ŚW. WINCENTY PALLOTTI

PISMA DUCHOWE

Wybór Pism TOM IV

Część l

WPROWADZENIE

Ten, dwuczęściowy tom dzieł Pallottiego, ukazujący się pod tytułem „Pisma duchowe” powinien by w zasadzie nosić tytuł „Piąta kaseta w Pallotyńskim Archiwum”. Kontynuując naszą pracę edytorską, tym razem postanowiliśmy z przechowywanych zasobów archiwalnych wydobyć kasetę oznaczoną wspomnianym właśnie numerem piątym, i z niej opublikować cały właściwy materiał, pomijając jedynie (ale zaznaczając dokładnie w przypisach) zarówno to, co pod względem technicznym nie nadaje się do publikowania, jak i to, co nie należało do dzieł Pallottiego, a włączone było z racji późniejszych ingerencji. Mimo to, dziś wszystko, co po zbadaniu wspomnianej zawartości pozostało, jako materiał do opublikowania, jest czymś naprawdę imponującym i w pełni usprawiedliwiającym zarówno zużycie czasu potrzebnego na przygotowanie druku tego tomu, jak i podziału tych około tysiąca stron tekstu na dwie sekcje.

Po wyłączeniu nie nadającego się materiału, pierwszą rzeczą, która się stała przedmiotem naszej uwagi, była gruba teka handlowa szarego koloru, oznaczona tytułem dodanym przez ks. Jana Hettenkofera „Kolekcja duchowa”. Ze względów praktycznych postanowiliśmy zmienić jej tytuł na „Wielką tekę”, a potem, stosując obszerne poddziały, na „Wielką tekę A” i na „Wielką tekę B”, w ramach pierwotnego podziału Hettenkofera. Nie ma kryteriów takiego podziału, albo lepiej -jest jedno. Czcigodny ksiądz Jan, nie licząc się z treścią zebranego materiału, we wspomnianej „Wielkiej kasecie” (lub „Kolekcji duchowej”), umieścił razem najpierw 73 dokumenty małego formatu, po nich zaś 19 dokumentów, które od nru 74 do 92 obecnego wydania, są większych rozmiarów, co można stwierdzić na podstawie wprowadzających uwag. Jak to więc widać, teka podzielona została na dokumenty większe i mniejsze jedynie z uwagi na odróżniające je centymetry. Zgadzamy się, że nie najlepsze jest kryterium rozmieszczania dokumentów według większych czy mniejszych rozmiarów; nie chcieliśmy jednak wprowadzać zmian porządkowych w „Wielkiej tece”, więc zostawiliśmy dawny jej układ, by nie ryzykować nowych podpodziałów, co wywróciłoby dawny porządek i mogłoby nie otrzymać akceptacji. W rezultacie przez nazwę „Wielka teka” rozumiemy obszerną serię fascykułów i zebranych kartek w jednej tece, które zostały zgrupowane w zależności od wymiarów i noszą miano „Wielkiej teki A” i „Wielkiej teki B”, a opublikowane zostały w takim porządku, w jakim przedstawił je ks. Hettenkofer. Czynimy tak dlatego, aby nie doprowadzić do rozczłonkowania i do błędnych prawdopodobnie rekonstrukcji.

„Kaseta wielka”, o której mówiliśmy dotąd, a która stanowi pierwszą część, odpowiadającą pierwszej części XI tomu Dzieł Pallottiego, odpowiada też dwu pierwszym częściom „Kolekcji duchowej” w wydaniu Hettenkofera z 1993 r. Tak więc druga część niniejszego tomu, nie była dotąd jeszcze wydana, podczas gdy trzecia wspomnianej „Kolekcji duchowej”, tj., „Materie do kazań” musi jeszcze poczekać na wydanie. Postanawiamy uczynić to jednak jak najprędzej.

Nie zatrzymujemy się tu, by podawać szczegółowe dane o treści poszczególnych dokumentów z pierwszej części niniejszego tomu. Dolne przypisy i uwagi wprowadzające, podawane z możliwie największą dokładnością, zwalniają nas z tej pracy. Powiemy tylko, że „Kaseta wielka” (powtarzamy: odpowiadająca pierwszej części niniejszego tomu), z rzeczy ciekawszych zawiera m.in. długą serię modlitw, kierowanych również do konkretnych świętych, jak święci: Józef, Piotr Damian, Franciszek z Asyżu, Stanisław Kostka. Interesujące są też pisma odnoszące się do troski o Anglię, jak również szkice dotyczące Kolegium Propagandy i Seminarium Rzymskiego.

Druga część niniejszego tomu zaopatrzona została w tytuł raczej indykatywny, mianowicie „Fascykuły i luźne kartki”. Pomijając już nieraz wspominaną „Wielką tekę”, są tu w zwyczajnych kopertach czy teczkach, będących często resztkami opraw, zebrane pliki i zwykłe kartki. Trzymając się zawsze systematyki Hettenkofera, wprowadziliśmy różne podziały i uszeregowania, starając się o to, by było jak najmniej przesunięć. Wyszło z tego 9 fascykułów, z których pierwsze cztery noszą tytuł „Dodatki 1-4”,- pięć zaś pozostałych poświęconych zostało bądź apostolskim dziełom młodego Pallottiego, bądź zestawieniu rozmaitych uwag. W drugiej części tomu dokumenty oznaczone numerami od 93 do 130, zostały zestawione w „Dodatkach 1-4”. Rzuca się w nich w oczy nr 97 poświęcony ciekawemu egzorcyzmowi przeprowadzonemu w 1828 r., a także i te numery, jakie Pallotti dedykował „Związkowi chłopięcemu”, które zajmują ok. siedemdziesięciu stron.

Następują karki (odpowiadające numerom 131-145 w tym wydaniu), które łączą się jakoś z Kongregacją Chłopców z Ośrodka Najśw. M, Panny del Pianto, ze Związkiem Najśw. Maryi Wniebowziętej, z Ośrodkiem Rekolekcyjnym Maryjnym na Janikulum, i wreszcie, z Pia Casa di Ponterotto. Przyznajemy otwarcie, że co do tych wspomnianych czterech dzieł, pragnęliśmy odnaleźć coś bardziej różnorodnego i coś ważniejszego, niż zwykłe zestawienia wydatków czy anonimowych zawiadomień. Ale jest tylko to! Na temat działalności Pallottiego we wspomnianych instytucjach, nie mieliśmy dotąd, przynajmniej moim zdaniem, jakiegoś dokumentu; dlatego nawet takie zwyczajne zaproszenie do przyjścia dla posługi kapłańskiej przy Ponterotto, stanowi już coś, jak zawsze jest czymś (godnym uwagi) bo można, np. dowiedzieć się, że młody Pallotti nieraz robił wydatki z własnej kieszeni z częściowym tylko ich zwrotem. To zaś, innymi słowy mówi, że tom obecny podaje nie publikowane szczegóły, pozwalające poznawać coraz lepiej osobę św. Wincentego.

Ostatni zbiór (IX) „Notki różnego rodzaju” liczy 35 pozycji (146-181), a jego treść jest bardziej niż niejednolita. W nim podkreślam szczególnie ostatni dokument oznaczony nrem 181. Pallotti przekazuje nam w nim krótki raczej schemat traktatu o doskonałości chrześcijańskiej, będący niestety jedynie w stadium pierwszego zarysu. Ciekawe są też zdania z Pisma św., które - podobnie jak inne zamieszczone w tym tomie - wypełniają całe stronice. Zastrzegamy sobie prawo, by niebawem powiedzieć coś o nich.

Teraz zaś - coś niecoś o wartości pism tu publikowanych. Przede wszystkim, wszystkie lub prawie wszystkie są w rękopisach, i jako takie z racji podawanych w swoim czasie - zasługują na opublikowanie. To jasne, że w tym tomie nie stoimy wobec Pallottiego organizatora, Pallottiego - by to powiedzieć jasno - z I tomu „Dzieł Wszystkich”, ale wobec Pallottiego (oglądanego) od strony zewnętrznej, niemniej jednak przez to interesującego. Na podstawie studium nad tym obecnym tomem dochodziłem do wniosku, że w św. Wincentym jest jeszcze wiele do poznania, oraz że pełne poznanie go, to nie kwestia lat, ale ich dziesiątek, jeśli one wystarczą. Jest rzeczą jasną, że w niniejszym tomie nie wszystkie pozycje są tej samej wagi; ale w zespole prac każdego artysty obok dzieł najwyższej wartości ujawnia się też te mniejszej rangi, tak by artysta wyszedł na jaw w całej pełni ze wszystkimi swymi świetlanymi ale i (nie powiemy ciemnymi) mniej jasnymi cechami. Trzeba też przy okazji powiedzieć, że niektóre z pozycji publikujemy również dlatego, że dostęp do źródeł, z których je wzięto, z biegiem czasu będzie coraz trudniejszy, by w końcu niemal zaginąć.

W naszym odczuciu tom zawiera teksty pallotyńskie nie tylko pod względem samego pisma, ale co do kompozycji. Szersze i bardziej kompletne wskazówki można znaleźć we wspomnianych notkach informacyjnych, umieszczanych przed każdą pozycją. Dla około 40 z nich (łącznie jest ich ok. 180) można wyznaczyć przybliżoną datę powstania. Najstarszy dokument, a raczej dokumenty najstarsze pochodzą z drugiej połowy roku 1817 (dok. 62 i 120); najnowszy zaś (dok. 117) nosi datę dotarcia do adresata 30 listop. 1849, czyli parę tygodni przed śmiercią św. Wincentego. Dokumenty z określoną datą z lat 1817 do 1849, towarzyszą całemu życiu Pallottiego. Prócz wspomnianych lat 10. i 40. pochodzą też z lat 20. i 30., a łącznie stanowią około jednej czwartej części wszystkich dokumentów zawartych w tym tomie. Innymi słowy, poczynając od dnia po święceniach kapłańskich św. Wincentego aż do przedednia jego odejścia, wiele mamy dokumentów, których powstanie związane jest z różnymi momentami w życiu Pallottiego, aż do jego przecennego zakończenia. Nie podajemy dokładnego zestawu poszczególnych pozycji, jakich daty da się ustalić - a uczynić to można przy odrobinie cierpliwości, - gdyż są one często chwiejne i dające się określić jedynie do pewnego stopnia.

Poza wspomnianymi około 40. dokumentami pozostaje do zbadania jeszcze 140. Wiele z nich - choć nie znamy dokładnej daty ich powstania - należy odnieść z całą pewnością do św. Wincentego - a można powiedzieć, że bardziej od pozycji „obrobionych” podobają się te mniej wykończone, czy znajdujące się w drodze do wyszlifowania - a to z powodu ich bezpośredniości i przez to że znajdują się w stadium szkicowania, co sprawia że są żywsze i ciekawsze. I jest też dział dokumentów, które na pewno nie pochodzą od Pallottiego (choć przez niego, czy z jego polecenia przepisane); jest on jednak potraktowany osobno. Mamy tu na myśli cytaty z Pisma św. czy z Ojców Kościoła, nie tylko te, spotykane w kontekście innych pism, które oczywiście nie mogą być pominięte, ale i te, podane nam w zestawie, bez jakichkolwiek komentarzy. Jest jasne, że gdy Pallotti przytacza jakieś zdanie z Ewangelii, czy jakieś twierdzenie św. Bernarda, nie przytacza samego siebie,- wartość zaś cytatu polega właśnie na tym, że św. Wincenty czyni swoimi przytaczane słowa, że na nich opiera swe życie duchowe, że posługuje się nimi w swych stosunkach z Bogiem i bliźnimi. I tu mamy też coś ważnego, mianowicie - na podstawie przytaczanych cytatów - Pallotti ukazuje się wybitnym znawcą Pisma św. i jako ten, który mądrze je wykorzystuje, jak również pisma Ojców i Doktorów Kościoła. Kiedy przegląda się jego notki, widzi się, że św. Wincenty faktycznie miał Pismo św., jak to się zwykło mówić, w małym palcu; a również, przeglądając nawet pobieżnie, „Indeks rzeczowy”, poznaje się, z jakimi to Ojcami i Doktorami Kościoła szczególnie był obznajomiony, gdyż - powtarzamy - właśnie przez przytaczanie ich zdań ujawnia on własną kulturę w dziedzinie Biblii i Tradycji. I jeszcze jedno, dodatkowo chcemy tu powiedzieć: Te skrypturystyczne i patrystyczne cytaty św. Wincentego, pisane przez niego własnoręcznie lub z jego polecenia, i umieszczone nawet w „ekonomicznym” wydaniu Hettenkofera, mają dla nas nadzwyczaj wielkie znaczenie, i pozwalają nam stwierdzić, jak świetnie orientował się on w tych zagadnieniach, jak je doceniał, i - mówimy to bez obawy błędu, mając na uwadze najwyższą sankcję Kościoła - jak je sobie przyswoił.

Św. Wincenty Pallotti był bez wątpienia Świętym wielorakiej działalności apostolskiej. Dziś zaś, poprzez ten tom, jaki mamy w rękach, możemy stwierdzić, że był także mężem nauki, nauki praktycznej, jeśli się tylko chce tego, ale zawsze nauki! I że z tejże nauki, czerpanej z istotnych i najczystszych źródeł Objawienia, zrobił mądry użytek dla siebie i dla swych dzieł apostolskich przeróżnych i jak najbardziej różnorodnych, ale opartych zawsze mocno na niezłomnej skale prawdy. Nie śniło mu się nigdy przechodzić do działań wewnętrznych czy apostolskich bez uprzedniego zgromadzenia nadzwyczajnego materiału przygotowawczego, zakotwiczonego w słowach prawdy odwiecznej i milenijnej mądrości Kościoła, jaka się objawiła w słowach jego największych synów. A wszystko to dla lepszego owocu dzieł podejmowanych. Jest to dla nas wzorem i upomnieniem.

Ks. Franciszek Moccia

Rzym 12 lipca 1980 r.

pusta strona

Część pierwsza

WIELKA TEKA A

1. [„DAR DZIĘKCZYNIENIA[1]

Danina dziękczynienia

Ojcze Przedwieczny, w zjednoczeniu ze wszystkimi stworzeniami, ofiarujemy Ci teraz i zawsze, w każdym momencie najdroższą Krew Jezusa Chrystusa na podziękowanie za wszystkie dary i laski, jakich użyczyłeś i użyczać będziesz w czasie i w wieczności[2] wszelkim swym stworzeniom na większą chwalę Twoją i na wieczne zbawienie wszystkich dusz. Ojcze nasz, Zdrowaś, Chwała...

Przedwieczne Słowo Wcielone, w zjednoczeniu ze wszystkimi stworzeniami, ofiarujemy Ci teraz i zawsze zasługi Niepokalanej Twojej Matki Maryi, wszystkich (Aniołów), wszystkich Świętych i świętego Kościoła, Twej Oblubienicy, na podziękowanie za wszystkie dary i łaski, jakich użyczyłeś i użyczać będziesz w czasie i w wieczności[3] wszelkim Twoim stworzeniom na większą chwałę Twoją i na wieczne zbawienie wszystkich dusz. Ojcze nasz, Zdrowaś, Chwała[4]...

O święty Duchu Boży, w zjednoczeniu z wszystkimi stworzeniami, ofiarujemy Ci, teraz i zawsze, w każdym momencie nieskończone zasługi P.N.J.Ch. na podziękowanie za wszelkie dary i łaski, jakich użyczyłeś i użyczać będziesz w czasie i w wieczności wszystkim Swym stworzeniom na większą chwałę Twoją i dla pewniejszego zbawienia[5] wszystkich dusz. Ojcze, Zdrowaś, Chwała...

Aniołowie i wszyscy Święci nieba, a także Ty Niepokalana Matko nasza, Najśw. Maryjo przez miłość, jaką kochacie Ojca, Syna i Ducha Świętego przychodźcie teraz i zawsze, by pomagać mi w składaniu dziękczynienia Trójcy Przenajświętszej teraz i zawsze za wszelkie dary i łaski, jakich użyczyła i użyczać będzie w czasie i w wieczności nam i wszystkim, abyśmy w ten sposób usposobili się lepiej do otrzymywania tych, coraz bogatszych darów, jakie wychodzić będą na większą chwałę Bożą i na większe uświęcenie dusz naszych i wszystkich (innych ludzi).

Litania do N[ajświęt]szej Dziewicy.

Werset i modlitwa okresowa[6].

„Boże, którego miłosierdzie...”[7].

2. [DO ŚW. PIOTRA DAMIANA][8]

Danina wdzięczności wobec Trójcy św. za dary udzielone św. Piotrowi Damianowi oraz modlitwa stosowna na każdy czas, również na nowenny i święta.

1[9]

Przedwieczny Ojcze, w zjednoczeniu ze wszystkimi stworzeniami składamy Ci w ofierze teraz[10] Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa na podziękowanie za wszystkie dary udzielone drogiemu naszemu Bratu i Opiekunowi św. Piotrowi Damianowi, szczególnie za ową siłę, jaką umocniłeś go w tym, że zatriumfował nad wszystkimi wrogami widzialnymi i niewidzialnymi, również na korzyść całego Kościoła. Chwała Ojcu itd.

Przedwieczne Słowo Wcielone, w zjednoczeniu ze wszystkimi stworzeniami, ofiarujemy Ci teraz i zawsze zasługi Najśw. Maryi, całej Wspólnoty Niebian i Kościoła św.[11] na podziękowanie za wszelkie dary udzielone drogiemu naszemu Bratu i opiekunowi św.[12] Piotrowi Damianowi, a szczególnie za ową mądrość, jaką oświeciłeś go, aby się ustrzegł zwodniczych dróg świata, a raźnie kroczył drogą do nieba, oraz by przekazywał wszystkim Twym uczniom Twoją niebieską naukę. Chwała Ojcu itd.

O Święty Duchu Boży, w zjednoczeniu ze wszystkimi stworzeniami, ofiarujemy Ci teraz i zawsze nieskończone zasługi Jezusa Chrystusa na podziękowanie za wszystkie dary użyczone naszemu drogiemu Bratu i Opiekunowi, św. Piotrowi Damianowi, w szczególności zaś za ową płomienną miłość, mocą której wiódł zawsze życie pełne miłości, nienawidząc siebie i kochając Ciebie, [i mocą której] z miłości ku Tobie kochał zawsze gorąco najwyższą doskonałość i wszelkie trudności zakonnego życia i wzrastał wciąż w żarliwości ducha, a przykładem swym i świętymi swymi radami szerzył skutecznie i popierał prze- cenną praktykę pokut cielesnych, a szczególnie pokutnej dyscypliny. Chwała Ojcu itd.

Modlitwa

O Ukochany nasz Bracie i chwalebny Opiekunie, św. Piotrze Damianie, przez zasługi i wstawiennictwo Najśw. Maryi, naszej Matki pełnej miłosierdzia i całej Niebieskiej Wspólnoty, szczególnie zaś przez nieskończone zasługi N[aszego] P[ana] J[ezusa] Ch[rystusa] uproś nam wszystkie łaski, pomoce, dary i zmiłowania, w jakie Ty opływałeś, a zwłaszcza łaskę naśladowania wszystkich Twych świętych cnót i wykorzystywania wszystkich Twych niebieskich pouczeń; w szczególności wyproś nam i wszystkim dar świętego ostatecznego wytrwania, nieustanny wzrost gorliwości we wzniosłej służbie Boga i jak najdoskonalsze przestrzeganie świętych ślubów, reguł i konstytucji, byśmy doszli do nieba jako zwycięska zdobycz Boskiego miłosierdzia, by wyśpiewać na wieki zmiłowania pańskie[13] ; w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebieską złóż Przedwiecznemu Ojcu Najdroższą Krew na podziękowanie, jak gdybyś to wszystko już uzyskał dla nas.

Módl się za nami Błog. Piotrze,

Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.

Módlmy się

Boże, który jesteś źródłem i początkiem wszelkiej świętości i mądrości, spraw prosimy, abyśmy korzystali z przykładu i nauki Błog. Piotra Damiana, Twego Wyznawcy i Biskupa; a przez jego zasługi i wstawiennictwo spraw to, byśmy wzgardziwszy ponętami ziemskich zaszczytów, mogli się oddawać Tobie tylko samemu.

Przez Pana itd.

3. [DO ŚW. STANISŁAWA KOSTKI][14]

[Pierwsza strona czysta, na której ks. Hettenkofer napisał: „Dań podziękowania Trójcy św. za dary udzielone św. Stanisławowi Kostce”].

Bardzo ciekawe ogłoszenie[15]

Proponuje się następujący akt uznania na cześć św. Stanisława Kostki[16], jako że w palących potrzebach duchowych i doczesnych[17] zarówno publicznych, jak prywatnych ludzie w niezliczonych przypadkach doznawali od razu przedziwnych skutków jego potężnego wstawiennictwa. Spróbujcie i wy!

Dań wdzięczności wobec Trójcy św. za dary użyczone św. Stanisławowi Kostce, nadająca się do codziennego użytku, albo do zastosowania przy trydu- um czy nowennie[18].

Przedwieczny Ojcze, w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian i z wszystkimi innymi stworzeniami[19] pragniemy Ci ofiarować teraz i zawsze, przez całą wieczność najdroższą Krew Jezusa Chrystusa, na podziękowanie za wszelkie dary udzielone Twemu wiernemu Słudze, a naszemu świętemu Opiekunowi, Stanisławowi Kostce, w szczególności za ową moc, jaką wzmocniłeś go tak, że stawał się zawsze chwalebnym zwycięzcą nad wszystkimi wrogami; pragniemy też ofiarować Ci to na podziękowanie, jak gdybyś już tych wszystkich darów użyczył nam i wszystkim[20] ludziom.

