskonałej pokucie.
Ojcze Przedwieczny, wraz z najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczy! wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że Pan nasz, Jezus Chrystus uniżywszy się nieskończenie przez przyjęcie chrztu pokuty, chciał nadto usunąć się na pustynię. Tam to, przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy przebywał na modlitwie i pościł bardzo surowo, nie przyjmując żadnego pokarmu ni napoju, skazując się na znoszenie całej tej męki. Wreszcie, pozwolił nawet wspólnemu nieprzyjacielowi swemu i naszemu - szatanowi, trzykrotnie przybywać, aby Go kusił; atoli za każdym razem pokonywał kusiciela. Uczyni! to wszystko dla nas, a uczyni! z nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia swego, jakkolwiek przewidział, że mało stąd odniesiemy pożytku, przeciwnie, że bardzo Jego laski nadużyjemy przez postępowanie sprzeczne z najświętszymi celami, dla których raczył sprawić rzeczy tak niewypowiedziane. Chciał przez nie nauczyć nas odbywania świętych rekolekcji, abyśmy się często usuwali od świata celem przestawania sam na sam z Bogiem, a tym samym zapewniali sobie wieczne zbawienie duszy. Chciał dalej nauczyć nas oddawania się modlitwie, abyśmy korzystali z niewypowiedzianie skutecznego środka modlitwy, w celu wyjednywania sobie wszelkich łask. Chciał nas nauczyć stosowania postu, aby wskazać, jak zachowywać w umartwieniu nasze namiętności i ciało. Chciał na koniec przez zwycięstwa nad pokusami szatańskimi pobudzić nas do tego, abyśmy przezwyciężali wszystkie pokusy naszych wrogów duchowych i nie zaniedbywali nigdy udoskonalania duszy naszej jako żywego obrazu Bożego, a ponad wszystko, byśmy nigdy nie popełniali uczynków wychodzących na zgubę duszy naszej. Uczynił to wszystko nie tylko dla naszego przykładu, ale także po to, by dać nam laskę do naśladowania Go we wszystkim, a także, aby nam udzielić nieskończonych zasług swego skupienia się na ustroniu, swojej modlitwy, swojego postu i swoich zwycięstw.
Jezu mój, któż mógłby wyobrazić sobie, że Bóg Wieczny, Nieskończony, Niezmierzony, Niepojęty, szczęśliwy sam w sobie, Mądrość najistotniejsza, jaką Ty Jesteś, Bóg obrażony i przez nas znieważony, stawszy się dla nas człowiekiem, potrafi to wszystko uczynić? A przecież przewidziałeś, że nie doznasz wzajemności, powodowanej miłością i wdzięcznością, lecz przeciwnie, będziesz mało znany, a wielce lekceważony. O mój Boże, nie pojmuję, lecz czuję nieskończoną miłość Twoją i nieskończone miłosierdzie Twoje; a jednak nie pojmuję Twej miłości i zapominam o niej w każdej chwili. Boże mój, jestem pierwszym niewdzięcznikiem wobec nieskończonej miłości Twojej i wobec nieskończonego Twego miłosierdzia; więcej też od innych nadużywałem Twej miłości i miłosierdzia, ponieważ zamiast kochać samotność, aby rozmawiać sam na sam z Tobą o wieczności, kochałem gwar, niebezpieczne rozmowy, widowiska, nawet grzeszne. Zaniedbywałem się w modlitwie, kiedy zaś nieco się jej oddałem, o, jakże ją profanowałem. Nie lubiłem postu ani umartwienia ciała, natomiast jakże bardzo byłem niewstrzemięźliwy, i biada mi! - jakże brutalnie szukałem przyjemności zmysłowych i wyuzdanych. A zamiast zwyciężać wszystkie pokusy nieprzyjaciół duchowych, dawałam posłuch ich haniebnych podszeptom i wraz z nimi, opuściwszy Cię, walczyłem przeciwko Tobie moim życiem gorszącym. Ach, mój Jezu, nie pojmuję, że jeszcze pozwalasz mi żyć na tej ziemi po życiu tak bezbożnym! Wiem to już: jesteś wieczną, niezmierzoną, niepojętą, nieskończoną i nieskończenie miłosierną Miłością mojej duszy! A zatem wiem, że w nieskończonym najmiłosierniejszym miłosierdziu raczysz mi dopomóc, bym Cię zawsze prosił tymi słowy:
Jezu mój najmiłościwszy, pierworodny Bracie mój, prawdziwy Boże i prawdziwy Człowiecze, Boże wieczny, nieskończony, niezmierzony, niepojęty, Miłości nieskończona, Miłosierdzie nieskończone, Ty jedynie wraz z Ojcem i Duchem Świętym możesz nas oświecić, abyśmy mogli poznać nieskończoną Twą miłość i nieskończone miłosierdzie wyrażające się w Twym usunięciu się od świata, w modlitwie, poście i zwycięstwach nad szatanem na pustyni, możesz wspomóc nas laską, byśmy z niej korzystali wedle Twej woli, nie dlatego jakoby ś sam potrzebował, ale dlatego, że nam jej z ostateczną koniecznością potrzeba, abyśmy mogli wypełniać swe obowiązki względem Ciebie oraz udoskonalać duszę naszą, żywy Twój wizerunek i dźwignąć się z bezmiernej naszej niewdzięczności i ohydnej bezbożności. Przeto dla nieskończonego miłosierdzia Twego, dla nieskończonych zasług Twoich, dla zasług i przyczyny Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych, wierzę mocno, że użyczysz mi doskonałej skruchy za wszystkie moje grzechy, tudzież łaski korzystania z nieskończonych zasług Twego usunięcia się na pustkowie, Twej modlitwy, postu i zwycięstw odniesionych na pustyni; wierzę nadto, że mi ich użyczysz także w tym celu, abym zgodnie z Twą wolą dźwignął się z najstraszniejszego bezmiaru mej niewdzięczności i bezbożności.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą winienem pamiętać, że Pan nasz, Jezus Chrystus z nieskończonej miłości oraz z nieskończonego najmiłościwszego miłosierdzia chciał nauczać wszystkich prawdziwej nauki, która wiernie przestrzegana wiedzie dusze do zasługującego udoskonalenia się w ich żywym podobieństwie do Boga, dozwalając im również dojść do ostatecznego, jedynego i najszczęśliwszego celu naszego. A dokonawszy, z najwyższą doskonałością, w przeciągu wielu lat wszystkiego, czego chciał nas nauczyć, rozpoczął nauczać wśród największych cierpień życia najuboższego, najpokorniejszego, najbardziej dobroczynnego i najbardziej wzgardzonego. Wszystko zaś raczył wycierpieć i spełnić z nieskończonej miłości, nie ustając w spełnieniu tego wszystkiego, aczkolwiek był prześladowany i straszliwie lżony przez swych nieprzyjaciół; usiłowano go nawet zabić, jakkolwiek dobrze czynił wszystkim. Aby zaś wszyscy uznali, iż był i jest naszym Odkupicielem, od początku świata przyobiecanym, upragnionym przez Patriarchów, przepowiedzianym przez Proroków, z utęsknieniem wyglądanym przez wszystkie narody działał niezliczone cuda, dawał światło ociemniałym, słuch głuchym, mowę niemym, zdrowie niemocnym, życie umarłym, karmił głodnych, nie będąc nawet o to proszonym i opowiadał ewangelię ubogim, by prowadzić wszystkich do posiadania prawdziwych bogactw w błogosławionej wieczności. Działał te cuda nie tylko po to, aby dowieść swego Bóstwa, ale także, by okazać swą miłość nieskończoną i swe nieskończone miłosierdzie, zawsze skore do odnawiania tych cudów, a nawet większych, ilekroć wymaga tego chwała Ojca Niebieskiego i wieczne zbawienie ludzi, daleko zaś więcej jeszcze w tym celu, by działać w duszy naszej te cuda duchowe, które należą do porządku tym wyższego, im dobro wieczne przewyższa jakąkolwiek korzyść doczesną; czyli jest zawsze gotów oświecić ślepotę duszy naszej, otworzyć uszy serca u grzesznika, który był głuchy na Jego Boskie wołanie, rozwiązać język tego, który przez pyszny wstyd zataił grzechy w trybunale pokuty; gotów jest uzdrowić wszystkie choroby duszy naszej, nawet duszy grzesznika najbardziej uwikłanego w nałogowe grzechy i występki, pragnie zawsze dawać życie nadprzyrodzone duszom, które umarły dla łaski wskutek grzechu śmiertelnego. O Jezu mój, najdroższy pierworodny Bracie mój. Czyż kiedykolwiek korzystałem z Twej niebieskiej nauki, z Twoich cudów, z Twej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Twego, z jakim wszystko uczyniłeś dla mnie, będąc pogrążonym w niezmierzonym oceanie cierpień, ucisków, złośliwych prześladowań i najbardziej szatańskich obelg? Ach, Jezu mój, nieskończona Miłości moja, Ty wiesz, że całe me życie stanowi nieprzerwaną historię najpotworniejszej niewdzięczności wobec Ciebie oraz najgłębszego niedbalstwa wobec prawdziwych skarbów mej duszy, jakimi winienem ją wzbogacić, korzystając ze wszystkiego, coś dla nas uczynił i wycierpiał w latach Twego Boskiego nauczania. Lecz przeciwnie, coraz bardziej ją zatracałem, pomnażając codziennie me grzechy i dodając do nich grzechy nieprzeliczone.