Chwała Ojcu itd.

Przedwieczne Słowo Wcielone, w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian i z wszystkimi innymi stworzeniami, pragniemy ofiarowywać Ci teraz i zawsze, przez całą wieczność, zasługi Twej Oblubienicy - Kościoła św., złączone z Twoimi nieskończonymi zasługami, na podziękowanie za wszelkie dary udzielone Twemu wiernemu Słudze i naszemu Opiekunowi, św. Stanisławowi Kostce[21], a w szczególności za ową mądrość, jaką oświeciłeś go, by Cię miłośnie naśladował w Twym najświętszym życiu[22], przez co stał się doskonałym obrazem Ciebie ukrzyżowanego z miłości ku nam; ofiarujemy Ci to również na podziękowanie, jak gdybyś nam i wszystkim użyczył już tych samych darów.

Chwała Ojcu itd.

O Święty Duchu Boży, w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian i z wszystkimi innymi stworzeniami pragniemy ofiarować Ci teraz i zawsze, przez całą wieczność nieskończone zasługi P.N. Jezusa Chrystusa na podziękowanie za wszystkie dary udzielone wiernemu Twemu Słudze i naszemu Opiekunowi, św. Stanisławowi Kostce, a w szczególności za ową miłość, jaką w nim tak rozpaliłeś, że żyjąc na ziemi, życiem miłowania, doszedł do przeżywania w wieczności życia doskonałej miłości; ofiarujemy Ci to również na podziękowanie, jak gdybyś nam i wszystkim użyczył już tych samych darów.

Chwała Ojcu itd.

Modlitwa do św. Stanisława Kostki

Doskonały Naśladowco Jezusa Chrystusa, szczerze oddany Najśw. Maryi, naszej Matce, chwalebny nasz Orędowniku, św. Stanisławie Kostko, my, choć tak bardzo niegodni, by móc zwracać się z prośbą do Ciebie, to jednak ufni w Twą gorącą miłość, pragniemy Cię prosić teraz i zawsze, byś przez zasługi i wstawiennictwo Najśw. Maryi, wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych, a nade wszystko przez nieskończone zasługi P.N. Jezusa Chrystusa, za przyczyną Twojego najskuteczniejszego wstawiennictwa uzyskał dla nas wszystkie dary i łaski, abyśmy wszyscy[23] byli świętymi i doskonałymi jak[24] Ojciec Niebieski (por. Mt 5, 48) i byśmy korzystali z niepojętego daru Najśw. Eucharystii oraz z daru pobożnego oddania się naszej kochanej Matce Maryi, aby - jak chce tego Bóg - dojść do wyśpiewywania w wieczności Boskich zmiłowań w niebie. Ojcze, Zdrowaś, Chwała...

W czasie nowenny czy triduum odmawia się dodatkowo litanię do Najśw. M. Panny wraz z oracją: „Łaskę Twoją, prosimy Cię Panie, itd.

Módl się za nami święty Stanisławie,

Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.

Módlmy się

Boże, Ty wśród wielu cudów Twojej mądrości obdarzyłeś świętego Stanisława Kostkę łaską dojrzałej świętości już w młodocianym wieku, spraw, abyśmy za jego przykładem wykorzystywali czas przez gorliwą pracę i z zapałem dążyli do wiekuistego pokoju. Przez Chrystusa Pana naszego Amen.[25]

4. [MODLITWA APOSTOLSKA][26]

W pragnieniu, aby Królestwo Jezusa Chrystusa z większą zapobiegliwością było szerzone po całym świecie zgodnie z niechybną zapowiedzią [Jezusa]: Stanie się jedna Owczarnia i jeden Pasterz (por. J 10, 16).

Modlitwa

Przedwieczny Ojcze, który dla zbawienia rodzaju ludzkiego wysłałeś swojego Syna Jezusa, by umarł na krzyżu, przez nieskończone miłosierdzie Twoje i przez zasługi Jezusa Chrystusa racz nas wysłuchać, gdy zgodnie z nakazem tegoż Twojego Syna błagamy Cię o przysyłanie każdego czasu[27] ewangelicznych pracowników dla pozyskiwania wszystkich dusz dla Ciebie.

A że mocą przykazania miłości poleciłeś wszystkim ludziom każdego stanu, godności i kondycji skuteczne troszczenie się o zbawienie wieczne tak swoje jak bliźniego, przeto wlewaj teraz i zawsze pełnię Twej miłości w każdego, kto żyje i żyć będzie na ziemi, by wszyscy na wszelki możliwy[28] sposób troszczyli się skutecznie o pomnażanie środków duchowych i doczesnych, niezbędnych czy pożytecznych dla szerzenia Królestwa Jezusa Chrystusa po całym świecie, tak aby[29] jak najprędzej doszło do jednej Owczarni i jednego Pasterza (por. J 10, 16).

[Toteż] w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian i z wszystkimi sprawiedliwymi, jacy pojawią się aż do końca świata, ofiarujemy Ci najdroższą Krew Jezusa Chrystusa wraz z nieskończonymi Jego zasługami i z Jego najświętszym życiem, i z zasługami Jego Kościoła, na podziękowanie, jak gdybyś nas już w tym wszystkim wysłuchał, abyśmy wszyscy doszli do wyśpiewywania Boskich Twych zmiłowań na wieki.

Do częstego odmawiania w ciągu dnia.[30]

Akty strzeliste

Przedwieczny Ojcze, spraw to przez zasługi Jezusa Chrystusa, aby Twe Królestwo nadeszło wnet na całym świecie. Niepokalana Maryjo, uproś, by przez Krew najdroższą J.Chr.[31] przyszło wnet Królestwo Boże na cały świat.

Ojcze Przedwieczny, my stworzenia Twe najniegodniejsze prosimy Cię: skoro z nieskończonego swego miłosierdzia raczyłeś przysłać swego Jednorodzonego w ludzkiej postaci, by dla odkupienia rodzaju ludzkiego poniósł śmierć na krzyżu, i skoro On polecił nam prosić Ciebie, jako najwyższego Pana mistycznego żniwa, o przysłanie gorliwych pracowników do troszczenia się o nie, to przez toż nieskończone miłosierdzie Twoje, przez najświętsze tajemnice Boskiego odkupienia i przez najdroższą Krew wylaną dla całego świata przez tegoż Twojego Boskiego Syna, Jezusa, przez Jego nieskończone zasługi, przez zasługi Jego Kościoła a zwłaszcza Najśw. Maryi, Królowej Nieba, racz raz na zawsze rozpalić w sercach wszystkich gorący ów płomień Twej Boskiej miłości, który przynagla każdego do skutecznego i trwałego starania się na wszelki możliwy sposób o zbawienie wieczne własne i innych, aby jak najprędzej nastała na ziemi jedna Owczarnia i jeden Pasterz, a tak, byśmy wszyscy mogli na wieki wyśpiewywać Twoje zmiłowania w niebie.

Teraz zaś, pewni otrzymania tej łaski o którą prosiliśmy, wzywamy całą Wspólnotę Niebian do wielbienia Ciebie na wieki, mówiąc:

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen. (Odmawia się przynajmniej trzy razy).

5. [MODLITWA APOSTOLSKA][32]

Modlitwa

Przedwieczny Ojcze, który dla zbawienia rodzaju ludzkiego wysłałeś swego Syna Jezusa, by umarł na krzyżu, przez nieskończone miłosierdzie Twoje i przez zasługi Jezusa Chrystusa racz nas wysłuchać, gdy zgodnie z nakazem tegoż Twojego Syna błagamy Cię o przysyłanie ewangelicznych pracowników dla pozyskiwania wszystkich serc dla Ciebie.

A że mocą przykazania miłości poleciłeś wszystkim ludziom każdego stanu, godności i kondycji skuteczne troszczenie się o zbawienie wieczne tak swoje, jak bliźniego[33], przeto wlewaj teraz i zawsze pełnię Twej miłości w każdego, kto żyje na ziemi, aby wszyscy[34] troszczyli się skutecznie o pomnażanie środków duchowych i doczesnych, niezbędnych czy pożytecznych dla szerzenia Królestwa Jezusa Chrystusa po całym świecie, by jak najprędzej doszło do jednej Owczarni i jednego Pasterza (por. J 10, 16). [Toteż] w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian i z wszystkimi ludźmi, jacy pojawią się aż do końca świata, ofiarujemy Ci Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa wraz z nieskończonymi Jego zasługami i z zasługami Jego Kościoła na podziękowanie, jakobyś nas już w tym wszystkim wysłuchał, abyśmy wszyscy mogli wyśpiewać Boskie Twe zmiłowania na wieki[35].

6. [„MODLITWY, INTENCJE I OFIAROWANIE”][36]

Modlitwy, intencje i ofiarowanie

Wszechmocny i miłosierny Jezu, zniwecz całe me życie i spraw, aby życie moje stało się Twoim życiem, niekończącą się kontemplacją i wieczystą miłością Błogosławionej Trójcy, wieczystym udzielaniem się Ducha Świętego.

W ręce Twoje, o Jezu, i w ręce Twej Niepokalanej Matki, Maryi polecam moją duszę, całe me życie wraz z mym ostatnim dniem, godziną i chwilą.

Pragnę, by wszystkie Twoje dzieła dawne, obecne i przyszłe[37], wielbienie Twe nieskończone i wieczyste, chwała Niepokalanej Maryi, Aniołów i Świętych, natychmiastowe wybawienie wszystkich dusz czyśćcowych obecnych i przyszłych, nawrócenie i najdoskonalsze uświęcenie wszystkich ludzi obecnych i przyszłych, Kościół święty wraz z Twym Wikariuszem, biskupami, kapłanami i pozostałymi szafarzami, Najśw. Ofiara, sakramenty, przepowiadanie Twego Boskiego słowa, kościelne rządzenie, i cały świat - by wszystko dokonywało się zgodnie z zamierzeniami nieskończonej Twojej miłości i miłosierdzia.

Spraw to, o Jezu, by prawdziwym i stałym pożywieniem mej duszy było zawsze pełnienie woli Ojca Niebieskiego.

Boże mój, pragnę od całej wieczności i poprzez całą wieczność, bym wykonał i wykonywał nadal w każdym najmniejszym momencie, po nieprzeliczoną ilość razy i nieskończenie różnymi sposobami, tyle aktów miłości Bożej i wszystkich cnót oraz tyle dobrych dzieł, na ile zasługujesz; wszystko zaś z tak wielką doskonałością, jakiej Ty jesteś godzien. I pragnieniem moim jest, bym wszystko to w przeszłości i w przyszłości wykonywał dla wszelkich możliwych celów, jakie podobają się Tobie.

Pragnę, by wszystko to w przeszłości i w przyszłości było wykonywane przez wszystkie stworzenia czasu minionego, obecnego, przyszłego i przez stworzenia możliwe, a wszystko mnożone w liczbie i doskonałości od całej wieczności po całą wieczność w każdym najmniejszym momencie. Pragnę jednocześnie, by wszystko to było już spełniane i dokonywało się w przyszłości jedynie dla Ciebie i dla wszelkich możliwych celów, jakie podobają się Tobie.

Ojcze Przedwieczny, choć jestem najbardziej niegodny, i więcej jeszcze[38], choć niegodność moja mierzyć się może jedynie nieskończoną Twą doskonałością, i choć przed Tobą tylekroć byłem istotą obrzydliwą, ilekroć grzeszyłem i nie odpowiadałem na Twe łaski oraz nie korzystałem z Twych dobrodziejstw wszelkiego rodzaju i stopnia, to jednak patrząc na nieskończone Twoje miłosierdzie, w jedności z całą Wspólnotą Niebian, ze świętymi duszami w czyśćcu, z całym Kościołem Jezusa Chrystusa, z wszystkimi stworzeniami byłymi, obecnymi, przyszłymi i możliwymi -a wszystkimi mnożonymi w nieskończoność w każdym najmniejszym momencie od całej wieczności i przez całą wieczność w liczbie, świętości i zasłudze, - a przede wszystkim w jedności z Jezusem i Niepokalaną Maryją - ofiaruję Ci Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa, Jego najświętsze życie, Jego udręki ducha[39], Jego mękę agonię i śmierć, Jego nieskończone zasługi oraz przeszłe, obecne i przyszłe zasługi Kościoła.

Wszystko zaś to - co wyobrażam sobie jako uwielokrotnione bez granic w każdym nieskończenie małym momencie od całej wieczności po całą wieczność - [ofiaruję] na odpuszczenie grzechów naszych i całego świata, na natychmiastowe wyzwolenie wszystkich dusz czyśćcowych obecnych i przyszłych[40] i na podziękowanie, jak gdybyś z obecnych[41] wszystkie już wyzwolił i jak gdybyś przyrzekł, że na skutek tej daniny, wyzwolisz wszystkie natychmiast aż do końca świata[42].

[I ofiaruję to] na wszelkie cele, jakie podobają się Tobie, na zaradzenie wszelkiemu złu czasu przeszłego całego świata[43] i na udaremnienie wszelkiego zła przyszłego, na wynagrodzenie za każde poniechanie dobra wszelkiego przeze mnie i przez wszystkie stworzenia oraz dla pełnego urzeczywistnienia we mnie i we wszystkich doskonałego życia J.Chr., by wieść życie doskonałej i wieczystej ofiary, doskonałego i wieczystego ukrzyżowania, by wieść życie miłości Bożej i wszelkich cnót, oraz by żyć i umrzeć pod działaniem gwałtownej miłości i wszystkich cnót [praktykowanych] w stopniu najwyższym[44].

[I ofiaruję to] na podziękowanie, jak gdybyś mnie i wszystkim udzielił w czasie minionym i udzielał nadal wszelkich owych łask, przywilejów i darów, jakich udzieliłbyś w przeszłości i nadal udzielałbyś wszystkim, gdyby u wszystkich było to samo powołanie, usposobienie i odpowiadanie [na łaski] jakie były u Jezusa Chrystusa; jak gdybyś już doprowadził skutecznie do urzeczywistnienia w całości i we wszystkich ludziach tych zamierzeń nieskończonej Twojej miłości i nieskończonego Twego miłosierdzia we wszystkich Twych dziełach stwarzania, podtrzymywania[45], odkupienia i doprowadzenia do chwały zgodnie z Twym upodobaniem; jak gdybyś przemienił już wszystkich w Siebie - Ojca, Syna i Ducha Świętego; jak gdybyś wszystkich wzmocnił już swą nieskończoną mocą, oświecił wszystkich swą nieskończoną mądrością, uświęcił wszystkich swą nieskończoną miłością; i jak gdybyś przemienił wszystkich w nieskończone swe atrybuty.

7. [MODLITWA NA UPROSZENIE EWANGELICZNYCH PRACOWNIKÓW][46]

Przedwieczny Boże, Ojcze! Powiedział to Boski Twój Syn, posłany przez Ciebie dla odkupienia rodzaju ludzkiego, że wiele jest ludzi potrzebujących skierowania ku drogom do nieba, mało zaś pracowników. Toteż poleciłeś nam się modlić, byś jako Pan żniwa na mistyczną swą rolę posłał ewangelicznych pracowników pełnych ducha Twej Boskiej miłości[47]. Racz zatem posłać ich przez nieskończone Twe miłosierdzie[48], przez nieskończone zasługi Jezusa Chrystusa i przez wstawiennictwo Najśw. Maryi, Aniołów i Świętych[49]. Wysłuchaj nas, albowiem zgodnie z nakazem Chrystusa[50] uciekamy się zawsze do Ciebie: aby jak najprędzej nastała jedna Owczarnia i jeden Pasterz.

Akt strzelisty

Ojcze Przedwieczny, przez zasługi[51] Jezusa Chrystusa poślij pracowników do żniwa na Twej mistycznej roli.

8. [PROŚBA O PRACOWNIKÓW EWANGELICZNYCH][52]

Panie mój, Jezu Chryste, który dla odkupienia świata stałeś się posłuszny aż do śmierci krzyżowej i który powiedziałeś do Apostołów i uczniów, że wiele jest dusz do zbawienia, ale robotników mało, proś zatem mojego (!) Ojca niebieskiego, aby przysłał pracowników w jedności z tą intencją, z jaką Ty dla zbawienia dusz błagałeś na ziemi Twego Boskiego Ojca. Racz użyczyć nam łaski, byśmy mogli prosić i być wysłuchani przez miłosierdzie Boże, przez Twe zasługi i przez wstawiennictwo Najśw. Twej Matki Maryi, Aniołów i Świętych.

9. [POBOŻNA INTENCJA I OFIAROWANIE][53]Pobożna intencja i ofiarowanie

Pragnę, o Boże mój, bym w przeszłości wykonał i od całej wieczności po całą wieczność wykonywał w każdym nieskończenie małym momencie tyle aktów miłości Bożej i wszelkich cnót i bym spełniał tyle dobrych uczynków, na ile z nich zasługujesz; wszystko zaś z taką miłością, na jaką zasługujesz. Wszystko to - dla dobrych celów, jakie podobają się Tobie. I dla tychże celów ofiaruję Ci Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa; i ofiaruję Ci to również na podziękowanie, jak gdybyś mnie i wszystkim udzielał teraz i zawsze wszystkich darów na Twoją chwałę i na zbawienie dusz wieczne wszystkich ludzi, oraz jak gdybyś na już [dał] raj bez przechodzenia przez czyściec.

Módl się i proś o modlitwę, zawsze ile możesz, za mnie i za moich żywych i zmarłych, oraz za wszystkich i za wszystkie dzieła miłości i gorliwości.

10. [OFIAROWANIE][54]

Przedwieczny Ojcze, w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian ofiarujemy Ci teraz i zawsze Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa na darowanie grzechów naszych i całego świata, na potrzeby Kościoła św. i całego świata i wyrażamy podziękowanie, jak gdybyś nam i wszystkim udzielił już wszelkich łask wychodzących na większą chwałę Twoją i na wyższe uświęcenie dusz naszych i wszystkich [bliźnich] i jak gdybyś nam i wszystkim przyznał już raj, bez przechodzenia przez czyściec; a wszystko to dla wszelkich możliwych celów, jakie podobają się Tobie.

11. [INTENCJA][55]

Przedwieczny Ojcze, w jedności z Najśw. Sercami Jezusa i Maryi, pragnę, bym w przeszłości ofiarował i od całej wieczności po całą wieczność ofiarowywał w każdej chwili nieskończone zasługi Jezusa Chrystusa na podziękowanie, jak gdybyś nawrócił już cały świat.

12. [ŻYCIE ZAKONNE][56]

Boże mój, jestem niegodny daru powołania, profesji i dyscypliny zakonnej, ale Ty użyczasz mi tego wszystkiego ze swego miłosierdzia przez zasługi Jezusa, Maryi, Aniołów i Świętych; i ofiaruję Ci Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa na podziękowanie, jak gdybyś mi wszystkiego tego już udzielił.

13. [AKT ULEGŁOŚCI WOLI BOŻEJ][57]

Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi według nieskończonego miłosierdzia Twego, przez nieskończone zasługi P.N.J. Ch. oraz przez zasługi i wstawiennictwo Błog. D[ziewicy] M[aryi], wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych.

14. [OFIAROWANIE][58](Często w ciągu dnia).

Boże mój, niegodny jestem jakiejkolwiek łaski, ale Ty mi udzielasz ich wszystkich przez Twe miłosierdzie i przez zasługi Jezusa i Najśw. Maryi.

Przedwieczny Ojcze, w zjednoczeniu z wszystkimi stworzeniami, a szczególnie z Jezusem i Najśw. Maryją, pragnę, bym w przeszłości ofiarował i od całej wieczność po całą wieczność ofiarowywał w każdej chwili Najdroższą Krew tegoż Jezusa oraz zasługi Najśw. Maryi i całej Wspólnoty Niebian na podziękowanie, jak gdybyś mi użyczył już tych wszystkich łask, jak gdybyś uczynił mnie już bezgrzesznym i jak gdybyś mi już dał niebo bez przechodzenia przez czyściec.

15. [OŚWIADCZENIE][59]

Boże mój, nie jestem godzien daru pokonywania wszelkich pokus i praktykowania wszelkich cnót chrześcijańskich, ale Ty udzielasz mi tego wszystkiego przez miłosierdzie Twoje i przez zasługi Jezusa i Najśw. Maryi; ofiaruję Ci Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa na podziękowanie, jak gdybyś mi wszystkiego już użyczył.

Sam nic nie mogę - z Bogiem mogę wszystko - wszystko chcę czynić z miłości Bożej - Bogu cześć - mnie pogarda!

16. [CODZIENNE PORANNE OFIAROWANIE NAJŚW. SERCU JEZUSA][60]

A.I.D.G.[61]

Codzienne poranne ofiarowanie Najśw. Sercu Jezusa

O Serce Jezusa, jedna wielka Miłości, ofiaruję Ci me ubożuchne[62] modlitwy dnia dzisiejszego za siebie i za wszystkich, szczególnie za[63] tych, którzy łączą się w adorowaniu Ciebie. O Najsłodsze Serce Mego Zbawiciela, racz przyjąć je i wysłuchać na rzecz nędznego mnie, grzesznika i na rzecz wszystkich zrzeszonych dla adorowania Ciebie. A ja, kochany mój Jezu, w głębokiej pokorze ofiaruję Ci serce moje i całej wspólnoty zrzeszonych przy Najśw. Twym Sercu. W płonącym tym ognisku Miłości ukryj nas wszystkich, obroń nam Kościół, zachowaj nam dobrych, oświeć nam grzesznych, podnieś nam dusze czyśćcowe, podczas gdy my wciąż mówić będziemy: Sercu Jezusowemu podzięka i chwała, Że swą Boską miłością z piekieł nas wyrwało (lub: Że Boska jego miłość z piekła nas wyrwała).