Ach, mój Jezu, ponieważ znosisz mnie jeszcze na tej ziemi, dopomóż mi w nieskończonym miłosierdziu swoim, bym Cię zawsze prosił tymi słowy:
Jezu mój i Bracie najmiłosierniejszy, Mistrzu żywota wiecznego, niezawodny Cudotwórco! Czyż pamiętałem na to wszystko czegoś nas nauczył, coś dla nas zdziałał i wycierpiał w latach głoszenia Boskiej nauki, chociaż zawsze widziałeś moją niewdzięczność? Jednak nie tracę ufności, przeciwnie, pomnaża się ona we mnie. Dlatego, przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez zasługi Twoje, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny, wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność, że udzielisz mi doskonałej skruchy za wszystkie grzechy, tudzież skutecznej i trwałej łaski, bym wprowadził w czyn całą Twą Boską naukę, bym zawsze żył w ufności, że w każdej chwili działać będziesz w duszy mojej coraz to nowe cuda na żywot wieczny, że mi dozwolisz korzystać ze wszystkich Twych cierpień przez ukochanie i znoszenie cierpienia, i to cierpienia czystego, zgodnie z Twą wolą, abym się stał całkowicie podobnym do Ciebie.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Kiedy w świetle wiary świętej przypominam sobie, że Ojciec Przedwieczny z nieskończonej miłości zesłał Jezusa, swego Boskiego Syna, jako najwyższego, powszechnego i wiekuistego Kapłana i Biskupa wszystkich dusz, winienem także przypomnieć sobie, że Boski nasz Odkupiciel, Jezus Chrystus, mówiąc, po swym zmartwychwstaniu do Apostołów: Jak Ojciec posiał Mnie, tak i Ja was posyłam (J 20,21), raczył polecić im oraz ich następcom, by po całym świecie ogłaszali dzieło Boskiego Odkupienia, aby wszyscy ludzie korzystali z niego dla swego wiecznego zbawienia; nadto, aby sprawowali swój urząd na tej ziemi jako prawdziwi pasterze dusz, lekarze duchowni i ojcowie, prowadzili je na prawdziwe pastwiska zbawienia wiecznego, troszczyli się o nie w ich duchowych chorobach i strzegli ich, jako miłujący ojcowie, w Jego Boskim Sercu. Dlatego to wyniósł ich do najwyższej godności biskupiej. A kiedy rzekł do św. Piotra: Paś baranki moje... Paś owce moje... (J 21,15 n), wówczas dał całemu Kościołowi głowę widzialną, swego prawdziwego namiestnika - papieża, uposażonego w dar nieomylności w określaniu prawd wiary oraz we wszystkie dary kapłaństwa, biskupstwa i papiestwa; zapewnił nas także, że kto Go słucha, słucha Jego samego, a kto gardzi papieżem, gardzi Nim samym. Oto słowa Pana naszego, Jezusa Chrystusa do Apostołów: Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi. Kto zaś Mną gardzi, gardzi również Tym, który Mnie posłał. (Łk 10,16). Za pośrednictwem zaś ich świętego urzędu udziela nam skarbów swej łaski i zasług dzieła Odkupienia. Wszystko to uczynił z nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia swego, by pomóc nędzy naszego biednego człowieczeństwa, aby w ten sposób dusza nasza, przy widzialnej pomocy urzędu pasterskiego, przygotowała się do przyjęcia wpływów i darów łaski duchowej i niewidzialnej. Uczynił zaś to wszystko, jakkolwiek przewidział, jak niewielu ludzi i jak niewielki stąd odniesie pożytek, a jak wielu pogardzi i prześladować będzie Jego przedstawicieli i prawdziwe sługi.
Jezu mój, jam jest najniegodniejszy ze wszystkich, albowiem bardziej niż inni nadużywałem nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia, z jakim wybrałeś dwunastu Apostołów oraz ich następców, powołując wszystkich do kapłaństwa ewangelicznego, a niektórych także do biskupstwa i ubogaciłeś ich wszystkimi darami, łaskami i przywilejami, koniecznymi do zbawienia dusz naszych. Jezu mój, prawda, że przez moją niewdzięczność i przez nadużycie tych łask zasłużyłem na to, aby nie było już dla mnie kapłana ani za życia, ani przy śmierci. Lecz ponieważ dzisiaj przypomniałeś mi te niewypowiedziane zmiłowania Twoje, tedy dla nieskończonego miłosierdzia Twego, jestem pewny, że mnie wspomożesz, bym Cię prosił w następujący sposób:
Jezu najukochańszy, pierworodny Bracie mój, najwyższy, powszechny i wieczny Kapłanie i pasterzu wszystkich dusz. Jam najniegodniejszy jest Twoich łask i Twoich niewysłowionych zmiłowań jako i najbardziej niewdzięczny i najbardziej zapominający o Twojej nieskończonej miłości i o Twoim nieskończonym miłosierdziu. Czy jednak wskutek tego chcesz, bym wierzył, że zechcesz mnie opuścić, jak na to zasługuję? Jezu mój, przenigdy! Owszem, przez nieskończone zasługi Twoje, przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność, że udzielisz mi doskonałej skruchy za wszystkie grzechy moje, łaski odpokutowania za nie oraz stałego szacunku, według Twej woli, dla Twego Namiestnika na ziemi - Papieża oraz Biskupów i Kapłanów, tudzież łaski korzystania ze świętego urzędu, któryś im powierzył, bym uświęcił duszę swoją tak, jak się Tobie podoba oraz bym umierał, skorzystawszy z ich świętej posługi tak, iżbym w ostatnich chwilach żywota został wzbogacony wszystkimi skarbami świętej religii katolickiej.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już użyczył wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.
Oświecony wiarą świętą pamiętam, że Pan nasz, Jezus Chrystus, okazawszy swą nieskończoną miłość i swe nieskończone miłosierdzie w ciągu najświętszego życia swego we wszystkim co uczynił i co powiedział dla naszego wiecznego zbawienia, raczył, przed pójściem na śmierć krzyżową, ustanowić Najświętszą Eucharystię. Ustanowił ją jako niekrwawą ofiarę oraz jako sakrament na pokarm dla dusz naszych, dając się nam w niej całkowicie z duszą, ciałem i Bóstwem pod postacią chleba i wina. Aby ten niepojęty nadmiar Jego nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia Jego pozostał trwałym i powszechnym, aż do końca świata, wyniósł Apostołów swoich do najwznioślejszej godności kapłańskiej i dał im wszechmocną władzę nad rzeczywistym ciałem swoim, aby przez to mogli odnawiać Najświętszą Eucharystię tyle razy, ile razy, tej tak niewysłowionej władzy, użyją. Aby zaś nie zatrzymywali jej bezużytecznie, polecił im używać jej na pamiątkę swej Męki i śmierci krzyżowej, do której się zbliżał. Chciał bowiem, przez ręce Apostołów oraz ich następców ponawiać wieczyście ofiarę krzyżową na ołtarzach, nie przelewając Przenajdroższej Krwi swojej, ofiarując się jednak za nas rzeczywiście i stając się Kapłanem i Ofiarą. Przez Niego to możemy i powinniśmy składać bezkrwawą ofiarę dla oddania czci Bogu jak na to zasługuje, dla doskonałego podziękowania naszemu Boskiemu Dobroczyńcy, dla zadośćuczynienia Boskiej sprawiedliwości i Boskiemu majestatowi znieważonemu przez nas grzechami oraz dla otrzymania wszystkich łask, darów, dobrodziejstw i zmiłowań, jakich potrzebujemy dla naszego wiecznego zbawienia. Przy tak niepojętym bezmiarze swojej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia, Chrystus Pan, nie tylko chciał być dla nas Kapłanem i Ofiarą, pokarmem i pożywieniem dla dusz naszych na żywot wieczny, lecz nadto chciał pozostawać z nami zawsze w ołtarzach na tronie łaski i miłosierdzia, aby dawać nam wszystko i zawsze z nieskończoną miłością we wszystkich naszych potrzebach obecnego życia, chcąc w ten sposób zaopatrzyć nas we wszystko, byśmy doszli do naszego jedynego, ostatecznego i błogosławionego kresu: pełni zasług, z doskonałością wszystkich cnót i z uczestnictwem w całym Jego najświętszym życiu.