Trójco Przenajśw.: Ojcze, Synu, Duchu Święty Boże, adorujemy Cię, składamy Ci dzięki i ofiarujemy na wieczystą ofiarę wszystkie nasze serca wraz z Boskim Sercem Jezusa, z najmilszym Sercem Maryi.

Strofuj mądrego, a będzie Cię miłował (Prz 8)

Nie strofuj szydercy, by Cię nie znienawidził (Prz 8,9)

17. [MODLITEWNE AKTY CHRZEŚCIJAN][64]

Boże mój Przedwieczny, wierzę w Ciebie bo jesteś nieomylny, wszechmocny i miłosierny oraz [jesteś] najwyższym Dobrem. Ożyw moją wiarę! Dzięki zasługom Jezusa Chrystusa pokładam ufność w Tobie - spotęguj moją nadzieję! Miłuję Cię - rozpalaj coraz bardziej moją miłość! Żałuję, żem zgrzeszył, bo jesteś Który[65] jesteś - wzmocnij mój żal! Adoruję Cię jako początek [mego bytu], pragnę Ciebie jako cel ostateczny, dziękuję Ci jako mojemu nieustannie świadczącemu dary Dobroczyńcy, wzywam Cię jako najwyższego Mego Obrońcę.

Boże mój, Najukochańszy Ojcze, racz kierować mną swoją mądrością, powściągać mnie swą sprawiedliwością, pocieszać mnie swym miłosierdziem, chronić mnie, swoją wszechmocą. Składam Ci w ofierze me myśli, słowa i czyny i moje cierpienia, bym zawsze myślał o Tobie, o Tobie mówił, zgodnie z Tobą działał, dla Ciebie cierpiał. Panie, Boże wszelkiego pocieszenia (por. 2 Kor 1,3), chcę tego, czego chcesz Ty, i dlatego że Ty chcesz. Proszę, abyś oświecił mój umysł, rozpalił wolę, oczyścił me serce i uświęcił mą duszę.

18. [NAWIEDZENIE NAJŚW. SAKRAMENTU][66]

Nawiedzenie Najśw. Sakramentu na każdy dzień miesiąca

Codzienne przygotowanie na początku każdego nawiedzenia:

Wielbię Ciebie w każdym momencie, o żywy Chlebie z nieba, Najświętszy Sakramencie. Chwała i dziękczynienie bądź w każdym momencie Tobie Najświętszy Boski Sakramencie! O Jezu, miłosierdzie moje[67], przez ową nieskończoną miłość, jaką miłujesz Ojca i Ducha Świętego, Matkę Twą Najśw., Maryję i wszystkie swe stworzenia, racz sprawić, bym poznał ją i wszystkie [stworzenia][68]. Jak bardzo jestem niegodny stanąć przed Tobą i odwiedzić Cię w Najśw. Sakramencie Ołtarza, gdyż grzeszyłem, grzeszyłem zawsze, i szczególnie[69], gdyż nigdy nie przyjmowałem Cię z takim usposobieniem, z jakim powinno się przystępować do eucharystycznego Stołu, i nie odwiedzałem Cię nigdy tyle razy, ile razy mogłem[70], [ile] winienem Cię odwiedzać, i nie odwiedzałem Cię z sercem naprawdę skruszonym, ukorzonym, pełnym wiary, nadziei i gorącej miłości.

I bardziej jeszcze [nie jestem godzien] z powodu tego chłodu i braku szacunku, z jakim zbliżałem się do świętych Ołtarzy na których dzień i noc jesteś z nami; a szczególnie, że Cię znieważyłem przez Komunię świętokradzką i że grzeszyłem przed Ołtarzami świętymi. O mój Jezu, nie jestem godzien stawać przed Tobą, by Cię odwiedzać[71], i sam tylko Ty pojmujesz, jak potworna i wieloraka jest ma niegodność, którą teraz i zawsze wyznaję przed Tobą i przed wszelkim stworzeniem.

Ty jednak przynaglony miłością, zamiast mnie odrzucać, przyzywasz mnie do siebie, czekasz na mnie i przyjmujesz mnie, bo chcesz mi użyczyć wszelkich łask, darów, względów i zmiłowań, i chcesz się stać moim cały wraz z Twym najświętszym życiem, z wszystkimi Twoimi cnotami, z wszystkimi Twymi czynami, z wszystkimi Twoimi nieskończonymi zasługami, w pełni wszystkich Twych tajemnic, by stać się[72] moim cały, w pełni Twej chwały przez całą wieczność. O Miłości, Miłości nieskończona, Miłości niepojęta, Miłości zapoznana, Miłości znieważana! O Miłości, spraw, bym cały stał się miłością tak w czasie, jak w wieczności[73].

A wy, o Serafini, Cherubiny, Trony, Panowania, Władze, Księstwa, Moce, Archaniołowie i opiekuńczy Aniołowie przyjdźcie nawiedzić Jezusa utajonego w Sakramencie i adorujcie Go, miłujcie Go i dziękujcie Mu za mnie. Również i wy, o święci Patriarchowie, Prorocy, Apostołowie, Ewangeliści i Uczniowie Zbawiciela, o święci niewinni Młodziankowie, święci Męczennicy, święci Papieże, Biskupi, Doktorzy, święci Kapłani i Lewici, święci Wyznawcy, Dziewice, Wdowy, i wszyscy Święci niebiescy, przybądźcie wszyscy[74], przyjdźcie nawiedzić ukochanego naszego Pierworodnego Brata, Jezusa utajonego w Sakramencie!

Wprzód jednak[75] wszyscy razem[76] błagajmy wspaniałą Matkę Bożą i Matkę naszą, by sama raczyła przywieść nas do nawiedzenia Boskiego swego Syna w Najśw. Sakramencie Ołtarza[77]; i tak wspólnie teraz i zawsze adorujmy Go wszyscy, dzięki Mu składajmy i kochajmy Go[78]. [Ale] o Jezu mój, czymże są nasze adoracje, nasze dziękczynienia i nasze miłowanie Ciebie, który zasługujesz na miłość nieskończoną?

Gdy więc wszyscy z Tobą zjednoczeni, wszyscy z Tobą utożsamieni - uczynieni z Tobą czymś jednym jesteśmy, przyjdź Ty sam (tak pojęty), nawiedź samego siebie w Najśw. Sakramencie Ołtarza. A my tak adorujemy Ciebie i miłujemy Cię[79] własnym Twym adorowaniem i własną Twoją miłością na wszystkich ołtarzach całego świata teraz i zawsze.

Jezu mój[80], przypominasz mi w Najśw. Sakramencie wezwanie skierowane do wszystkich: „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy pracujecie i jesteście obciążeni (por. Mt 11,28), a ja was ochłodzę”, a zatem ufając, otrzymać mogę wszystkie łaski[81]. Ufam Ci, bo Ty chcesz mi dać nieskończenie więcej, niż pragnąć tu mogę; wszak posunąłeś się tak daleko, że w tym Sakramencie dałeś mi siebie całego na pokarm mej duszy i na zadatek nieba[82]. Użycz mi zatem wszystkiego, czego sam chcesz, tak na czas obecny, jak i na wieczność; daj również ludziom całego świata teraz i w przyszłości, abyśmy wszyscy żywieni przez Ciebie, wszyscy ubogaceni Twymi zasługami[83], wszyscy w Ciebie przemienieni - do Ciebie upodobnieni - doszli do chwały zgodnie z miłościwymi planami Twej nieskończonej miłości.

19. [NAWIEDZENIE JEZUSA - PASTERZA DUSZ W NAJŚW. SAKRAMENCIE, I NAJŚW. MARYI KRÓLOWEJ APOSTOŁÓW][84]

Uwaga

Dla pełniejszego pożytku wszystkich z [czytania] obecnego dziełka podaje się do wiadomości, że pewien ksiądz: biedaczyna i nieuk, bez ducha i najbardziej niegodny ze wszystkich, jacy są i będą, gdy 19 marca 1840 roku, w uroczystość św. Józefa Patriarchy w czasie swych pobożnych ćwiczeń czytał w dziełku św. Alfonsa[85]: „Nawiedzenie Najśw. Sakramentu, tekst na dzień bieżący”, przyszło mu na myśl, że choć modlitwy św. Alfonsa były dla wszystkich grup [wiernych] stosowne, to jednak z większym pożytkiem mogłoby się okazać inne dziełko o nawiedzeniu Najśw. Sakramentu i Najśw. Dziewicy, z takim uwzględnieniem kapłanów, by przez pobożną praktykę tych nawiedzeń wzrastał we wszystkich duch na wskroś ewangeliczny i apostolski; i przyszło mu na myśl, z tego względu, zaopatrzyć je w tytuł: „Nawiedzenie Pasterza dusz, Jezusa utajonego w Najśw. Sakramencie, i Najśw. Maryi Królowej Apostołów”. Mając zaś na uwadze fakt, że owa myśl pojawiła się dzięki wstawiennictwu św. Józefa, wydawało się właściwe do dziełka dołączyć i nawiedzenie św. Oblubieńca Współodkupicielki[86] dusz.

Kapłan, któremu z miłosierdzia Bożego przyszło to do głowy, zmuszony uznać się za niezdatnego, postanowił rozmówić się jeszcze tego samego wieczoru z przewodnikiem duchowym[87], aby się dowiedzieć, czy mógłby się podjąć pisania tak pojętego dziełka, w ufnym oparciu o św. Alfonsa, aby ten wstawił się u Jezusa, u Najśw. Maryi i u św. Józefa o światło niezbędne do ułożenia go odpowiednio do godnych czci planów miłosierdzia Bożego.

20. [NAWIEDZENIE NAJŚW. SAKRAMENTU][88]

Aniele Stróżu mój, dziękuję Ci że natchnąłeś mnie do nawiedzenie mego[89]ukochanego, Pierworodnego Brata, Jezusa Chrystusa w Najśw. Sakramencie Ołtarza[90]. A dziękuję tym bardziej, że czuję ogromną potrzebę takiego nawiedzenia. Jestem jednak niegodny stanąć przed Nim: niegodny, gdyż poczęty w grzechu (por. Ps 50, 7); niegodny, gdyż od chwili używania rozumu, kiedy to powinienem był zaczął miłować Go z całego serca, ze wszystkiej myśli, całej duszy i ze wszystkich sił (por. Pwt 6, 5), ja - odwrotnie - ze wszystkich sił duchowych i cielesnych zacząłem Go obrażać, nadużywając wszystkich Jego darów natury i łaski; i jeszcze bardziej niegodny bo po tylokrotnym darowaniu mi win w św. Jego Trybunale Pokuty, wracałem do gorszych jeszcze niż przedtem zdrad wobec Niego, i przez moje zgorszenia doprowadzałem innych do zdradzenia Go i krzyżowania; i o wiele więcej jestem niegodny, gdyż i wtedy, gdy On sam w Najśw. Eucharystii przychodził potem we własnej Osobie, by mnie nawiedzić i żywić całym sobą mą duszę, aby ją przemienić w całego Siebie i stać się dla mej duszy[91] zadatkiem nieba, ja prawdziwy potwór najczarniejszej niewdzięczności grzeszyłem ciężej i częściej niż przedtem. A po tym wszystkim Jezus powracał, by mi znowu otworzyć wszystkie skarby swoich łask i swych zmiłowań w św. Trybunale Pokuty i w Najśw. Sakramencie[92].

A i Ty, mój Aniele Stróżu, przypominasz mi, jak niezliczone razy szeptałeś do serca mojego, że Jezus czekał na mnie w kościołach; ja zaś wzbraniałem się przed udawaniem się do nich; kiedy indziej znów Ty sam przyprowadzałeś mnie, a ja stawałem tam bez szacunku: bez szacunku w Jego Domu, gdy na świętych Ołtarzach składana była za mnie bezkrwawa Ofiara; bez szacunku, gdy na tronie łask, zamknięty w cyborium lub wystawiony w tabernakulum do adoracji publicznej[93](...) A następnie, gdy Kościół, nasza wspólna Matka przynaglał mnie z miłością, ja bez właściwego usposobienia[94] przystępowałem do św. Trybunału Pokuty, a potem do Stołu Eucharystycznego, Ty zaś, mój Aniele Stróżu możesz sam powiedzieć, czy zamiast miłośnie skorzystać z nieskończonej miłości mego ukochanego Jezusa[95], to czy przez spowiedź i Komunię nie dochodziłem raczej do znieważania Go w Jego Najśw. Ciele i w Jego Najdroższej Krwi, w duszy [Jego] i w Bóstwie?

A zatem, o mój Aniele Stróżu, powiedz, jak mógłbym się odważyć na pojawienie się przed Jezusem ja, tak niegodny, tak niegodny i niewdzięczny, [ja] tak wielki grzesznik - [wszak] wszystkie me akty adoracji, dziękczynienia i miłości zasługują na to, by Jezus odrzucił je od siebie, jako że są to akty wielkiego[96] grzesznika i niewdzięcznika!

Lecz Ty, mój Aniele Stróżu[97], będąc tak bardzo wiernym pełnemu miłosierdzia zleceniu danemu Ci przez nieskończoną Miłość względem mej duszy, byś troszczył się o mnie: grzesznego czy bez grzechu, dajesz mi odczuć palącą potrzebę, by nawiedzić Jezusa utajonego w Najśw. Sakramencie dla uzdrowienia ran mojej duszy, dla przygotowania mnie do przyjęcia Go znów na pokarm i zadatek na niebo, dla dostąpienia udziału we wszystkich Jego cnotach, dla uczynienia mnie czymś jednym z Jezusem.

I przypominasz mi, że pomimo mego życia obfitującego, i to w nadmiarze, w takie grzechy i niewdzięczności, iż tworzy historię człowieka grzechu[98] i historię coraz to większej niewdzięczności, to jednak Jezus z nieskończoną miłością oczekuje mnie dniem i nocą w Najśw. Sakramencie Ołtarza, i nawet przynagla Ciebie samego, święty Aniele, byś mnie prowadził do nawiedzenia Go. Poleca ci też, byś mi przypominał, że chociaż ja tylekroć obraziłem Go i zdradziłem, On jednak chce mi udzielić przebaczenia; że jest Odkupicielem rodzaju ludzkiego przyobiecanym od początku świata, zapowiedzianym przez Proroków, oczekiwanym z utęsknieniem przez wszystkie narody; że jest przedwiecznym, powszechnym i najwyższym naszym Kapłanem oraz że dla mnie i dla wszystkich stał się Kapłanem i Żertwą; że jest naszym Pierworodnym Bratem; że po to, bym był Jego Współdziedzicem upokorzył się nieskończenie dla mnie i stał się posłuszny aż do śmierci krzyżowej.

I co więcej: abyś mi bardziej jeszcze dodawał odwagi i abyś mnie Chrystusowi przedstawił, poleca Ci z wielkim zaufaniem, byś mi przypomniał, że gdy znajduję się w udręce, to On w Najśw. Sakramencie Ołtarza[99] staje się moim pocieszeniem; jeżeli jestem chory, On jest mej duszy Lekarzem i Lekiem; gdy jestem ślepy, głuchy i niemy, On jest mym Światłem, mym Słuchem i Mową moją; Jeślim umarły - On moim Życiem; jeżelim nieuk - On moim Mistrzem i wieczystą Prawdą, w której wszystko się widzi; jeśli zboczyłem ze ścieżki do nieba - On jest mi Drogą; gdy jestem głodny i spragniony - On mym Pokarmem i Napojem; jeżelim biedny - On mym prawdziwym Bogactwem.

Gdy znajdę się w niebezpieczeństwie utraty duszy na trudnej drodze do wieczności, w walce, jaką podjąć muszę z moimi wrogami na burzliwym morzu tej mizernej ziemi - On jest mym Towarzyszem wszechobecnym i wiernym[100]. W drodze do Ojczyzny jest Tym, który do niej prowadzi. On walczy we mnie i za mnie odnosi zwycięstwa nad wszystkimi moimi wrogami. On jest doświadczonym Sternikiem wiodącym mnie z miłością do portu życia wiecznego, ubogaconego nieskończonymi zasługami Jego najśw. życia, i przekształconego zupełnie w Niego samego w stanie łaski, by mnie uczynić podobnym sobie w stanie chwały.

21. [NAWIEDZENIE NAJŚW. SAKRAMENTU][101]

Pobożna praktyka nawiedzenia Najśw. Sakramentu

Najśw. Maryjo, mój Aniele Stróżu, Aniołowie i Święci niebiescy, przez nieskończone zasługi P. N. Jezusa Chrystusa uproście mi żal doskonały dla dobrego usposobienia [potrzebnego] przy owocnym nawiedzeniu Jezusa w Najśw. Sakramencie Ołtarza.

Uwaga: Pomni na to, że przez nasze grzechy usiłowaliśmy na nowo krzyżować P.N.J.Ch; ufni w moc łaski, jaką teraz mamy[102], obudźmy wprzód akty prawdziwej i doskonałej skruchy, poczerń podejmijmy następującą:

Rozmowę i Modlitwę.

Niepokalana Matko Boża, Najśw. Maryjo, Aniołowie i wszyscy Święci niebiescy, przez nieskończone zasługi P.N.J.Ch. i przez nieprzebrane miłosierdzie naszego Ojca Niebieskiego, któremu zawdzięczamy dar Świętych Obcowania, uproście nam udział we wszystkich waszych cnotach i wszystkich zasługach, a [zwłaszcza] we wszystkich cnotach i w nieskończonych zasługach P.N. Jezusa Chrystusa, abyśmy tak pełni cnót i zasług, przygotowali się dobrze do owocnego nawiedzenia Tegoż P.N. Jezusa Chrystusa w Najśw. Sakramencie Ołtarza.

Najśw. Dziewico Maryjo i wy Serafini, Cherubiny, Trony, Panowania, Władze, Księstwa, Moce, Archaniołowie, i wy święci Aniołowie Stróżowie; wy również święci Patriarchowie, Prorocy, Apostołowie, Ewangeliści i Uczniowie P.N., Jezusa Chrystusa, święci Niewinni Młodziankowie, Męczennicy, Papieże, Biskupi, Doktorowie, Kapłani, Lewici, Mnisi, Eremici, Wyznawcy; i wy święte Dziewice i Wdowy, i wszyscy błogosławieni Wybrańcy Boży, przychodźcie teraz i zawsze, a tak wszyscy zjednoczeni słodkim węzłem miłości, idźmy nawiedzić naszego i waszego Jezusa w Najśw. Sakramencie na wszystkich Ołtarzach całej ziemi, jakie istnieją i istnieć będą aż do końca świata. I wszyscy ze sobą ściśle zjednoczeni załóżmy tam swoją wieczystą siedzibę adorując, chwaląc, dziękując i miłując P.N. Jezusa Chrystusa własnym Jego Sercem i wypraszając w Jego Imieniu dla wszystkich ludzi całego świata dary łaski i zmiłowania dla większej Jego chwały oraz na uświęcenie i zbawienie wszystkich.

Najśw. Maryjo, Aniołowie i wszyscy Święci niebiescy, jakaż to [dla nas] pociecha! Oto już wszyscy jesteśmy razem w obecności Jezusa utajonego w najśw. Sakramencie. Ale gdy my nie potrafimy mówić, wy przemawiajcie za nas i za wszystkich ludzi całego świata. Owszem, będzie jeszcze lepiej, że przemawiać do Jezusa będziemy wszyscy, ale Jego własnym Sercem, Jego językiem, Jego najświętszą Duszą. Niech przeto cały Jezus będzie tak w nas, jak we wszystkich, by można było powiedzieć i by to było naprawdę, że Jezus Chrystus w nas nawiedza Jezusa; a takie nawiedzenie to nawiedzenie prawdziwie godne N.P. Jezusa Chrystusa.

O Jezu mój, teraz jesteśmy radzi, że Ty, godzien nieskończonej miłości, Ty w nas - wobec Twej Matki, Najśw. Maryi Dziewicy, wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych - nawiedzasz Siebie samego!

My jednak o Jezu, nieskończona Miłości naszych dusz, czujemy się zobowiązani wierzyć i wierzymy mocno, że podczas gdy w wierze rozważamy, iż Ty w nas nawiedzasz samego Siebie w Najśw. Sakramencie Ołtarza, to nieskończona Twoja miłość do nas nie czuje się zaspokojona, jeśli Ty cały nie udzielisz nam sił, jeśli nie darujesz nam całego Siebie, jeśli nie ofiarujesz całego swego najświętszego życia, wszystkich swych czynów, wszystkich swoich cnót i wszystkich swoich nieskończonych zasług.

O Jezu mój, racz teraz i zawsze dawać nam całego Siebie i wszystko co Twoje. I byśmy mogli posiąść czyny Twe, cnoty i zasługi wraz z nieprzebranymi skarbami Twojego życia, [błagamy] przez ową miłość, jaką ukochałeś wszystkie swe stworzenia, Najśw. Swoją Matkę, Swego Przedwiecznego Ojca, Ducha Świętego i Siebie samego, i przez nieskończoną moc Twoich zasług, niszcz teraz i zawsze w nas i we wszystkich ludziach całego świata, jacy są i będą, całe nasze życie, by ani w nas, ani u nikogo innego nie było żadnej przeszkody, braku właściwej dyspozycji czy jakiejkolwiek zawady przy obejmowaniu w posiadanie Ciebie całego wraz ze wszystkim co Twoje.