O, Miłości nieskończona, miłości niepojęta, Jezu mój, Zbawicielu, Kapłanie i Ofiaro, Pokarmie i Posiłku duszy mojej, Lekarzu i Lekarstwo moje, Pocieszycielu i Doradco najmędrszy, moje nieskończone Dobro, Sprawco i Rozdawco łaski, moje Wszystko, nieskończona Miłości i nieskończone Miłosierdzie mej duszy. O, jak mało korzystałem, przeciwnie, bardzo nadużywałem i bezcześciłem Najświętszą Eucharystię przez brak uszanowania w kościele i przez me rozliczne świętokradztwa. Czyż korzystałem tak, jak mogłem i powinienem był z Twego najmiłościwszego i najmiłosierniejszego pobytu na ołtarzach? Wszak pozostawiałem Cię samotnego i opuszczonego w kościołach, gdzie pozostajesz we dnie i w nocy dla nas nędznych po to, aby nas wzbogacić Twymi nieskończonymi skarbami, by goić rany dusz naszych, by uwalniać nas od chorób duchowych, by udzielać nam Twych zasług, by przy odziewać nas w Twoje najdoskonalsze cnoty. Czy mogę powiedzieć, że kiedykolwiek przyjąłem naprawdę dobrze i z należytym usposobieniem Komunię Św., że kiedykolwiek uczestniczyłem należycie we Mszy św.,? Ach, Jezu mój, w Tobie jaśnieje niepojęty nadmiar Twej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia w Najświętszej Eucharystii. Ja natomiast jestem najstraszliwszym potworem najohydniejszego bezmiaru niewdzięczności i zbeszczeszczenia Ciebie w Najświętszej Eucharystii. A jednak nie chcę z tego powodu rozpaczać; dlatego też ze względu na nieskończone miłosierdzie Twoje jestem pewien, że dopomożesz mi, bym się zawsze modlił w następujący sposób:
Boże mój, Miłości nieskończona, Miłości niepojęta, Ty jedynie wiesz, jak bardzo jestem niegodny Twych zmiłowań, a tym niegodniejszy, im haniebniejszą i potworniejszą jest moja niewdzięczność wobec Twej nieskończonej miłości, z jaką ustanowiłeś Najświętszą Eucharystię jako Ofiarę i jako Sakrament na pokarm duszy mojej. Boże mój, tu ustaję ze zdumienia! Całkowicie przykuty do ziemi, całkowicie zanurzony w rozwydrzonych i brutalnych namiętnościach zapominam o Tobie, prawdziwym Pokarmie dusz. Ty zaś wzruszyłeś się współczuciem dla mnie; przeto, za cenę nieskończonych zasług Twoich w całym życiu Twoim w sposób widoczny i sakramentalny, raczyłeś mnie wyrwać ze stanu śmierci, a przez pamięć o nieskończonej Twej miłości w cierpieniu raczyłeś mnie pobudzać do posilania się Tobą, prawdziwy Boże i prawdziwy Człowiecze w Najświętszym Sakramencie Ołtarza z duszą, ciałem i Bóstwem. O niepojęta wynalazczości Twej nieskończonej miłości i Twego nieskończonego miłosierdzia, na które nie odpowiedziałem wdzięcznością, o którym zapomniałem i które zbezcześciłem. Czyż chciałbyś mnie za to opuścić i karać, jak na to zasługuję? Ach, mój Jezu, przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieskończone zasługi Twoje, przez zasługi i przyczynę Najświętszej Maryi Panny oraz wszystkich aniołów i świętych, żywię mocną ufność, że udzielisz mi doskonałego żalu za wszystkie grzechy moje, daru pokuty za nie, łaski stałego korzystania z bezkrwawej Ofiary Mszy św. i Najświętszego Sakramentu Eucharystii oraz łaski nieustannego adorowania Cię na ołtarzach; ufam, że mi udzielisz wszystkich łask, darów, dobrodziejstw i zmiłowań, jakich potrzebuję, tudzież tej łaski, bym Cię sakramentalnie przyjął przed zgonem i tak umarł drogocenną śmiercią sprawiedliwych.
Ojcze Przedwieczny, wraz z Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi ofiaruję Ci Przenajdroższą Krew Baranka bez zmazy, naszego Boskiego Odkupiciela, na podziękowanie, jak gdybyś już udzielił wszystkich łask, o które Cię proszę zarówno dla siebie, jak i dla wszystkich, teraz i zawsze.