Błagamy Cię, o mój Jezu, byś po doprowadzeniu do pełnego zniszczenia wszystkiego czym jesteśmy, - skoro nie możemy posiąść Ciebie całego wraz z nieprzebranym bogactwem Twojego najświętszego życia, czynów, cnót i zasług - [błagamy] byś pozostawał w nas na wieki, i byś w ten sposób Ty cały kształtował w nas prawdziwą zdatność do posiadania całego Siebie z wszystkimi czynami, cnotami i z nieskończonymi zasługami Twojego najświętszego życia, ponieważ Ty jesteś winnym Krzewem, a my latoroślami (por. J 15, 5).

Tak będzie zaspokajana nieskończona Twa miłość, gdy stwierdzisz, że jesteśmy zupełnie w całego Ciebie przemienieni i z Tobą utożsamieni, kiedy się już staniemy czymś jednym z Tobą, z Ojcem i z Duchem Świętym. Albowiem skoro bez własnej winy poniosłeś najsroższe cierpienia za nas, grzeszników tak bardzo niewdzięcznych, to już jest wysłuchana owa prośba, jaką zaniosłeś za nas do Twego Boskiego Ojca Przedwiecznego po ustanowieniu tego niewysłowionego Sakramentu Eucharystii tymi oto, pełnymi miłości słowy: „Jako Ty, Ojcze we mnie, a ja w Tobie, by i oni byli w nas jedno” (por. J 17, 28). Amen.

Ojcze, Zdrowaś, Chwała itd.

Chleb z nieba itd.

Wszelki smak itd.

Módlmy się

Boże, któryś w przedziwnym Sakramencie itd.[103]

Komunia duchowa

Jezu, Miłości nieskończona, który jesteś prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem utajonym w Najśw. Sakramencie, aby się stać pokarmem i napojem dla naszych dusz, nie jesteśmy godni aby Cię przyjmować. Pragniemy jednak Ciebie i chcemy Cię pragnąć pełną miłością wszystkich Aniołów, Świętych oraz ich Królowej Najśw. Maryi, a nawet miłością Twego własnego Serca. Ufni zaś w nieskończone Twe miłosierdzie, które nie odrzuca nawet największych nędzarzy, - przeciwnie, poszukuje ich - pragniemy na zawsze przyjmować Cię w każdym momencie; owszem, pragniemy, byśmy Cię w czasie minionym i w czasie przyszłym, od całej wieczności i przez całą wieczność w każdej najmniejszej chwili przyjmowali w Komunii św. duchowo tyle razy, na ile aktów miłości i adoracji oraz aktów wszelkich cnót Ty zasługujesz; a wszystko dla wszelkich możliwych celów, jakie podobają się Tobie.

1. Komunię duchową, jaka została opisana wyżej można ponawiać w każdej chwili nawet jednym szczerym i gorącym aktem pragnienia serca.

2. Jest wskazane częste odmawianie w ciągu dnia intencji pełnienia wszystkich dobrych czynów, również w celu przygotowania do Komunii św. i dziękczynienia za nią, aby wciąż wzrastała dyspozycja łaknienia i pragnienia świętego Pokarmu ze stołu Eucharystycznego[104].

Komunia Eucharystyczna

Dla owocnego przyjmowania Komunii św., jak i dla codziennego nawiedzania Jezusa, utajonego w Najśw. Sakramencie, i Najśw. Maryi musimy się usilnie starać o prowadzenie na wskroś duchowego życia przez naśladowanie P.N.J.Ch. i ukochanej Matki naszej Maryi. Toteż przy całej nieufności do siebie, a w zaufaniu łasce, jakiej za przyczyną Niepokalanej Matki nigdy nam nie zbraknie, czynimy następujące postanowienia: W każdym więc dniu miesiąca odmawia się jedno z nich, odczytując to, które w porządku liczbowym odpowiada bieżącemu dniowi; w ostatnim zaś dniu miesiąca[105] nie mającego 31 dni, odmawia się wszystkie pozostałe.

Postanowienia tego rodzaju należy podejmować w tym sensie, że ponad obowiązki sumienia, spoczywające już na każdym, nie dodają nowych.

W przeprowadzaniu codziennej odnowy postanowień[106] wskazane jest dla ożywienia miłości Boga i Najśw. Maryi, by na początku mówić, co następuje:

Z miłości do Jezusa i do Niepokalanej Maryi postanawiam:

1. Że w całym swoim życiu chcę naśladować życie Jezusa i Maryi; dlatego przy myśleniu, mówieniu, działaniu zastanowię się, jakby w danej okoliczności mogli myśleć, mówić i działać Jezus i Maryja.

2. Że w ciągu dnia często odnawiać będę akty wiary, nadziei, miłości i skruchy, aby bez grzechu wieść życie wiary ożywionej dziełami miłości.

3. Że co dzień odprawię medytację na temat i w czasie, jakie wyznaczy mi mój ojciec duchowny; i że będę się starał, by owocem było wciąż czynienie tego, co w moim sercu może rozpalać coraz bardziej miłość Boga oraz wzgardę wobec siebie i świata.

4. Że czuwać będę nad utrzymaniem w ryzach pierwszych odruchów nieuporządkowanych uczuć, by utrzymywać się w czystości serca, niezbędnej do korzystania ze świateł wiary.

5. Że dołożę wszelkich możliwych starań, by wszystkie dni wypełnić dobrymi czynami, mając na uwadze, że z każdym upływającym dniem skraca się czas zasługiwania na błogosławioną wieczność.

6. Że często, zwłaszcza na początku dnia i przed ważniejszym poczynaniem rozważać będę, czego by chcieli, oraz z jaką doskonałością działaliby zmarli, gdyby wrócili do życia na ziemi.

7. Że będę miał często[107] na uwadze, iż chociażbym doszedł do wysokiej doskonałości, to jednak w każdej chwili mogę popełnić grzech i zostać potępionym na wieki.

8. Że z wszystkimi zachowam braterską miłość; toteż będę czuwał i opanowywał myśli i uczucia serca, słowa i postępowanie, by w żaden sposób tej (miłości) nie zranić.

9. Że będę się modlił za wszystkich nieprzyjaciół i dobrze czynił wszystkim, którzy wobec mnie źle postępują i prześladują mnie.

10. Że wykorzystam wszelkie okoliczności do wykonania dzieł gorliwości na większą chwałę Bożą i wieczne zbawienie ludzi.

11. Że wedle możności ćwiczyć się będę w pełnieniu wszelkich dzieł miłosierdzia, tak co do ciała, jak ducha.

12. Że czujnie stosować będę każdą pomysłowość, by dobrze czynić wszystkim, gdyż powinienem dbać o naśladowanie Boga, który udziela się (stworzeniom) jako nieskończone Dobro.

13. Że w całym życiu chcę stosować chrześcijańską roztropność, która wymaga, by nie myśleć, nie mówić i nie czynić niczego takie go, co mogłoby obrazić Boga lub wyjść duszy na szkodę. Dlatego we wszystkim będę się uzależniał od rady ojca duchownego, a szczególnie w wypadkach trudnych lub wątpliwych nie podejmę niczego bez jego rady i modlitwy.

14. Że przy wchodzeniu do świątyni Pańskiej będę uważał, iż wchodzę do domu Bożego, gdzie Bóg czeka na mnie, aby użyczać mi łask niezliczonych. Dlatego, pamiętając o swej biedzie i o swoich grzechach, będę się starał modlić w tyle kościoła, a przynajmniej zajmować miejsce i postawę pokory, pomny żem bardziej niegodny niż celnik (por. Łk 18, 10).

15. Że będę staranny i uważny przy wykonywaniu wewnętrznych i zewnętrznych aktów czci i szacunku dla kościoła, dla świętych naczyń i sprzętów, dla świętych relikwii i obrazów; że z religijną czcią przestrzegać będę wszystkich świętych obrzędów, pomny że wszelka cześć, z jaką wszystkie stworzenia odnosić się mogą do rzeczy świętych, jest jakby niczym w porównaniu z tym, na co zasługują ze względu na Boga, do którego się odnoszą.

16. Że starannie zwracać będę uwagę na wszelkie natchnienia Boże, przez jakie Bóg mnie wzywa, bym pokutował za grzechy. A dla korzystania z wszelkich natchnień bez niebezpieczeństwa omamienia ujawnię je mojemu ojcu duchownemu, aby we wszystkim iść za jego radą i z zasługą świętego posłuszeństwa. I pragnę czynić wszystko i znosić wszelkie cierpienia mojego życia jako pokutę za me grzechy.

17. Że będę słuchał ochotnie (jakby mi sam Bóg nakazywał) wszystkich mych przełożonych, a w ramach możliwości, i równych mi czy niższych ode mnie, oraz we wszystkich ludziach czcić będę Boga, którego wszyscy są żywym obrazem, a gdy chodzi o przełożonych to i dlatego, że w stosunku do mnie pełnią funkcję zastępców Boga.

18. Że pełnić będę w przyszłości i zawsze najświętszą wolę Boga. Dlatego będę się starał o wierne przestrzeganie Prawa Bożego i Kościelnego, oraz o [wykonywanie] wszystkich obowiązków mego stanu, aby tak pełnić wolę Bożą. I będę się starał dostosowywać swoją wolę do najświętszej woli Boga we wszystkich wydarzeniach życia, a szczególnie w tych, które są bolesne czy nieprzyjemne.

19. Że będę żył z wytężoną uwagą na wszelkie łaski, by na wszystkie z nich dawać odpowiedź; i będę się starał czynić wszelkie możliwe dla mnie dobro, również w poczuciu wdzięczności wobec Boga. A że wdzięczność podoba Mu się w najwyższym stopniu, będę się starał wyrażać swą wdzięczność i poprzez czyny wykonywane dla ludzi, za wyświadczone mi wszelkie dobrodziejstwa; a czynić to będę i w tym celu, by zawsze znajdować coraz to większą podnietę do wdzięczności wobec Boga, Dobroczyńcy najwyższego i uniwersalnego.

20. Że ze wszystkich sił nienawidzić będę kłamstwa, a gorąco miłować prawdę i świętą prostotę, bym stale lgnął cały do Boga nie zatrzymywany przez żadne stworzenie czy jakiś wzgląd ludzki. I będę się starał kierować we wszystkim ową zasadą: „nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe, i czyń to, co chciałbyś, aby ci inni czynili” (por. Mt 16, 24); a to i przy stosowaniu zasad grzeczności czy wychowania, zawsze jednak z miłości do Boga.

21. Że świadomie przykładać się będę do stosowania zawsze i w pełni zalecanej przez Jezusa Chrystusa zasady wyrzekania się własnej woli (por. Mt 16, 24) oraz miłowania i obejmowania każdej postaci krzyża w celu naśladowania P.N. Jezusa Chrystusa.

22. Że w całym swym ciele nosić będę umartwienie P.N. Jezusa Chrystusa (por. 2 Kor 4, 10). Dlatego będę się starał, by zawsze w umartwieniu utrzymać swe zmysły, ze szczególnym uwzględnieniem wzroku, słuchu, mowy i smaku; w korzystaniu zaś z pokarmu, napoju, spoczynku, odzieży i wszelkich innych rzeczy przeznaczonych do zaspokajania potrzeb ludzkich, będę stosował czujność, aby korzystać z nich, ale ani mniej, ani więcej jak tylko tyle ile potrzeba[108]do służenia Bogu i miłowania Go w moim stanie. Zachowam też większą wstrzemięźliwość i umartwienie ciała w pewnych okresach roku kościelnego, a także w zależności od większej potrzeby trzymania w ryzach zwierzęcych mych namiętności, zgodnie z radą mojego ojca duchownego[109].

23. Że strzec będę zazdrośnie świętej czystości, posługując się modlitwą, pokorą i łagodnością serca, dążąc wciąż do coraz wyższego stopnia i do zasługi anielskiej czystości, do jakiej doszli ludzie, którzy z większą zasługą zachowali w nieskażonym stanie lilię czystości i bezcenną wartość świętego dziewictwa.

24. Że często rozważać będę bogactwa Bożych skarbów, jakimi napełnieni zostali ludzie kochający szczerze święte ubóstwo, abym i ja w moim stanie i według rady mojego ojca duchownego pokochał je i praktykował, ile tylko mogę.

25. Że czynić będę, co tylko możliwe, aby kształtować, strzec i pogłębiać w sobie wewnętrzne zjednoczenie z Bogiem. Dlatego czujny będę w strzeżeniu zewnętrznej skromności i świętego milczenia, by być pilniejszym w częstym i gorliwym odmawianiu aktów strzelistych, westchnień do Boga i żywych aktów pragnienia, aby cały Bóg przebywał we mnie.

26. Że często będę ożywiał w sobie wiarę w obecność Boga Jednego i Troistego, jak i we wszystkie nieskończone Jego atrybuty i doskonałości. A odnajdując Go we wszystkich rzeczach - jako że Bóg wszystko sobą napełnia - będę pamiętał, że w powietrzu, pokarmie, napoju , w ubraniu, w pokoju i wszędzie znajduję Boga, i że wszystko jest Go pełne.

27. Że będę [się starał] zaradzać słabości ducha przez dążenie do praktykowania cnoty męstwa, i prosić o nią będę Boga; a często prosił Go będę [o nią] łącznie z innymi darami Ducha Świętego. Ufny zaś w Bogu, będę się starał o dokonywanie dzieł wielkich i trudnych dla większej chwały Boga i na korzyść ludzi. I w Bogu zbroić się będę w odwagę, by odnosić zwycięstwa nad każdą pokusą.

28. Że opanowywać będę pierwsze odruchy zniecierpliwienia, ceniąc sobie bardzo cnotę cierpliwości, która zawsze jest konieczna, zwłaszcza do tego, by nie ulegać zniecierpliwieniu przy ciężkich i długotrwałych udrękach i przy słabościach ciała czy duszy, w czym jaśnieć musi cierpliwość rodząca prawdziwą tolerancję.

29. Że będę się spowiadał co najmniej raz na tydzień, a w miarę możności i częściej, oraz że często przystępować będę do Komunii św. w zależności od zgody ojca duchownego, i że nie pominę nigdy codziennego nawiedzenia Najśw. Sakramentu i Najśw. Maryi; a w razie niemożności pójścia do kościoła, odprawię tam, gdzie mogę, te same ćwiczenia jakie odprawiałbym w czasie nawiedzenia w kościele.

30. Z całą przemyślnością ducha starać się będę, by wyrabiać w sobie stałą postawę czynienia dobrze. Dlatego przy podejmowaniu prac będę się starał o kształtowanie w sobie postawy czy zasady stałości oraz o to, by działać z większą wciąż doskonałością.

31. Że co dzień odmówię jakąś modli twe dla uzyskania daru pogłębiania gorliwości w świętej służbie Bożej, oraz daru świętego wytrwania w dobrem. I pragnę wszystkie moje modlitwy oraz dobre uczynki całego mojego życia kierować ku uzyskaniu wszelkich łask koniecznych do większego uświęcenia duszy mej i bliźnich, oraz [na uproszenie łaski] bezcennej śmierci sprawiedliwych.

22. [ZEGAR MĘKI PAŃSKIEJ][110]

Najwłaściwszy sposób uczestniczenia w Najśw. Ofierze.

Godzi się wprzód przypomnieć mistyczny sens szat świętych.

Humerał - to symbol cierniowej korony i zasłony jaką żydzi zarzucili na Jezusa, gdy z Niego szydzili.

Alba wskazuje na białą szatę, w jaką przybrano Jezusa na rozkaz Heroda.

Cingulum oznacza powróz, jakim po raz pierwszy związany był Jezus w Ogrodzie Oliwnym.

Manipularz - to symbol sznurów, jakim Jezus po raz wtóry związany był przy słupie.

Stuła symbolizuje sznur, jakim po raz trzeci Jezus był krępowany w czasie, gdy wleczono Go na Kalwarię.

Ornat - to obraz szaty dzianej Jezusa i nieskończonej Jego miłości, którą skrył ogrom naszych grzechów.

Mówi: „Panie zmiłuj się...”

Jezus Chrystus:	Kapłan:
1. Zdąża do Ogrodu Getsemani	1. Idzie do ołtarza
2. Zaczyna modlitwę.	2. Zaczyna Introit
3. Leży oblany krwawym potem	3. Pochylony, mówi Confiteor
4. Przy zbliżających się żołnierzach Judasz zdradza Go pocałunkiem	4. Wstępuje na stopnie i całuje ołtarz
5. Wloką Go ulicami	5. Przechodzi na stronę lekcji
6. Przed Annaszem otrzymuje policzek	6. Znacząc się krzyżem, czyta Introit
7. Piotr zapiera się Go przed Kajfaszem	7. Mówi: „Panie zmiłuj się...”
8. Spogląda na Piotra i nawraca go	8. Odwraca się na „Pan z wami”
9. Wiodą Go przed Piłata	9. Idzie czytać Orację i Lekcję
10. Prowadzą Go do Heroda	10. Pochylony przy środku ołtarza mówi: „Oczyść serce me”
11. Wśród szyderstw wiodą Go znów do Piłata	11. Czyta Ewangelię
12. Kaci zdzierają zeń szaty	12. Odkrywa kielich
13. Piłat ogłasza Go niewinnym	13. Umywa ręce
14. Piłat, ukazując Go ludowi, mówi: „Oto człowiek!”	14. Zwrócony do ludu mówi: „Módlcie się bracia...”
15. Zakrywają Mu oczy, plują nań i szydzą	15. Mówi cicho Sekretę
16. Lud przenosi Barabasza nad Jezusa, wołając: „Zniszcz Go, zniszcz, ukrzyżuj!”	16. Czyta Prefację
17. Skazany na śmierć	17. Zaczyna Kanon
18. Dźwiga krzyż na Kalwarię	18. Czyni Memento za żywych
19. Spotyka się z Weroniką	19. Dalsze czytanie Kanonu
20. Rozciągnięty i przygwożdżony do krzyża	20. Czyni znak krzyża nad chlebem i winem
21. Podniesiony wysoko na krzyżu	21. Podnosi konsekrowaną Hostię
22. Z ran roni Krew	22. Wznosi kielich po konsekrowaniu wina
23. Widzi zbolałą Matkę	23. Czyta Kanon w dalszym ciągu
24. Zanosi modły za cały rodzaj ludzki	24. Mówi: „Również nam, grzesznym ludziom!”
25. Z krzyża wypowiada 7 słów	25. Odmawia: „Ojcze nasz”
26. Umiera	26. Łamie Hostię
27. Z duszą wstępuje do Otchłani	27. Wpuszcza do kielicha cząstkę konsekrowanej Hostii
28. Wielu ze stojących wokół nawraca się, bijąc się w piersi	28. Uderzając się w piersi mówi: „Baranku Boży...”
29. Zraniony w bok, wylewa Krew i wodę	29. Odmawia dalej Modlitwy
30. Złożony zostaje w grobie	30. Przyjmuje Komunię
31. Namaszczają Go olejkami	31. Puryfikuje kielich
32. Chwalebny wstaje z martwych	32. Nakrywa kielich
33. Ukazuje się Matce i uczniom swoim	33. Mówi: „Pan z wami”
34. Pozostaje 40 dni, obcując ze swymi uczniami	34. Odmawia ostatnie Modlitwy
35. Wstępuje do nieba	35. Mówi ostatnie: „Pan z wami”
36. W Zielone Świątki zsyła Ducha Świętego	36. Udziela wiernym błogosławieństwa
37. Posyła Apostołów na cały świat, by nieśli Ewangelię[111]	37. Czyta ostatnią Ewangelię

23. [ZAPROSZENIE NA KARNAWAŁ][112]

Najśw. Maryja Bolejąca, Matka Boża Niepokalana zaprasza oddane sobie dzieci Kościoła do wynagradzania[113] za Rany Jezusa Chrystusa odnawiane przez karnawałowych grzeszników:

Krzyżując znów w sobie Syna Bożego (Hbr. 6), dodawali znów do boleści ran moich (Ps 68).

Poprzez akty cnót i umartwienia - opatrzył Jego rany i roztoczył nad nim opiekę: Łk 10. Pan doznał w swych sługach pociechy: Mch 2, 7.

Pierwsza rana, na lewej nodze, ponawiana przez grzeszników[114] na bankietach i tańcach.

Złóżcie za nią zadośćuczynienie, o pobożni czciciele Maryi[115]

1. Przez jakiś akt pokuty za przykładem św. Franciszka Ksawerego[116], który za tańce krępował swe nogi łańcuchami.

2. Przez częste nawiedzania Najśw. Sakramentu i cieszących się większą czcią ołtarzy Najśw. M. Panny, jak w takim czasie czynił to św. Bernard[117].

Druga rana, na prawej nodze, ponawiana przez grzeszników ich hulaszczym życiem.

Złóżcie za nią zadośćuczynienie, o pobożni czciciele Maryi:

1. Przez jakieś akty abstynencji, za przykładem św. Katarzyny Sieneńskiej[118], która w dni takie pościła.

2. Przez indywidualną Komunię św. przyjmowaną w dni obfitujące bardziej w grzechy, jak to w tym celu czyniła św. Gertruda[119], przystępując w takowe czwartki do Komunii św.

Trzecia rana, na lewej ręce, ponawiana przez grzeszników w urządzanych widowiskach i komediach. Złóżcie za nią zadośćuczynienie:

1. Przez skromność i jak największe umartwienie wzroku, idąc za św. Alojzym, który udając się na zabawę[120], nidy nie podnosił oczu.

2. Przez częste wpatrywanie się w wizerunek Ukrzyżowanego i czytanie jakiejś lektury duchowej. Tak czynił św. Franciszek[121] wpatrujący się godzinami w Chrystusa Ukrzyżowanego.

Czwarta rana, na prawej ręce, ponawiana przez grzeszników w ich nocnych zabawach i grzesznych rozmowach. Składajcie za nią zadośćuczynienie:

1. Prowadząc budujące rozmowy i gromadząc współtowarzyszy przy dobrych poczynaniach, jak czynił to św. Filip Nereusz[122], który w takim czasie ściągał młodzież do oratoriów.

2. Rezygnując z jakiś szczególnie miłych rozrywek. Św. Franciszek Salezy[123] odmawiał sobie każdej rozrywki z tego właśnie powodu.

Piąta rana - Boku - odnawiana przez grzeszników przez częste akty zmysłowości.

Złóżcie za nią zadośćuczynienie:

1. Przez umartwianie ciała i jego zmysłów na podobieństwo św. Karola Boromeusza[124], który w okresie karnawału oddawał się ciężkim pokutom.

1. Starając się przemyślnie o to, aby ludzie w te dni nie obrażali Boga, św. Ignacy[125], aby nie dopuścić do grzechu, rzucił się do lodowatej wody.

Św. Gertruda ujrzała w ekstazie, jak Chrystus św. Janowi kazał złotymi czcionkami zapisywać szlachetne czyny podejmowane w karnawale, aby wynagrodzić je wyjątkowymi łaskami. Życie, Ks. IV, r. 10.

„Wy jesteście tymi, którzy wytrwali przy mnie w przeciwnościach moich, a ja wam przekazuję Królestwo” (Łk 22, 28-29).

24. [MODLITWA DO NAJŚW. MARYI PANNY][126]

Modlitwa

Do Niepokalanej Matki Bożej, Królowej Apostołów dla uzyskania daru współpracy w rozszerzaniu wiary.

Proszę Cię, o Niepokalana Matko Boża, Królowo Apostołów, abyś raczyła połączyć się z najniegodniejszym synem[127], z wszystkimi Aniołami i Archaniołami oraz ze wszystkimi Świętymi nieba dla podziękowania Przenajśw. Trójcy za użyczony mi dar Wiary świętej.

I raduję się, o ukochana Matko moja, Maryjo, gdy wraz z Kościołem świętym - Filarem prawdy - pozdrawiam Cię wspaniałym tytułem Królowej Apostołów, gdyż budzi to we mnie uczucie upodobania w Tobie i odwagi w odniesieniu do mnie. Proszę Cię zatem przez macierzyńskie Twe uczucie, którego już doznałem, abyś się złączyła ze mną nędzarzem i z całą Wspólnotą Niebian dla ofiarowywania teraz i zawsze, w każdej najmniejszej chwili, najdroższej Krwi Jezusa, Twojego Boskiego Syna, Jego zasług i nieskończonej wartości, jak i obecnych i przyszłych zasług Jego Oblubienicy - Kościoła.

A czynimy to dla zdobycia zasługi Apostolstwa[128] dla uzyskania dla mnie i dla wszystkich teraz i zawsze[129] łaski włączania się, z wszystkim co moje, szczególnie wiary świętej po całym świecie, aby prędko, jak najprędzej nadszedł moment[130] zapowiedziany przez Jezusa Twojego Boskiego Syna, upragniony przez Ciebie i przez całe Niebo, napełniający lękiem całe piekło, by zawsze, aż do końca świata można było cieszyć się jedną Owczarnią żywioną przez jednego Pasterza” (por. J 10, 16). Amen.

25. [MODLITWA DO NAJŚW. MARYI PANNY][131]

Do Niepokalanej Matki Bożej, Królowej Apostołów Modlitwa dotycząca Dziełka[132].

Niepokalana Królowa Apostołów, Najśw. Maryjo, Córko Przedwiecznego Ojca, Matko Wcielonego Słowa Przedwiecznego, Oblubienico Ducha Świętego. W jedności z całą Wspólnotą Niebian i wszystkimi stworzeniami czasu minionego i przyszłego -a wszystkie wyobrażamy sobie jako mnożenie bez końca w liczbie i świętości - racz Najwyższemu[133] złożyć w ofierze najdroższą Krew Jezusa, Twojego Boskiego Syna, Jego najświętsze życie, Jego zasługi nieskończonej wartości wraz z zasługami Jego Kościoła czasu przeszłego, obecnego i przyszłego, na uzyskanie (tej łaski), aby wszystko to, co proponuje niniejsza książka[134] realizowano z doskonałością ducha Jezusa Chrystusa, by świat doszedł tak do jednej Owczarni żywionej przez jednego najwyższego Pasterza, jak zapowiedział to Jezus Chrystus[135].

Ponieważ jednak Bóg Wszechmogący nie potrzebuje nikogo -choć Boga potrzebują wszyscy: wielcy i mali, ze sfer wysokich czy niskich, uczeni i prostaccy, bogaci i biedni - i choć On może w jednym momencie sprawić, by przez cały świat był poznany, adorowany i kochany, niemniej racz uprosić dla nas jeszcze tę łaskę, by -jeśliby to, co się w tej książce wysuwa nie stanowiło, zgodnie z upodobaniem Bożym, środka do usilnego przyśpieszenia nadejścia jednej Owczarni i jednego Pasterza - niech unicestwione zostanie dzieło poczęte przez nędzne stworzenie, i niech się dzieje wola Ojca, Syna i Ducha Świętego. A na podziękowanie, jak gdyby to wszystko zostało już spełnione, składajmy Najwyższemu, w jedności z całym Kościołem triumfującym, cierpiącym i walczącym, Najśw. Krew Jezusa teraz i zawsze, w każdej chwili. Amen[136].

26. [MODLITWA DO NAJŚW. MARYI PANNY][137]

Do Niepokalanej Matki Bożej, Królowej Apostołów Modlitwa

Niepokalana Matko Boga, Królowo Apostołów, Córko Przedwiecznego Ojca, Matko Wcielonego Słowa Przedwiecznego, Oblubienico Ducha Świętego, w zjednoczeniu z całą[138] Wspólnotą Niebian i z wszystkimi stworzeniami czasu minionego, obecnego i przyszłego, racz zanieść przed Tron Najwyższego Najdroższą Krew Jezusa, Twojego Boskiego Syna, Jego najśw. życie i Jego zasługi nieskończone w cenie, a również zasługi Kościoła Jezusa Chrystusa czasu przeszłego, obecnego i przyszłego w tej intencji, aby to co się wysuwa w obecnym dziełku, było wykonane z doskonałością ducha Jezusa Chrystusa celem uproszenia, aby - jak to Tenże Jezus powiedział - szybko nastała w świecie jedna Owczarnia żywiona przez jednego Najwyższego Pasterza.

A że Bóg Wszechmogący może sprawić sam w jednym momencie[139], by cały świat Go poznał, miłował i adorował, bez potrzeby posługiwania się kimkolwiek - choć Boga potrzebują wszyscy: wielcy i mali, wysokiego i niskiego stanu, uczeni i prostaczkowie racz przeto uprosić, aby - jeżeli by to, co się w tej książce wysuwa, z uwagi na drogi Boże, nie było środkiem (do spełnienia) Jego woli, zawsze godnej uwielbienia, by usilnie przyśpieszać nadejście jednej Owczarni i jednego Pasterza - to niech zniweczone zostanie dzieło wydumane przez nędzne stworzenie[140], i niech się dzieje wola Ojca, Syna i Ducha Świętego[141]. Na podziękowanie zaś, jak gdyby to wszystko już się uzyskało, niesiemy przed Boży Tron, w jedności z całym Kościołem triumfującym i walczącym teraz i zawsze, w każdym momencie Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa.

27. [O ZACHOWANIE CZYSTOŚCI][142]

Niepokalana Matko Boża, przeczysta Królowo Dziewic, Najśw. Maryjo[143]! Ty, która w czystości, jak i w świętości, przewyższyłaś Aniołów i Świętych, racz nam wyprosić wszystkie te łaski, jakich nam potrzeba do zachowania na zawsze nienaruszonej, śnieżnobiałej lilii czystości, czy też do jej odzyskania, jeżeliśmy ją utracili.

Mów zatem do Boskiego Przedwiecznego Ojca, którego jesteś najuleglejszą Córką, by nas umocnił swą potęgą; i do Boskiego Syna, którego jesteś najczulszą Matką, by nas oświecił swoją mądrością; i do Ducha Świętego, którego jesteś najwierniejszą Oblubienicą[144], by nas uświęcił swą najdoskonalszą miłością, iżbyśmy nie tylko umiłowali gorąco bezcenny skarb świętej czystości, ale i poznali niebezpieczeństwo jej utraty, by móc się przed nim uchronić; iżbyśmy też przezwyciężyli wszelkie pokusy, jakimi szatan usiłuje nas skusić do popadania w najbardziej zwierzęce paskudztwa. O Matko Przeczysta, jesteśmy pewni, że nam uprosisz te łaski przez Najdroższą Krew i Czystość Jezusa Chrystusa.

28. [NAWIEDZENIE NAJŚW. MARYI PANNY][145]

Pobożna praktyka nawiedzania Maryi, Dziewiczej Matki Bożej

O święty Aniele, mój Stróżu! Przez miłość, jaką kochasz Tę przesławną Niewiastę, jedyną wśród dzieci Adama poczętą bez grzechu, zapowiedzianą z największą pochwałą i przyrzeczoną rodzajowi ludzkiemu od początku świata jako Naprawczynię winy, pozdrowioną przez św. Archanioła Gabriela jako Pełną Łaski, całą w Bogu i wciąż Bożą, błogosławioną między niewiastami; Tę, która znalazła u Boga łaskę większą niż wszystkie stworzenia, obraną od wieków, a później ustanowioną Matką Boga zawsze dziewiczą, Najśw. Maryję; i przez tę miłość, jaką kochasz Ojca Przedwiecznego, którego Ona jest Córką, i Syna, którego jest Matką, i Ducha Świętego, którego jest Oblubienicą; i przez ową miłość, jaką kochasz wszystkich Aniołów oraz swoich Towarzyszy wszystkich Twych świętych Przyjaciół, których Ona jest Królową; i przez miłość jaką kochasz rodzaj ludzki, którego jest Obrończynią i Matką; i tak, o święty Aniele Stróżu mój, również przez ową szczególną miłość, jaką kochasz mnie tak gorąco, bom został powierzony Twojej opiece, choć nigdy nie odpowiadałem dobrze na Twoje natchnienia ani nigdy nie korzystałem jak należy z owych niezliczonych łask, darów, faworów i zmiłowań Bożych, jakie były mi użyczone ze Twoim pośrednictwem we wszystkich momentach mojego życia. Niemniej jednak dziś z dobroci swej racz mnie pouczyć, pokierować mną i wspomóc mnie przy nawiedzeniu Królowej Nieba i ziemi, Najśw. Matki Bożej i naszej.

Aniele Stróżu mój! Ty wiesz, że wstanie, w jakim się znajduję, nie wypada mi jawić się przed Najśw. Maryją, jako że nie mam nic innego, jak nicość i grzech, a choć z łaski J[ezusa] C[hrystusa] udało mi się zdobyć na jakiś drobny dobry uczynek, to i on pełen jest niedoskonałości bez liku. Dlatego ożywiaj we mnie bardziej wiarę w Świętych Obcowanie, bym doszedł do pełnego uczestnictwa i wymiany wszelkich cnót, zasług i doskonałości wszystkich Aniołów i Świętych oraz ich Królowej, Najśw. Maryi, a przede wszystkim P.N. Jezusa Chrystusa. I taż wiarą natchniony, proszę, abyś powiedział wszystkim Aniołom i wszystkim Świętym, iżby wszyscy wraz z nami złączeni, przyszli nawiedzić Najśw. Maryję; a jestem pewny, że to Twe zaproszenie przyjmą z największą ochotą.

I jeszcze więcej: powiedz samej Najśw. Maryi, by cała złączyła się z nami, tak że gdy my nawiedzamy Najśw. Maryję, Ona we własnej osobie przychodzi przez nas samą siebie nawiedzić. A ponad wszystko powiedz Boskiemu Jej Synowi, Jezusowi Chrystusowi, że On, jako będący w nas, niech też jako nasz pierworodny Brat przyjdzie nawiedzić z nami i przez nas Najśw. Maryję, Matkę swoją i naszą.

Och, to jest prawdziwe nawiedzenie, które w pełni cieszy Maryję i upodobanie budzi w całej Trójcy Świętej i u wszystkich stworzeń.

O, jakże i ja się raduję, o Maryjo, że w taki sposób jesteś nawiedzana, kochana, czczona i uwielbiana przez wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych i przez siebie samą i przez Boskiego Twojego Syna oraz zjednoczonego z Nim Ojca i Ducha Świętego!

Aniele święty, Stróżu mój, pomóż mi teraz na zawsze złożyć takie oświadczenie: O Matko droga, oświadczam w obliczu nieba i ziemi, że chcę, by nawiedzenie to trwało bez końca w każdej chwili życia i przez całą wieczność; pragnę i chcę, aby tak było nie tylko z mojej strony, - tj. jak bym ja to czynił - ale i ze strony wszystkich stworzeń, jakie istnieją i istnieć będą aż do końca świata.

I tak pragnę, abyśmy wszyscy, prowadząc życie w takim nawiedzaniu, w miłowaniu, czczeniu i wielbieniu Ciebie, doszli do pewności, że w każdym momencie będziesz nam upraszać pełnię wszelkich owoców Odkupienia, dokonanego z nieskończoną miłością przez Twego Boskiego Syna Jezusa, i że dlatego uprosisz nam pełnię wszystkich Jego cnót, zasług i doskonałości wraz z łaską zupełnej przemiany w Jezusa Chrystusa, iżbyśmy w ten sposób wszyscy doszli do pełni zasług tegoż Odkupienia, aby podobnymi być do Boga w chwale i na wieki uwielbiać zmiłowanie Boże. Amen.

29. [MODLITWA DO NAJŚW. MARYI PANNY][146]

Do Najśw. Niepokalanej Dziewicy Maryi, Królowej Apostołów

Modlitwa

Najmilsza Panno Maryjo bez zmazy pierworodnej poczęta, Obrończyni rodzaju ludzkiego i Królowo Apostołów, racz miłosierne swe oczy zwrócić na nas, biednych grzeszników. A jako przez Twoje zasługi i prośby Apostołowie i Uczniowie Twojego Syna napełnieni zostali Duchem Świętym, tak[147] przez nieskończone miłosierdzie Wszechmogącego Boga, przez zasługi Jednorodzonego Twojego Syna P[ana] N[aszego] Jezusa Chrystusa i przez miłość Ducha Świętego racz nam, choć niegodnym, wyprosić pełną moc, mądrość i miłość, abyśmy wspomożeniem wszechmocnego Boga, [oraz] ofiarą, czynem i modlitwą pełniąc w czasie całego biegu naszego śmiertelnego życia[148] poszczególne dzieła miłości, mogli wykonać nakaz miłości tegoż Twojego Syna[149] ku większej chwale Boga, szerzonej jak najpilniej na całym świecie, i na osiągnięcie zbawienia dusz[150]. I abyśmy w chwili naszej śmierci mogli być dołączeni do zastępów świętych Apostołów w niebie, by się [tam] cieszyć z chwały Apostolstwa P.N. J.C. na wieki wieków. Amen.

30. [FRAGMENT FORMULARZA MSZY ŚW.][151]

Msza święta na uroczystość Najśw. Maryi Panny pod wezwaniem Królowej Apostołów

Radujmy się wszyscy w Panu, obchodząc święto Błogosławionej Dziewicy Maryi, z której panowania cieszą się Aniołowie, wielbiąc razem Syna Bożego[152].

Przeze mnie rządzą królowie, itd. (por. Prz 8, 15).

Módlmy się

Wszechmogący i litościwy Boże, który za pośrednictwem Kościoła ozdobiłeś Boskim zrządzeniem Najśw. Matkę Twojego Syna tytułem Królowej Apostołów, wysłuchaj nas błagających za wszystkie stany[153], aby wyznawcy każdego stopnia za Jej przyczyną służyli Ci wiernie. Przez Tegoż.

Pokornie prosimy Ciebie, abyś za Jej wstawiennictwem nawiedził winnicę założoną Twą ręką (por. Ps 79, 16), a z uwagi na proszących za wszystkie stany spraw, by służyli Ci wiernie wyznawcy każdego stopnia.

31. [„POBOŻNA PRAKTYKA [KU CZCI] ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU”][154]

Zachęta do oddawania czci św. Franciszkowi z Asyżu

Przez praktykowane żarliwie nabożeństwo do Serafickiego Ojca św. Franciszka z Asyżu dochodzi się do tego, że osoby zakonne sposobią się do uzyskiwania coraz to więcej łask niebieskich, niezbędnych do doskonałego zachowywania obserwancji zakonnej; [że] osoby odczuwające wezwanie Boże do porzucenia świata, by żyć w świętych klasztorach, otrzymają skuteczne łaski do ochotnego i doskonałego odpowiadania na wezwanie Boże; [że] inne osoby, które chciałyby wieść życie zakonne, lecz natrafiają w tym na przeszkody, otrzymują dar życia w świecie, jak gdyby wiodły życie zakonne, nastawione na regułę Trzeciego Zakonu św. Ojca Franciszka.

I ażeby wszyscy ludzie włączali się jeszcze bardziej w naśladowanie P.N.J.C., jak naśladował Go Seraficki (Mąż) z Asyżu, warto przypomnieć tajemnicze słowa, jakie Tenże P.N. Jezus Chrystus skierował do św. Franciszka, wyrażając w jego ciele prześwięte Stygmaty; słów tych Święty za życia ziemskiego nie powtórzył nikomu, lecz wyjawił je dopiero po dobrych paru latach po swej śmierci[155], wysłuchując modłów jednego ze swych żarliwych i pokornych zakonników, jak wynika to z jednego z historycznych dzieł dotyczących różnych wydarzeń z życia św. Franciszka, i innych, jakie nastąpiły po jego śmierci; zaś dzieło to uznane zostało za wiarygodne przez znawców najbardziej krytycznych.

A oto te tajemne słowa, wyrzeczone przez P.N. Jezusa Chrystusa do Serafickiego Ojca św. Franciszka:

„Ponieważ byłeś podobny do mnie w życiu, chcę byś mi był podobny i w śmierci. Więc jako ja w dniu śmierci zstąpiłem do Otchłani, wywodząc zeń znajdujące się tam dusze, tak chcę, byś co roku w dniu swej śmierci zstępował do czyśćca i wyzwalał zeń dusze twych braci, sióstr, wstrzemięźliwych[156] i wszystkich wyróżniających się szczególnym do ciebie nabożeństwem”.

Uwaga

Święci obejmujący już w niebie Boga niczego bardziej od nas dla siebie nie pragną, jak widzieć nas w postawie dziękczynnej wobec Trójcy św. za dary, jakie od Niej otrzymali; a jeżeli to czynimy, to oni tym bardziej angażują się w wypraszanie nam większych łask, darów i zmiłowań. Dlatego postanówmy stosować przez całe życie wytrwale taką codzienną daninę:

Codzienna dziękczynna dań Trójcy Przenajświętszej za dary użyczone Serafickiemu Ojcu św. Franciszkowi z Asyżu.

Przedwieczny Ojcze! W jedności z wszystkimi stworzeniami ofiarujemy Ci przez ręce Najśw. Maryi, Twej najuległejszej Córki[157], w każdym momencie teraz i zawsze, Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa na podziękowanie za dary użyczone najwierniejszemu Słudze Twojemu Franciszkowi z Asyżu. A ofiarujemy ją szczególnie za ową moc, jaką go wsparłeś, aby wyrzekł się całkowicie marności przewrotnego świata, i by oddał się w pełni jak najwznioślej szemu naśladowaniu życia Jezusa, Twojego Boskiego Syna[158].

Z całą Wspólnotą niebian mówmy teraz i zawsze, przez całą wieczność:

Chwała Ojcu i Synowi, itd.

Przedwieczne Słowo Wcielone! W jedności z wszystkimi stworzeniami ofiarujemy Ci teraz i zawsze przez ręce Najśw. Maryi, Twej Najmilszej Matki[159]zasługi całego Twego Kościoła i całego Twojego najświętszego życia na podziękowanie za wszelkie dary udzielone najwierniejszemu Słudze Twojemu, Franciszkowi z Asyżu, w szczególności za to, że w jego ciele wyraziłeś pięć Twych najświętszych, najgłówniejszych ran, kształtując w jego duszy i ciele żywy obraz samego siebie Ukrzyżowanego dla nas tak bardzo niewdzięcznych grzeszników.

Z całą Wspólnotą niebian mówmy teraz i zawsze przez całą wieczność:

Chwała Ojcu, i Synowi i Duchowi Świętemu...

Duchu Święty Boże! W jedności z wszystkimi stworzeniami ofiarujemy Ci teraz i zawsze przez ręce Najśw. Maryi najczystszej[160] Twej Oblubienicy miłość wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych i samej ich Królowej Maryi, oraz Pierworodnego Twego Brata Jezusa Chrystusa, na podziękowanie za wszelkie dary przyznane najwierniejszemu Słudze Twojemu, Franciszkowi z Asyżu, w szczególności za rozpalenie w nim takiej miłości, że on, nie zadawalając się ofiarowaniem samego siebie z miłością seraficzną, chciał też serca wszystkich rozgrzać skutecznie miłością Bożą. [Uczynił to] nie tylko przez powołanie do życia trzech świętych serafickich zakonów, lecz jeszcze bardziej prze swe modły, przez swe pokuty, przez swój przykład i przez ewangeliczne swe przepowiadanie, aby tak w szczęśliwej wieczności oglądać mógł serca wszystkich ludzi[161] złączone w Tobie, o Duchu Święty, który jesteś Ojca i Syna nieskończoną odwieczną Miłością.

Z całą Wspólnotą niebian mówmy teraz i zawsze przez całą wieczność:

Chwała Ojcu, i Synowi, i Duchowi Świętemu, itd.

O wielki Ojcze, św. Franciszku! Ty po to jesteś naszym Bratem w Jezusie Chrystusie, by teraz i zawsze dla nas i całego świata[162] wypraszać wszelkie dary, łaski i zmiłowania, jakich potrzeba nam do korzystania zgodnie z wolą Boga z owej nieskończonej miłości, z jaką P.N.J.C. dokonał niewymownego dzieła naszego Odkupienia, a za pośrednictwem sług swoich powołał w swym Kościele do bytu dla zbawienia ludzi zgromadzenia zakonne i inne instytuty. Przychodź nam z pomocą teraz i zawsze wraz z całą Wspólnotą niebian i wypraszaj nam to, abyśmy za każdym razem, kiedy się zwracamy do naszego niebieskiego Ojca z modlitwą zleconą nam przez Jezusa Chrystusa[163] odmawiali ją w takim duchu, w jakim On miłościwie raczył jej nauczyć nas tak bardzo niewdzięcznych grzeszników. I byśmy za każdym razem, gdy zwracamy się z Pozdrowieniem Anielskim do naszej najmiłościwszej Matki Maryi, pozdrawiali Ją i prosili w duchu Archanioła Gabriela, św. Elżbiety i Kościoła świętego, oraz byśmy pragnęli miłować Ją i czcić miłością Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Z całą Wspólnotą niebian mówmy teraz i zawsze przez całą wieczność:

Ojcze nasz, który jesteś w niebie, itd[164].

Ojcze Przedwieczny, w zjednoczeniu z wszystkimi stworzeniami ofiarujemy Ci teraz i zawsze Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa na podziękowanie, jak gdybyś nam i wszystkim ludziom udzielił już wszelkich darów, łask i zmiłowań, jakich udzieliłeś najwierniejszemu Twojemu Słudze Franciszkowi; i [jak gdybyś udzielił] wszelkich większych jeszcze (darów), jakich potrzebujemy dla rozszerzenia większej Twej chwały po całym świecie oraz do tego, aby wszyscy doszli do najwyższego[165] stopnia świętości i byli doskonałymi jak Ty, który jesteś naszym niebieskim Ojcem. Bo to jest przykazanie, jakie obwieścił nam P. N. Jezus Chrystus, gdy do wszystkich nas mówił: bądźcie tedy doskonali, jak Ojciec Wasz niebieski (por. Mt 5, 48).

32. [LITANIA][166]

Dla zachowania[167] i wzrostu wśród katolików, a dla szerzenia wśród pogan: religii i wiary Pana Naszego, Jezusa Chrystusa, oraz dla uproszenia Jego tkliwego miłosierdzia nad ludem.

Modlitwa

(Modły o zachowanie i spotęgowanie wśród katolików, a szerzenie wśród pogan religii i wiary Pana Naszego Jezusa Chrystusa, również dla uzyskania Jego tkliwego miłosierdzia względem dusz odkupionych Najdroższą Jego Krwią).

Przez tajemnicę świętego Wcielenia Twego - Poślij Panie robotników na żniwo swoje i przepuść ludowi Twemu (por. Łk 10, 2).

Przez Przyjście Twoje - Poślij Panie robotników na żniwo swoje i przepuść ludowi Twemu.

Przez Narodzenie Twoje - Poślij Panie robotników, itd.

Przez Modlitwę, Posłuszeństwo i Prace Twoje - Poślij Panie, itd.

Przez Chrzest i święty Post Twój - Poślij Panie itd.

Przez przedziwne Nauczanie Twoje - Poślij Panie[168] itd.

Przez Krzyż i Mękę swoją - Poślij Panie, itd. Przez Śmierć i Pogrzeb Twój - Poślij Panie, itd.

Przez nieskończoną Miłość, jaką odkupiłeś ludzi Najświętszą Krwią swoją - Poślij Panie, itd.

Przez Święte i wieczyste Kapłaństwo Twoje - Poślij Panie itd.[169]

Przez święte Zmartwychwstanie Twoje - Poślij Panie itd.

Przez przedziwne Wniebowstąpienie Twoje - Poślij Panie itd.

Przez przyjście Ducha Świętego Pocieszyciela - Poślij Panie itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo Najśw. Rodzicielki Twojej -Poślij Panie, itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo świętych Aniołów i Archaniołów - Poślij Panie, itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo świętych Patriarchów i Proroków - Poślij Panie, itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo świętych Apostołów i Ewangelistów - Poślij Panie, itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo świętych Uczniów Twoich -Poślij Panie, itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo świętych Młodzianków i Męczenników - Poślij Panie, itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo świętych Biskupów i Wyznawców - Poślij Panie, itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo świętych Doktorów, Kapłanów i Lewitów - Poślij Panie, itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo świętych Zakonników i Eremitów - Poślij Panie, itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo świętych Dziewic i Wdów -Poślij Panie, itd.

Przez Zasługi i Wstawiennictwo wszystkich Twych Świętych Męczenników i Niewiast - Poślij Panie, itd.

Królowo Apostołów, Niepokalana Maryjo, proś Syna Twego, Jezusa Chrystusa, Pana Żniwa, aby posłał robotników na Żniwo swoje i zlitował się nad ludem swym.

Wszyscy święci Aniołowie, Archaniołowie, Trony, Panowania, Księstwa, Potęgi i Moce nieba, Cherubini i Serafini, Patriarchowie i Prorocy, święci Doktorowie Prawa i Apostołowie, wszyscy Chrystusowi Męczennicy, święci Wyznawcy, Dziewice Pańskie, Anachoreci oraz wszyscy Święci proście Pana Żniwa, aby posłał robotników na Żniwo swoje i zlitował się nad ludem swym, abyśmy wszyscy mogli wraz z Nim królować na wieki wieków. Amen.

Powyższe modlitwy podaje się tu w skróconym brzmieniu, aby w ciągu dnia mogły być częściej powtarzane.

[By te modlitwy[170] można było częściej w ciągu dnia odmawiać, podaje się je w skrócie]:

Przez najświętsze tajemnice Odkupienia ludzkiego - Poślij Panie robotników na żniwo Twoje i zlituj się nad ludem swym.

Przez zasługi i wstawiennictwo Najśw. Rodzicielki Twojej, świętych Aniołów i Archaniołów oraz wszystkich Twoich świętych Mężów i Niewiast - Poślij Panie robotników na żniwo swoje i zlituj się nad ludem Twym.

Królowo Apostołów, Maryjo Niepokalana, wszyscy Aniołowie święci Mężowie i Niewiasty Boże - proście Pana żniwa, aby posłał robotników na żniwo swoje i zlitował się nad ludem swym, abyśmy wszyscy mogli wraz z Nim królować przez wieki wieków. Amen.

33. [MODLITWA PRZED STUDIUM][171]

Modlitwa do odmawiania przed rozpoczęciem studium

Panie, tak bardzo nędzny i niegodny jakiegokolwiek dobra, Twój sługa, pragnie [jednak] wejść dla oglądania Twych skarbów. Oby ten, tak niegodny człowiek znalazł u Ciebie łaskę, byś go wprowadził, i byś mu dozwolił przez te słowa i święte czytanie tak Ciebie ukochać, jak [Cię pragnie] poznać. Bo nie chcę Cię poznawać [inaczej] jak tylko z tym, że Cię jak najbardziej - gdyby to było możliwe, nieskończenie -ukochać. Proszę Cię o to przez Twe miłosierdzie i przez zasługi Pana naszego, Jezusa Chrystusa, jak przez zasługi i wstawiennictwo Błogosławionej Maryi zawsze Dziewicy oraz wszystkich Aniołów i Świętych. Dusze zaś wszystkich wiernych niech spoczywają w pokoju, i wszystko - o Panie, Boże mój i Stwórco - niech dzieje się zgodnie z wolą Twoją i Twojego Syna i Ducha Świętego. Amen.

Inna modlitwa[172]. Stworzenie wyraża w niej ogromne pragnienie, aby stwórcę swojego uwielbiać bez granic, a prócz tego, by cześć oddać Jezusowi, Odkupicielowi, Maryi, naszej Matce oraz Aniołom i Świętym - naszym Obrońcom. I w tejże modlitwie człowiek kochający, aby przejść poniekąd do praktyki, wyraża żywione w sobie pragnienie znoszenia - byle za łaską Bożą - nieskończonych nawet cierpień i niekończącego się męczeństwa w każdym momencie idącym w nieskończoność, oraz oddawania chwały swojemu Stwórcy i całej Wspólnocie Niebian. I kochający człowiek w jedności ze Świętymi, Maryją i Jezusem, niech w poniższej modlitwie stara się jeszcze wyrazić żywione w sobie wielkie pragnienie, by wykonać tyle dzieł na cześć swego Boga, ile by wykonały razem wzięte wszystkie stworzenia całego świata, z tym, że każde byłoby mnożone bez końca w każdej najmniejszej chwili i poprzez całą wieczność oraz, ile by razem wykonały wszystkie te stworzenia, gdyby: po pierwsze zdziałały tyle, ile zawiera się w owym pragnieniu, a po wtóre, ile by każde z nich, po swym pobycie w niebie czy w piekle zrobiło - gdyby powróciło, aby żyć na ziemi.

A Ty, o Jezu, mój Bracie Ukrzyżowany, nie dziw się, że miłujący człowiek pragnie takich rzeczy. Bo choć prawdą jest, że nie będzie mógł tego wszystkiego wykonać, to jednak częściowo zadośćuczyni swojemu pragnieniu. Bo jeżeli św. Biskup Prosper[173] stwierdził, że stałe dążenie do doskonałości jest już doskonałością, a według św. Opata Bernarda dążyć do doskonałości to to samo, co być doskonałym - to zdaje mi się, że można by powiedzieć: dążyć do pełnienia rzeczy wielkich - znaczy to samo co te wielkie rzeczy wypełnić. A prócz tego skoro miłość nie mówi nigdy: dosyć, mniemam, że nikt nie może zwać szalonymi ludzi żywiących pragnienie takich rzeczy, a to tym bardziej, że mamy się starać być doskonałymi jak nasz Ojciec niebieski, skoro Jezus Chrystus powiedział: Bądźcie doskonali jak Ojciec Wasz, który jest w niebiesiech (por. Mt 5, 48).

Modlitwa[174]

Panie mój i Boże mój (por. J 20, 28), święć się Imię Twoje i Imię Pana naszego, Jezusa Chrystusa oraz Błogosławionej Maryi zawsze Dziewicy, wszystkich Aniołów i Świętych. Tobie, o Trójco Święta niech będzie przez nieskończone wieki najwyższa i bezgraniczna chwała, mnie zaś największe i bezkresne cierpienie, udręka, męczeństwo i uniżenie bez końca dla Ciebie. I błagam o to przez nieskończoną Twą doskonałość, i przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa Twojego Syna, oraz przez zasługi i wstawiennictwo Błogosławionej Maryi zawsze Dziewicy, i wszystkich Aniołów i Świętych. A przez nieskończone miłosierdzie Twoje niech dusze zmarłych odpoczywają w pokoju, itd., i niechaj się dzieje Twa wola. Amen.

Dozwól Panie Jezu, abyśmy byli doskonali, jak Ojciec nasz niebieski doskonały jest (por.Mt 5, 48).

34. [MODLITWA POCHODZĄCA OD ŚW. GRZEGORZA WIELKIEGO][175]

Modlitwa pochodzi od św. Grzegorza[176]. Kapłani mogą ją odmawiać w ciągu dnia bardzo często, by obowiązki kapłańskie pełnili zawsze ku większej chwale Bożej i ku uświęceniu bliźnich.

Módlmy się:

Boże, który chciałeś, aby wśród ludu zwano nas pasterzami, spraw prosimy, abyśmy w Twoich oczach mogli być tym, czym usty ludzkimi bywamy nazywani[177]. Amen.

Uwaga!

Modlić się należy nie tylko słowami, ale i w takim duchu, w jakim modlił się św. Grzegorz. Dlatego, aby za łaską P.N.J.C. wzmagały się w naszych sercach wzloty ducha (por. Gal 4, 5) dodaje się (tu) następującą modlitwę. Kapłani będą ją mogli odmawiać przed Najśw. Sakramentem przynajmniej raz dziennie, zwłaszcza przed lub po odprawieniu Mszy św. Jeżeli zaś uczynią to z prawdziwym zapałem, dostąpią z pewnością wielu łask tak dla własnego uświęcenia, jak dla uświęcenia innych.

Modlitwa

Panie Święty, Wszechmogący Ojcze, Boże Miłosierny, który ku większej chwale Najśw. Imienia Twego oraz dla zbawienia naszego i wszystkich ludzi z nieskończonej miłości i miłosierdzia powierzyłeś nam, grzesznym świętą posługę Twojego Kapłaństwa, spraw prosimy, abyśmy przez przysposobienie na synów (por. Ga 4, 5) już ubogaceni, mogli w Kościele Twoim służyć Ci wiernie na wieki. A dokonać tego pragniemy nie naszymi czynami - gdyż[178] nie ma w nas nic innego prócz grzechu[179], a jeśli jest coś słusznego, to i w tym znajdziesz niegodziwość, jako że pełni jesteśmy niedoskonałości bez liku - lecz ową pokorą, czystością, miłością i pozostałymi owymi aktami, którymi wszystkie chóry anielskie w niebie cześć Tobie oddają, i jak Najśw. Dziewica Maryja bez grzechu pierworodnego poczęta, św. Józef najczystszy Jej Oblubieniec i wszyscy Święci wpierw na ziemi, a teraz w niebie, składając hołdy, służą Ci na wieki.

A że ty, Panie, nieskończona Miłości nasza tak nas ukochałeś, i z miłosierdzia postanowiłeś, że Jednorodzony Syn Twój, stawszy się człowiekiem, uczynił nas Bogami[180], przeto dałeś nam za Odkupiciela rodzaju ludzkiego[181] tegoż Twojego Syna, Pana naszego, Jezusa Chrystusa[182], który nie znając grzechu, grzechem został dla nas, abyśmy się w Nim stali sprawiedliwością Bożą[183]. Przeto tak nam Go dałeś, że wraz z Nim raczyłeś darować nam wszystko[184].

Toteż Ten Jezus jest nasz; i wszystko co Jego jest nasze (por. Łk 15,31). Ty zaś Panie, wciąż obmywasz nas litościwie Jego Krwią Najdroższą, tak aby Jego mocą niweczony był w nas i we wszystkich naszych czynach człowiek grzechu (por. 2 Tes 2, 3), a sam Jezus Chrystus, jak i Jego życie, był w nas i w nas się objawiał, by sam Chrystus w nas żył, mówił i działał (por. Gal 2, 20) oraz by dawał nam życie, wszystkie swe czyny i zasługi - bo cały został nam dany.

I cały jest nasz w taki sposób, że nie On w nas się przemienia, ale my w Niego; stąd wszyscy my, i On sam z Tobą i z Duchem Świętym „stanowimy jedno”, jak o to sam modlił się do Ciebie, gdy mówił: „Aby wszyscy byli jedno, jak Ty Ojcze we mnie, a ja w Tobie, by oni w nas stanowili jedno” (por. J 17, 21)[185]. A że dla swej uległości został wysłuchany (por. Hbr 5,7), nam wierzącym w Siebie przyrzekł z zapewnieniem wierności, mówiąc: „Kto wierzy we Mnie ten dokaże czynów, które Ja spełniam, a nawet większych rzeczy dokona” (J 14, 12). Albowiem nie my (działamy), lecz On; i również teraz, gdy w Królestwie Twoim siedzi po Twojej prawicy, żyje nadal i działa w nas i za nas, gdyż On jest winnym szczepem, my latoroślami (por. J 15, 5). Dlatego jest tak, jak powiedział: „Jako posłał Mnie Ojciec żyjący, a ja żyję przez Ojca, [tak] kto Mnie pożywa i on żyć będzie przeze Mnie (por. J 6, 58) - i tak jest z nami aż do końca świata (por. Mt 28, 20).

I dlatego my, tak w drodze, jak i w wieczności, z tego powodu, że „Jesteś Który Jesteś” (por. Wj 3, 14), chcemy Tobie służyć i Boski Twój Majestat uwielbiać przez Niego, w Nim i z Nim - Panem naszym, Jezusem Chrystusem - wraz z wszystkimi Jego świętymi czynami i z Jego wieczystą sprawiedliwością. I [pragniemy] tak wiernie aż do śmierci: sprawować w Kościele godnie i przyjmować Najśw. Ciało i Krew, Tegoż Twojego Syna, Jezusa Chrystusa, zwiastować Boską Jego Ewangelię wszystkim ludziom, udzielać Sakramentów świętych i [wypełniać] inne funkcje kapłańskie, jak i wszystkie obowiązki obecnego naszego życia, abyśmy mogli po wieczne czasy zyskiwać w pełni wszelkie owoce Twego Odkupienia; i abyśmy przez Niego, w Nim i z Nim - Jezusem Chrystusem, naszym Panem, który siedzi po Twojej prawicy, i w którym mieszka sama pełnia owoców Odkupienia (por. Flp 2, 9), wszyscy wraz z Błogosławioną Dziewicą Maryją, z Jej Oblubieńcem i z wszystkimi Aniołami i Świętymi mogli bezgranicznie i wieczyście wielbić Ciebie, Boga Jednego i Troistego. Bo to nie my, lecz sam Twój Syn, Jezus Chrystus wielbi Cię we wszystkich i za wszystkich, oraz wszelkie długi ludzkiego rodzaju spłaca Ci w niebie i na ziemi nieskończoną miłością najobfitszego Odkupienia (por. Ps 129, 7). [A to] zgodnie z tym, co postanowiono, aby za nadejściem pełności czasów wszystko odnowić w Chrystusie: to, co jest na niebie, i to co jest na ziemi (por. Ef l, 10).

35. [MODLITWA POCHODZĄCA OD ŚW. GRZEGORZA WIELKIEGO][186]

Modlitwa pochodzi od św. Grzegorza. Kapłani mogą ją w ciągu dnia odmawiać bardzo często, aby obowiązki kapłańskie pełnić zawsze ku większej chwale Bożej i ku uświęceniu bliźnich.

Módlmy się

Boże, który chciałeś, aby wśród ludu zwano nas pasterzami, spraw prosimy, abyśmy w Twoich oczach mogli być tym, czym usty ludzkimi bywamy nazywani. Amen.

Uwaga

Modlić się należy nie tylko słowami ale i w duchu, w jakim modlił się św. Grzegorz. Dlatego, aby za łaską P.N.J.C. potęgowały się w sercach naszych wzloty ducha (por. Ga 4, 5) dodaje się (tu)[187] następującą modlitwę. Kapłani będą mogli odmawiać przynajmniej raz dziennie przed Najśw. Sakramentem[188]zwłaszcza przed lub po odprawieniu Mszy św. Jeżeli zaś uczynią to z prawdziwym zapałem, dostąpią na pewno wielu łask tak dla własnego uświęcenia, jak dla uświęcenia innych.

Modlitwa

Panie Święty, Wszechmogący Ojcze, Boże Miłosierny który ku większej chwale Najśw. Imienia Twego oraz dla[189] zbawienia naszego i wszystkich ludzi z nieskończonej miłości i miłosierdzia powierzyłeś nam grzesznym świętą posługę Twojego Kapłaństwa, spraw prosimy, abyśmy przez przysposobienie na synów (por. Ga 4, 5) już ubogaceni, mogli w Kościele Twoim służyć Ci wiernie na wieki[190]. A dokonać tego pragniemy nie naszymi czynami - gdyż nie ma w nas nic innego prócz grzechu, a jeśli jest coś słusznego, to i w tym znajdziesz nieprawość[191], jako że jesteśmy pełni niedostatków bez liku - lecz ową pokorą, czystością, miłością i pozostałymi owymi aktami, którymi wszystkie chóry anielskie w niebie cześć Tobie oddają, i jak Najśw. Dziewica Maryja bez grzechu pierworodnego poczęta, św. Józef, przeczysty Jej Oblubieniec i wszyscy Święci wpierw na ziemi a teraz w niebie służą Ci na wieki i składają swe hołdy.

A Ty, Panie, nieskończona Miłości nasza, tak nas ukochałeś i z miłosierdzia postanowiłeś, że Jednorodzony Syn Twój, stawszy się Człowiekiem, uczynił nas Bogami[192], przeto dałeś nam za Odkupiciela rodzaju ludzkiego Tegoż Twojego Syna, Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nie znając grzechu, grzechem został dla nas, abyśmy się w Nim stali sprawiedliwością Bożą (por 2 Kor 5, 21)[193].

I dlatego (dałeś Go nam) jako prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka zrodzonego z Maryi Dziewicy, Pierworodnego pośród licznych braci (por. Rz 8, 29), abyśmy wszyscy w Nim stali się współdziedzicami (por. Rz 8, 17); [jako] Żertwę i Kapłana na wieki na przebłaganie za grzechy naszych braci; [jako] Najwyższego Kapłana dóbr przyszłych, który przez własną Krew wszedł raz do miejsca świętego dokonawszy wiecznego odkupienia (por. Hbr 9, 11-12); [jako] Pasterza, który duszę swą wydał za swoje owieczki (por. J 10, 11), a dając im siebie w niewymownej miłości na pokarm i napój powiedział: „ Ciało moje jest prawdziwie pokarmem, a Krew moja jest prawdziwie napojem” (J 6, 56) [Dałeś Go nam] jako Światło, które oświeca każdego człowieka przychodzącego na ten świat (por. J l, 9), jako Mistrza i Oblubieńca dusz naszych, jako Lekarza w naszych słabościach, jako Wodza i Zwycięzcę w naszym bojowaniu, jako Sternika do portu zbawienia pośród rozlicznych burz, jakie tu szaleją; [dałeś Go nam] jako Towarzysza i Pokarm w czasie naszej pielgrzymki, jako Zadatek przyszłej chwały, jako Króla wieków (por. l Tym 1,17) wśród ludu Twojego, aby drogę swych trudów wieść ku Tobie do Królestw niebieskich; jako Sędziego żywych i umarłych (por. Dz 10, 42), który na ołtarzu Krzyża zniweczył śmierć naszą, a zmartwychpowstając życie [nam] przywrócił; jako szczerą Prawdę i Drogę, i Życie[194].

Tak nam Go dałeś, że wraz z Nim raczyłeś nam wszystko darować (por. Rz 8, 32). Toteż Ten Jezus jest nasz, i wszystko Jego jest nasze. Ty zaś, Panie, obmywasz nas wciąż[195] litośnie Jego Krwią[196] najdroższą (por. l J l, 7), tak aby Jego mocą zniweczony został w nas i we wszystkich naszych czynach człowiek grzechu (por. 2 Tes 2, 3), a sam Jezus Chrystus, jak i Jego życie, był w nas i w nas się objawił, by sam Chrystus w nas żył, mówił i działał (por. Ga 2, 20), oraz by dawał nam życie, wszystkie swe czyny i zasługi - bo cały został nam dany.

I cały jest nasz w taki sposób, że nie On w nas się przemienia, ale my w Niego; stąd wszyscy my, i On sam z Tobą i z Duchem Świętym „stanowimy jedno”, jak sam modlił się o to do Ciebie. A że dla swej uległości został wysłuchany (por. Hbr 5, 7) przyrzekł nam w Siebie wierzącym, z zapewnieniem wierności, mówiąc: „Kto wierzy we Mnie, ten dokaże czynów, które ja spełniam, a nawet większych rzeczy dokona” (J 14, 12). Albowiem nie my (działamy) lecz On; i również teraz, gdy w Królestwie Twoim siedzi po Twej prawicy (por. Dz 7, 56), żyje nadal i działa w nas i za nas, gdyż On jest winnym szczepem, my latoroślami (por. J 15, 5). Dlatego jest tak, jak powiedział: „Jako posłał Mnie Ojciec żyjący, a ja żyję przez Ojca, (tak) kto Mnie pożywa i on żyć będzie przeze Mnie (por. J 6, 58) -i tak w całej pełni jest z nami aż do końca świata (por. Mt 28, 20).

I dlatego my, w tym pielgrzymowaniu i w wieczności, dlatego że „Jesteś Który Jesteś” (por. Wyj 3,14), chcemy służyć Tobie, i uwielbiać Twój Boski Majestat nie naszymi czynami ani samą duszą i ciałem, lecz przez Niego, w Nim i z Nim - Panem naszym Jezusem Chrystusem wieczną Jego sprawiedliwością. I [pragniemy] wiernie, aż do śmierci sprawować w Kościele godnie i przyjmować Najśw. Ciało i Krew Twojego Syna, Jezusa Chrystusa, nieść dalej wszystkim ludziom Boską Jego Ewangelię, udzielać Sakramentów świętych i [pełnić] inne funkcje kapłańskie, jak i wszystkie obowiązki obecnego naszego życia, abyśmy po wieczne czasy mogli w pełni zyskiwać wszelkie owoce Twego Odkupienia; i abyśmy przez Niego, w Nim i z Nim - Jezusem Chrystusem naszym Panem, który siedzi po Twej prawicy, i w którym mieszka sama pełnia owoców Odkupienia (por. Flp 2, 9), wszyscy wraz z Błogosławioną Dziewicą Maryją, z Jej Oblubieńcem i z wszystkimi Aniołami i Świętymi, mogli wieczyście i bez granic wielbić Ciebie, Boga Jednego i Troistego. Bo to nie my, ale sam Twój Syn, Jezus Chrystus wielbi Cię we wszystkich i za wszystkich, oraz spłaca Ci na niebie i na ziemi wszelkie długi rodzaju ludzkiego z nieskończoną miłością najobfitszego Odkupienia (por. Ps 129, 7) Amen.

Zgodnie z tym co postanowiono, by za nadejściem pełni czasów odnowić wszystko w Chrystusie: co jest na niebie i co jest na ziemi (por. Ef l, 10).

36. Z DZIEŁA ŚW. JANA CHRYZOSTOMA „O KAPŁAŃSTWIE” itd][197]

Dzieło św. Jana Chryzostoma o kapłaństwie, czyli o posługiwaniu pasterskim.

[Uczy], że dzisiejsze kapłaństwo budzi większy lęk niż kapłaństwo Starego Przymierza[198].

Chociaż to kapłaństwo spełnia się na ziemi, odnosić je trzeba jednak do kategorii i porządku rzeczy niebieskich.

I to jak najsłuszniej, gdyż ten porządek ustanowił nie Anioł, nie Archanioł, nie jakaś moc stworzona, ale sam Pocieszyciel, który tak to nakazał, aby śmiertelni ludzie będący jeszcze w ciele podejmowali duchem posługę Aniołów.

Stąd jest rzeczą konieczną, by kapłan był tak czysty, że gdyby się znalazł nawet w niebie zająłby tam miejsce wśród niebieskich Mocy.

Zostało im dane[199], że taką posiadają władzę, jakiej najlepszy Bóg nie chciał powierzyć ani Aniołom ani Archaniołom. Albowiem nie powiedział do nich: „Cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążecie na ziemi będzie rozwiązane i w niebie” (Mt 19,19).

Trzeba, aby duch kapłana czystszy był od promieni słońca[200]. [W tym drugim rozdziale] św. Jan Chryzostom na ten temat powiedział wiele; będzie więc bardzo wskazane czytać to uważnie[201].

Nie mówię tego pochopnie[202], ale [tak] jak myślę i jak o tym jestem przeświadczony: nie sądzę, by wśród kapłanów było wielu zbawionych, lecz że o wiele więcej spośród nich się zgubi.

Kto z nas wykaże się taką zapobiegliwością o owce Chrystusa, jaką wykazał się Jakub o owce Labana (por. Rdz 30)? Któż może pomyśleć, że karmić [je] będzie chłód nocy?

Cóż to jest za miasto?[203] To Zebranie Świętych, o których Prorok w Psalmie 8 (?) [prawdopodobnie] Ps 83,3: „Wielkie rzeczy powiedziano o tobie, Miasto Boże!”. Jego obywatelami są wszyscy wierni, o których mówi Apostoł: „Jesteście (Współ)obywatelami Świętych” (por. Ef 2) i domownikami Boga. Wieżami jej są Prorocy, o których powiedziano: „Niech będzie pokój w twych murach, a w wieżach twoich obfitość” (por. Ps. 121,7).

Choć ludzie przeciętni[204] czy przesyceni swoimi niegodziwymi poczynaniami, czasem skruszeni wracają do Boga i zaczynają uprawiać Bożą sprawiedliwość, to jednak kapłani, utwierdziwszy się w niepokucie, nigdy nie przestaną grzeszyć przeciw Bogu.

Świecki bowiem człowiek otrzyma w dniu sądu stulę kapłańską i na kapłaństwo krzyżmem naznaczon będzie; grzeszny zaś kapłan pozbawiony zostanie kapłańskiej godności, jaką posiadał, i pozostanie między niewiernymi i obłudnikami, jak to o złym szafarzu Pan powiedział (por. Łk 12): „Jeśli zaś sługa pocznie rozwalać się wygodnie, jeść i pić z pijanicami, nadejdzie pan jego, kiedy się nie spodziewa i w nieprzewidzianej godzinie; odłączy go, a dział jego wyznaczy między obłudnikami i niewiernymi”.

Mówi się[205] o nas, że kochamy i że Bóg kocha. Mówi się o nas, że wiemy i że Bóg wie; i wiele tym podobnych rzeczy. Ale Bóg kocha jako Miłość; wie jako Prawda; zasiada jako Zrównoważenie; panuje jako Majestat; rządzi jako Zasada; chroni jako Zbawienie; działa jako Moc; objawia się jako Światło; otacza opieką jako Dobroć. Wszystko to czynią Aniołowie i my też czynimy, ale sposobem daleko pośledniejszym: mianowicie nie mocą dobra, jakim byśmy byli, ale (dobra) w jakim uczestniczymy.

Rozdział 13[206]. Albowiem tę przestrogę otrzymujemy od samego Woźnicy i pierwszego Sprawcy owego pojazdu, byśmy się starali wraz z wszystkimi świętymi pojąć, jaka jest długość, szerokość, wysokość i głębia (por. Ef 3). Powiedział: „pojąć” a nie „poznać”, abyśmy całą siłą lgnęli do owoców, a nie do zaspokajania ciekawości poznania.

Mniemam[207], że łatwo już tym czterem przestrogom Apostoła podać czworaki nasz odpowiednik, w którym przez szerokość wspominanie dobrodziejstw, przez wysokość kontemplację Majestatu, przez głębię oglądanie sądów.

I miał prócz tego poszukiwany być ten, który ani jeszcze nie został dostatecznie znaleziony, ani zbyt usilnie poszukiwany; który szukany jest właściwiej i odnajdywany raczej przez modlitwę niż przez dyskusje.

A zatem to kres księgi, a nie kres szukania.

Biskup bowiem we wszystkich[208] swych czynach i wypowiedziach nie ma szukać niczego swojego, lecz tylko, albo czci Bożej lub zbawienia bliźnich, albo tego dwojga razem. Tak bowiem postępując, nie tylko wypełni obowiązek Kapłana (pontifex), ale i zadośćuczyni etymologii wyrazu, gdy staje jako most[209] między Bogiem i bliźnim. Most ten dochodzi aż do Boga poprzez ufność, w jakiej szuka nie chwały własnej, ale Bożej; dochodzi aż do bliźniego przez ową dobroć, w jakiej pragnie pożytek przynieść nie sobie, lecz jemu.

Aby więc[210] gwiezdny promień, wypuszczony w swym czasie i kolejno zmodyfikowany, dotknął ciemności naszej nocy, to dla ukazania niewinności przyszedł Abel; dla pouczenia o czystości w działaniu przyszedł Enoch; dla zachęty do długomyślności w nadziei przyszedł Noe; dla objawienia posłuszeństwa przyszedł Abraham; dla udokumentowania czystości życia małżeńskiego przyszedł Jakub; dla otrzymania łaski obfitej rekompensaty za [doznane] zło przyszedł Józef; dla ukazania łagodności przyszedł Mojżesz; dla wzbudzania nadziei wbrew przeciwnościom przyszedł Jozue; dla wykazania się cierpliwością wśród udręk przyszedł Hiob. Oto jak patrzymy na olśniewające gwiazdy na niebie my, przemierzający niepowstrzymaną stopą uciążliwą drogę naszej nocy.

Umknie[211] przed bronią żelazną, by nadziać się na łuk z brązu.

Pędzą swe dni w dobrobycie, w pokoju zstępują do Szeolu (por. Hi21,13).

Bo zły człowiek zachowany jest na dzień zagłady, i prowadzony będzie na dzień gniewu.

Dlatego ponowię wobec tego ludu niezwykłe działanie cudów i dziwów: zginie mądrość jego myślicieli, a rozum jego mędrców zaniknie[212]. Zbudował[213] dom z pajęczyny jak szałas stawiany przez stróża. Mól buduje sobie domek w szacie człowieka, a kornik w drzewie, którym, gdy jest porzucone, on kończy swój żywot. Stróż winnicy urządza sobie szałas z gałązek i po winobraniu go porzuca.

Gdy położy się bogacz, nic nie zgarnie; otworzył oczy - nic nie znajduje się (por. Hi 27,19).

A mądrość? Gdzie ją znajdziesz? Gdzie jest siedziba wiedzy?[214]

Nie zna człowiek jej ceny, i nie znajduje się jej w ziemi rozkosznie żyjących.

I rzekł (Bóg) człowiekowi: Oto bojaźń Boża, a roztropność, to unikanie zła (por. Hi 28,28).

I ulękło się wobec tego me serce, i zostało zepchnięte ze swego miejsca[215].

Nie boicie się mnie? - pyta Pan - i nie będziecie drżeć [przede mną], który znacząc granice morzu piaskiem, ustanawiam prawo wieczyste jakie nie przeminie? I poruszą się jego fale, lecz nie przemogą, wzniosą się a nie przekroczą ich.[216] A tego ludu serce stało się niewierne i prowokujące do gniewu: odstąpili i odeszli. I nie powiedzieli w sercu: bójmy się Pana, naszego Boga, który w swym czasie daje nam deszcz wczesny i późniejszy, zapewniający nam pełnię dorocznego żniwa.

Bo nie może podobać się Bogu[217] ani prostota bez gorliwości, ani gorliwość bez prostoty. Stąd sama Prawda mówi (por Mt, 10,16): Bądźcie przezorni jak węże, a prości jak gołębice. Godne uwagi, że Pan nie chciał przestrzec swych uczniów ani przed samą gołębicą bez węża, ani przed wężem bez gołębicy, aby i przezorność wężowa miała pogłębiać gołębią prostotę, a prostota gołębia łagodzić wężową przezorność.

[Duch Święty] dlatego przyszedł do ludzi w ogniu, a w gołębicy objawił się Panu, gdyż my grzechy nasze jakie Pan przez łagodność litościwie znosi - mamy z gorliwą prawością ostrożnie oglądać i żarem pokuty nieustannie spalać.

Pomyślcie, najmilsi bracia, jaka to po Wcieleniu Jednorodzonego Syna Bożego jest uroczystość dzisiejsza, nadejścia Ducha Świętego; jak bowiem tamta , tak i ta godna jest uwielbienia. W tamtej Bóg, pozostając Sobą, przyjął naturę ludzką; w tej natomiast ludzie przyjęli Boga przychodzącego z góry. W tamtej w sposób naturalny Bóg stał się człowiekiem, w tej ludzie przez adopcję stali się bogami.

Więc wtedy[218] było chwalebną rzeczą dążyć do biskupstwa, gdy nie było wątpliwości, że dojdzie się przez nie do większych utrapień... Kto zatem nie pragnie biskupstwa, sam sobie wystawia świadectwo. I kto przez nie szuka chwały zaszczytów, a nie świadczenia dobrych uczynków. Bo świętego urzędu nie tylko nie kocha, ale nie zna go zgoła.

Oby więc[219] nie stał się niezdolnym do pomniejszania cudzych wykroczeń ten, którego jeszcze rujnują własne przewinienia.

I powiedział Pan[220]: ponieważ lud ten zbliża się do mnie w słowach i sławi mnie tylko wargami, podczas gdy serce jego jest z dala ode mnie - gdyż cześć jego dla mnie jest wyuczonym tylko przez ludzi zwyczajem - przeto ja dodam: do zdumienia przywiodę ten lud przez cud wielki i wstrząsający. Zginie mądrość jego myślicieli, a rozum jego mędrców się zaciemni.

[Na wieczerzę] wzywa sam Bóg[221], wzywa przez Aniołów, wzywa przez Ojców, wzywa przez Proroków, wzywa przez Apostołów, wzywa przez Pasterzy,... wzywa bardzo często przez cuda, wzywa bardzo często przez plagi, wzywa czasem przez pomyślność, wzywa niekiedy przez przeciwności. Niechaj nikt [tego wezwania] nie lekceważy, by zasłaniając się wymówkami, nie mógł wejść wtedy, gdy tego chciał będzie.

Słyszeliście[222], moi bracia, przy czytaniu Ewangelii, że grzeszni i celnicy przyszli do naszego Odkupiciela, i że zostali przyjęci nie tylko na rozmowę, ale i na wspólny posiłek. A na widok tego oburzali się faryzeusze. Wnioskujcie z tego, że autentyczna sprawiedliwość łączy się ze współczuciem, fałszywa - z oburzeniem. Choć bywa, że i sprawiedliwi na grzesznych się oburzają, ale co innego jest działać z pobudki pychy, co innego z gorliwości o karność.

Napisano bowiem: „Zniszczę mądrość uczonych, a przezorność roztropnych odrzucę” (l Kor 1,19).

Jest rzeczą konieczną, by prawda odniosła zwycięstwo zarówno nad tymi, co przeczą, jak i nad tymi, którzy [ją] wyznają.[223]

37. [NA RZECZ ANGLII][224]

Módlcie się za naród angielski

Kto współpracuje w nawracaniu angielskiego narodu przyczynia się do nawrócenia niemal[225] większej części świata; tak bardzo bowiem rozszerzyło się jego panowanie.

Do tego nawrócenia można[226] się przyczynić skutecznie przez niezawodny środek modlitwy.

Modlić się mogą wszyscy; wszyscy więc mogą w tym współpracować. Ale do wciągnięcia do [takiej] modlitwy większej liczby katolików potrzebne jest, a w każdym razie bardzo pomocne, jak najżywsze oddziaływanie Pasterzy dusz. Dlatego katolicy Anglii śpieszą pokornie z tym nakazem miłości, prosząc czcigodnych prałatów Kościoła, przełożonych zakonnych wszelkich wspólnot - mężczyzn i kobiety, a prócz tego tak bardzo gorliwych proboszczów kościołów, rektorów seminariów i kolegiów oraz Przełożonych jakichkolwiek ośrodków czy instytutów płci obojga. (A proszą o to), by zechcieli wzywać skutecznie osoby od siebie zależne, iżby modliły się publicznie i prywatnie tak często, jak tylko będą mogły. A wielebni Misjonarze, Kaznodzieje i Spowiednicy proszeni są, by do tego zachęcali ludzi, do których śpieszą ze słowem Bożym i z posługą sakramentów świętych[227].

Ponieważ zaś ogólnikowa zachęta mogłaby łatwiej pójść w niepamięć, przeto proszący o to katolicy Anglii pragną, by wyżej wspomniani prałaci i przełożeni, prócz różańca, będącego wypróbowanym najskuteczniejszym środkiem niweczenia herezji, propagowali następujące modlitwy:

Pobożna intencja i ofiarowanie

Przedwieczny Ojcze, w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian i z wszystkimi innymi stworzeniami pragniemy teraz i zawsze ofiarowywać Ci najdroższą Krew Jezusa Chrystusa i Jego nieskończone zasługi wraz z zasługami Jego Kościoła i z zasługami Najśw. Maryi, wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych dla uzyskania pełnego, szybkiego i trwałego nawrócenia całego angielskiego narodu, a także na podziękowanie, jak gdybyś się do tego już przychylił. I ofiarujemy Ci ją jeszcze na podziękowanie za dary użyczone Najśw. Maryi, Aniołom i Świętym, a szczególnie Świętym wywodzącym się z narodu angielskiego, aby wszyscy orędowali w sprawie skutecznego nawrócenia, o jakie prosiliśmy.

Ojcze nasz itd. Zdrowaś Maryjo itd. Chwała Ojcu itd.[228]

Dla uproszenia dostatecznej liczby pracowników ewangelicznych pełnych ducha P.N.J.C., którzy by się troszczyli o dusze nawróconych, jest wskazane częste odmawianie następujących modlitw: Przez najświętsze itd.[229]

38. [PROŚBA O PRZYZNANIE ODPUSTÓW][230]

(Prośba), aby kto za pomocą prasy, zachęty czy w jakikolwiek inny sposób szerzy odmawianie wspomnianych modlitw, mógł za każdym razem uzyskać odpust siedmiu lat i siedmiu kwadragen.

Siedem lat i siedem kwadragen odpustu dla każdego, kto te modlitwy odmówi prywatnie.

Dziesięć[231] lat i dziesięć kwadragen odpustu dla odmawiającego je publicznie.

[By] każdy kto prywatnie czy publicznie odmówi je przynajmniej pięć[232]razy w miesiącu, mógł uzyskać odpust zupełny. Momentem uzyskania byłby dzień miesiąca, w którym wierny po spowiedzi i Komunii św. pomodli się w intencji Jego Świątobliwości.

Uwaga. Nie wystosowano jeszcze prośby do Ojca Świętego o powyższe odpusty, dlatego niezbędna jest [ta] prośba oraz egzemplarz Modlitwy, jakie mają być wydrukowane.

Zechciej Pan[233] podać mi ustnie czy pisemnie jakąś uwagę czy wiadomość.

39. [PODANIE][234]

Ojcze Święty!

Pewni angielscy katolicy, najuniżeńsi petenci Waszej Świątobliwości, pragną usilnie nawrócenia swego narodu. Wiedząc że środkiem skutecznym do osiągnięcia tego [zamierzenia] jest wspólna czy indywidualna modlitwa gorliwych katolików, postanowili zaprosić ich do odprawiania modłów w sposób możliwie najwłaściwszy, jak również przy pomocy określonych tekstów, jakie na karcie przedstawia się kornie Waszej Świątobliwości. Aby zaś tym skuteczniej doprowadzić do rozpowszechniania i szerzenia praktyki tych modlitw, proszą pokornie, by Wasza Świątobliwość raczył przyznać zaproponowane niżej odpusty[235].

Całując święte Stopy, proszą o pasterskie błogosławieństwo; i niech łaska itd.[236]

40. [ZA ANGLIĘ][237]

Zaproszenie katolików Anglii skierowane do wszystkich wiernych dla uproszenia u Boga nawrócenia własnego narodu[238]

Rzym

Dla większej chwaty Bożej

Módlcie się za nasz[239] naród angielski.

Módlcie się za nami, bracia! (l Tes)[240].

Ci, co z prawdziwą pokorą i ufnością w Bogu troszczą się o zbawienie dusz, zbawiają własną [duszę][241].

Kto współpracuje przy nawracaniu narodu angielskiego, przyczynia się do nawracania niemal większej części świata; tak bardzo bowiem rozszerzyło się jego panowanie.

Do takiego zaś nawracania można się przyczyniać skutecznie niezawodnym środkiem modlitwy.

Wszyscy mogą się modlić, wszyscy zatem mogą w tym współdziałać. Ale do wciągnięcia większej liczby katolików do [takiej] modlitwy jest potrzebne, a w każdym razie bardzo pomocne, jak najżywsze oddziaływanie pasterzy dusz. Dlatego katolicy Anglii śpieszą pokornie z tym nakazem miłości, prosząc czcigodnych prałatów Kościoła świętego, rektorów seminariów i kolegiów oraz przełożonych jakichkolwiek ośrodków czy instytutów płci obojga. [A proszą o to], aby zechcieli wzywać skutecznie osoby od siebie zależne, iżby się modliły publicznie i prywatnie tak często, jak tylko będą mogły. A wielebni misjonarze, kaznodzieje i spowiednicy proszeni są, by do tego zachęcali ludzi, do których śpieszą ze słowem Bożym i z posługą Sakramentów świętych.

Ponieważ zaś ogólnikowa zachęta mogłaby łatwiej pójść w niepamięć, przeto proszący o to katolicy Anglii pragną, by wyżej wspomniani prałaci i przełożeni, prócz różańca, będącego najskuteczniejszym i wypróbowanym środkiem do nawracania błądzących i grzesznych[242], rozszerzali następujące Modlitwy:

Pobożna intencja i ofiarowanie

Przedwieczny Ojcze, w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian i z wszystkimi innymi stworzeniami pragniemy teraz i zawsze ofiarowywać Ci najdroższą Krew Jezusa Chrystusa i Jego nieskończone zasługi wraz z zasługami Najśw. Maryi, wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych dla uzyskania pełnego, szybkiego i trwałego nawrócenia całego angielskiego narodu, a także na podziękowanie, jak gdybyś się do tego już przychylił. I ofiarujemy Ci ją jeszcze na podziękowanie za dary użyczone Najśw. Maryi, Aniołom i Świętym, a szczególnie Świętym wywodzącym się z narodu angielskiego, by wszyscy orędowali w sprawie skutecznego nawrócenia o jakeśmy prosili. Ojcze nasz, itd. Zdrowaś Maryjo itd. Chwała Ojcu itd.

Antyfona: Przez serdeczną litość Boga naszego, który nawiedził nas w światłości niebiańskiej.

Oświeć tych, którzy są w ciemnościach i którzy mrokiem śmierci są spowici, by kroki nasze wieść drogą pokoju (por. Łk 1,78-79). Zbierz nas, Panie, spośród narodów, Abyśmy wyznawali imieniu Twojemu (por. Ps.105,47). Panie, wysłuchaj modlitwę moją, A wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie[243].

Módlmy się

Boże, który naprawiasz błędy i który gromadzisz rozproszonych, a zebranych zachowujesz, prosimy, byś na ten lud chrześcijański[244] łaskę jedności swej miłościwie zesłać raczył, by on, odrzuciwszy rozdarcie, jednocząc się z prawdziwym Pasterzem Twego Kościoła, mógł Tobie godnie służyć. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Módlmy się

Wszechmogący, wieczny Boże, który zbawiasz wszystkich i nie chcesz, aby ktokolwiek zginął, spójrz na dusze zwiedzione oszustwem szatana, by odrzuciwszy wszelką niegodziwość herezji, serca błądzących przejrzały i doszły do jedności Twej prawdy. Przez P.N.J.C., Twojego syna, który z Tobą itd.[245]

Dla uproszenia dostatecznej liczby pracowników ewangelicznych pełnych Ducha P.N.J.C., by żywiły się Nim dusze nawróconych, dobrze jest często odmawiać takie oto modlitwy:

V.[246] Przez najświętsze Tajemnice Odkupienia.

R. Poślij Panie robotników na żniwo twoje i zlituj się nad ludem Twym. Przez zasługi i wstawiennictwo Najśw. Rodzicielki Twojej oraz wszystkich Aniołów i Świętych.

Poślij, Panie, robotników na żniwo Twoje i zlituj się nad ludem Twym. Królowo Apostołów oraz wszyscy Aniołowie i Święci proście Pana żniwa, Aby posłał robotników na żniwo swoje i zlitował się nad ludem swym, [i] abyśmy wszyscy z Nim, z Ojcem i z Duchem Świętym mogli się radować na wieki wieków. Amen[247].

41. [ZA ANGLIĘ][248]

Zaproszenie katolików Anglii skierowane do wszystkich wiernych dla uproszenia u Boga nawrócenia własnego narodu

Zaprawdę, zaprawdę mówię wam: jeżeli o coś poprosicie Ojca w moje imię, da wam. Jan, r. 16, wiersz 23.

IHS

Rzym

Na większą chwałę Bożą

Módlcie się za nami, bracia (św. Paweł do Tes.).

Ci, co z prawdziwą pokorą i ufnością w Bogu troszczą się o zbawienie dusz, zbawiają własną (duszę).

Kto współpracuje przy nawracaniu narodu angielskiego, przyczynia się do nawracania większej niemal części świata; tak bardzo bowiem rozszerzyło się panowanie tego [narodu].

Do takiego zaś nawracania można się przyczynić skutecznie niezawodnym środkiem modlitwy.

Wszyscy mogą się modlić, wszyscy więc mogą w tym współdziałać. Ale do wciągnięcia większej liczby katolików do [takiej] modlitwy jest potrzebne - a w każdym razie bardzo pomocne - jak najżywsze oddziaływanie Pasterzy dusz. Dlatego katolicy Anglii śpieszą pokornie z tym nakazem miłości, prosząc czcigodnych prałatów Kościoła świętego, rektorów seminariów i kolegiów oraz przełożonych jakichkolwiek ośrodków czy instytutów płci obojga. [A proszą o to], aby zechcieli wzywać skutecznie osoby od siebie zależne, iżby się modliły publicznie i prywatnie tak często, jak tylko będą mogły. A wielebni misjonarze, kaznodzieje i spowiednicy proszeni są, by do tego zachęcali ludzi, do których śpieszą ze słowem Bożym i z posługą Sakramentów świętych.

Ponieważ zaś szczodra zachęta mogłaby łatwiej pójść w zapomnienie, przeto proszący o to katolicy Anglii pragną, by wspomniani wyżej prałaci i przełożeni, prócz różańca świętego, będącego tak bardzo skutecznym i wypróbowanym środkiem do nawracania błądzących i grzesznych, rozszerzali następujące modlitwy:

Pobożna intencja i ofiarowanie

Przedwieczny Ojcze, w imię Boskiego Twojego Syna i w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian oraz ze wszystkimi innymi stworzeniami pragniemy teraz i zawsze ofiarowywać Ci najdroższą Krew Jezusa Chrystusa i jego nieskończone zasługi wraz z zasługami Najśw. Maryi, wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych dla uzyskania pełnego, szybkiego i trwałego nawrócenia całego narodu angielskiego, a także na podziękowanie, jak gdybyś się już do tego przychylił. I ofiarujemy Ci Ją jeszcze na podziękowanie za dary użyczone Najśw. Maryi, Aniołom i Świętym, a szczególnie Świętym wywodzącym się z narodu angielskiego, by wszyscy orędowali w sprawie skutecznego nawrócenia, o jakie prosimy.

Ojcze nasz, itd.

Zdrowaś Maryjo, itd.

Chwała Ojcu, itd.

Lewa kolumna, s. 75: Antiphona

Per viscera misericordiae Dei nostri in qiubus visitavit nos oriens ex alto. Illuminare his, qui in tenebris et in umbra mortis sendent, ad dirigendos pedes in viam pacis.

V. Congrega nos, Domine Deus noster, de nationibus R. Ut confiteamur nomini sancto Tuo (por. Ps 105, 47). V. Domine, exaudi orationem meam, R. Et clamor meus ad Te veniat(Psl01, 2). Oremus

Omnipotens sempiterne Deus, qui salvas omnes et neminem vis periere: respice ad animas diabolica fraude deceptas ut omni heretica pravitate deposita, erantium corda resipiscat et ad veritatis tuae redeant unitatem. Per Dominum N. J. C. Filium tuum qui tecum etc.

Prawa kolumna, s. 75 Antyfona[249]

Przez serdeczną litość Boga naszego, który nawiedził nas w światłości niebiańskiej. Oświeć tych, którzy są w ciemnościach i którzy mrokiem śmierci są spowici, by kroki mogli wieść drogą pokoju. V. Zbierz nas, Panie, spośród narodów, R. Abyśmy wyznawali imię Twoje Święte. V. Panie, wysłuchaj modlitwę moją, R. A wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie[250].

Módlmy się

Wszechmogący wieczny Boże, który zbawiasz wszystkich i nie chcesz, aby ktokolwiek zginął, spójrz na dusze zwiedzione oszustwem szatana, by odrzuciwszy wszelką niegodziwość heretycką, serca błądzących przejrzały i doszły do jedności Twej prawdy. Przez P.N.J.C. Twojego Syna, który z Tobą i z Duchem Świętym żyje i króluje Bóg przez wieki wieków. Amen.

Dla uproszenia dostatecznej liczby pracowników ewangelicznych pełnych Ducha P.N.J.C., by żywiły się nim dusze nawróconych, dobrze jest często odmawiać takie oto modlitwy:

lewa kolumna, s. 76:

V. Per sacrosancta humane Redemptionis Mysteria

R. Mitte, Domine, Operarios in Messem tuam et parce populo tuo.

V. Per merita et intercessionem Sanctissimae Genitricis tuae, et omnium Angelorum atąue Sanctorum

R. Mitte, Domine, Operarios in Messem tuam et parce populo tuo.

V. Regina Apostolorum et omnes Angeli, et Sancti rogate Dominum Messis

R. Ut mittat Operarios in Messem suam et parcat populo suo, ut omnes cum Ipso, et Patre, et Spirito Sancto gaudere possimus in saecula saeculorum. Amen.

prawa kolumna, s. 76:

V. Przez najświętsze tajemnice odkupienia ludzkiego

R. Poślij, Panie, robotników na żniwo Twoje i zlituj się nad ludem Twym.

V. Przez zasługi i wstawiennictwo Najśw. Rodzicielki Twojej oraz wszystkich Aniołów i Świętych

R. Poślij, Panie, robotników na żniwo Twoje i zlituj się nad ludem Twym.

V. Królowo Apostołów oraz wszyscy Aniołowie i Święci proście Pana żniwa

R. Aby posłał robotników na żniwo swoje i zlitował się nad ludem swym, (i) abyśmy wszyscy z Nim, z Ojcem i z Duchem Świętym mogli się radować na wieki wieków. Amen.

Konkluzja pobożnego tego zaproszenia

Duch Święty, który jest nieskończoną Miłością Ojca i Boskiego Syna, niech w sercach wszystkich wiernych synów Kościoła rozpali święte pragnienie wiernego praktykowania wyżej podanych modlitw na rzecz biednej Anglii, by wróciła wnet na łono tej najmilszej Matki, która za nią, wzdychając, płacze. Ten objaw miłości łączy się z niezwykłym pożytkiem dla tych, którzy stanowią jej przedmiot, i z niezmierną zasługą dla tych, co stosować ją będą. Napisano bowiem, że kto współdziała w nawracaniu innych, ten uzyskuje ją i dla siebie lub się w niej utwierdza i że zapewniony jest żywot wieczny dla współpracujących jakimkolwiek sposobem (z dziełami) na chwałę Bożą i dla zbawienia dusz.

Teraz zaś, rzecze Pan, ktokolwiek wsławi mnie, ja jego otoczę sławą (por. Krl. 1-2).

42. [PRYWATNE NAKAZY PRZECIW ZŁYM DUCHOM][251]

W imię Przenajśw. Trójcy: Ojca, Syna i Ducha Świętego, w imię Niepokalanej od pierwszego momentu Najśw. Maryi, w imię wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych rozkazuję wszystkim demonom usunąć się na zawsze z miejsca N., i zostawić na zawsze stworzenie czy stworzenia Boże NN. Nakazuję też wszystkim demonom, by nie kusiły ich już więcej nigdy, oraz by już nigdy nie przeszkadzały im w pełnieniu jakiegokolwiek dobra fizycznego czy moralnego. W przeciwnym razie mam wolę skazać je wszystkie na wzmożenie wszelkich mąk, jakie są tylko możliwe.

I nakazuję wszystkim złym duchom znającym już te rozkazy, by je przekazały natychmiast wszystkim demonom jeszcze o nich nie wiedzącym; w przeciwnym bowiem razie mam wolę skazać je wszystkie na wzmożenie wszelkich mąk, jakie są tylko możliwe. A mam tę wolę zgodnie z wolą Boga i z duchem Kościoła świętego[252].

Składam te nakazy teraz i zawsze w ręce Najśw. Maryi i całej Wspólnoty Niebian, aby w pełni i wieczyście odnosiły skutek na rzecz Bożego stworzenia NN.

43. [PRYWATNE NAKAZY PRZECIW ZŁYM DUCHOM][253]

A.I.D.G.

D.P.F.A.M.D.

A.D.P.

A.S.A.[254]

W imię Przenajśw. Trójcy: Ojca, Syna i Ducha Świętego, w imię Niepokalanej od pierwszego momentu Najśw. Maryi, w imię św. Michała Archanioła, Anioła Stróża (osoby NN.), wszystkich Aniołów i Świętych, powagą nadaną mi przez P.N. J.C. i mocą jurysdykcji przyznanej mi przez Kościół święty ja, choć tego najbardziej niegodny itd, i choć to stworzenie NN. porzuciło Ojca Przedwiecznego, ukrzyżowało Syna i wypędziło Ducha Świętego, i choć zasłużyło na to, by dostać się w moc duchów piekielnych, mimo to nakazuję wszystkim demonom, by zaraz i na zawsze opuściły NN. Rozkazuję wszystkim złym duchom, by nigdy już nie usidlały jego serca, by nigdy mu nie przeszkadzały w jak najlepszym usposobieniu do odprawiania sakramentalnej spowiedzi, do doskonałego żalu za grzechy, do wytrwałego korzystania ze środków chroniących przed popadnięciem na nowo w grzechy.

W przeciwnym razie mam wolę skazać wszystkie złe duchy na wzmożenie wszelkich mąk, jakie są tylko możliwe.

I nakazuję wszystkim złym duchom znającym już te rozkazy, by przekazały je wszystkim o nich nie wiedzącym; w przeciwnym bowiem razie mam wolę skazać je wszystkie na wzmożenie wszelkich mąk, jakie są tylko możliwe. A mam tę wolę zgodnie z wolą Boga i z duchem Kościoła świętego.

W Sercach Najśw. Jezusa i Maryi składam te nakazy, aby wywierały pełny swój skutek na rzecz NN., przeciw wszystkim złym duchom.

Niechaj powstanie Bóg + i niech w rozsypkę idą Jego wrogowie.

Niech powstanie Niepokalana Maryja i niech się rozproszą Jej nieprzyja ciele+.

Niech powstaną Aniołowie i Święci i niech idą w rozsypkę ich nieprzyjaciele +.

44. [PRYWATNE NAKAZY PRZECIW ZŁYM DUCHOM][255]

W imię Trójcy Przenajśw.: Ojca, Syna i Ducha Świętego, w imię Najśw. Maryi - Niepokalanej w pierwszym momencie i zawsze - w imię wszystkich Aniołów i Świętych nakazuję wszystkim demonom, by nie kusiły mnie już nigdy i nigdy już nie przeszkadzały mi w pełnieniu jakiegokolwiek dobra, oraz by nie pobudzały mnie nigdy do żadnego zła. W przeciwnym razie niech ich przeraża i wprowadza w zamęt Najśw. Imię P.N.J.C. I nakazuję też wszystkim demonom, by znający już te rozkazy przekazały je demonom jeszcze nie wiedzącym o nich; w przeciwnym razie niech się wzmogą ich męki tak, jak tego chce Bóg.

Składam te nakazy w Serce i Ręce Jezusa i Najśw. Maryi, aby natychmiast, w całej pełni i stale wywierały swój skutek przeciw demonom na pożytek mej duszy[256].

Boże mój, nie jestem godzien daru doskonałej i trwałej czystości wraz z innymi cnotami, oraz łaski przezwyciężania wszystkich pokus; ale Ty udzielasz mi tego wszystkiego z nieskończonego Twego miłosierdzia i na skutek zasługi Jezusa i Najśw. Maryi. I ofiaruję Ci Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa na podziękowanie, jak gdybyś mi tego wszystkiego już użyczył[257].

45. [DO BŁOG. HIPOLITA GALANTINIEGO][258]

Tryduum przed świętem Błog. Hipolita Galantiniego Założyciela Kongregacji Nauki Chrześcijańskiej we Florencji

Codziennie

„Przyjdź Duchu Święty” lub „O Stworzycielu Duchu przyjdź” Ześlij itd.

Módlmy się

Boże, któryś poruszył serca wiernych światłem Ducha Świętego, daj nam w tymże Duchu poznać to, co jest prawe, i Jego pociechą zawsze się radować. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Dzień pierwszy

O miłości Błog. Hipolita w odniesieniu do zbawienia dusz, szczególnie za pośrednictwem Nauki Chrześcijańskiej.

Punkt l

Charitas patiens est. Miłość jest cierpliwa (por. l Kor 13,4)- mówi Apostoł[259]. Weźcie pod uwagę miłość Błog. Hipolita. Była ona rzeczywiście cierpliwa i taką okazała się w całej jego działalności na rzecz bliźnich[260], szczególnie zaś w znoszeniu rozlicznych utrapień, jakich doznawał przy zakładaniu swej Kongregacji Nauki Chrześcijańskiej.

Oświeceni blaskiem tak wielkiej[261] cnoty badajcie siebie samych i sprawdźcie czy może nie praktykujecie miłości nie tylko do waszych braci, ale także do siebie samych; bo może nie zatroszczyliście się jak należy[262] o to, by posiąść tak bardzo potrzebną wam naukę Jezusa Chrystusa. I zawstydźcie się jeszcze bardziej, że gdy czujecie się czasem zobowiązani do przyswajania jej sobie, to zraża was zaraz najmniejsze nawet znudzenie. Toteż musicie przyznać, że nie macie miłości, (a tym bardziej) miłości cierpliwej. Żałujcie więc z tego powodu i poprawcie się z tego. I aby zaradzić tak wielkiemu złu zwróćcie się do Boga, a pełni ufności[263] proście w imię Jezusa o miłość cierpliwą, i za wstawiennictwem Błog. Hipolita błagajcie[264] Go, mówiąc: Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Punkt 2

Charitas... benigna est. Miłość jest łaskawa (por. l Kor 13, 4).

Zważcie, że miłość Bł. Hipolita w trosce o zbawienie dusz była też łaskawa. Łaskawa w wyszukiwaniu dziatek, by wdrażać je w naukę chrześcijańską, łaskawa w pogoni za grzesznikami, by ich nawracać, łaskawa - by pierwszych wychowywać, a drugich doprowadzać do żalu.

Toteż badajcie siebie samych i sprawdźcie, czy (może) nie jesteście łaskawi nawet wobec swych pasterzy uczących was, i wobec kierowników, którzy pragną odwieść was od dróg prowadzących do piekła, a kierować na te, co wiodą do nieba. Dlatego uderzcie w skruchę za tak wielką waszą nieczułość, postanówcie się z niej poprawić, a dla zaradzenia tym nieporządkom zwróćcie się do Ojca Niebieskiego, i pełni ufności proście w imię Jezusa o miłość łaskawą[265]; za wstawiennictwem zaś Błog. Hipolita błagajcie Go mówiąc: Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Punkt 3

Charitas... non agit perperam. Miłość nie jest obłudna (tamże). Zważcie, że miłość Błog. Hipolita przyniosła obfite owoce błogosławieństw niebieskich. Ileż to widziało się dziatek pouczonych dobrze o tajemnicach dzięki działaniu naszego Błogosławionego naszej świętej wiary; iluż oświeconych w Prawie Pańskim, iluż usposobionych odpowiednio do częstego i owocnego przystępowania do świętych Sakramentów Pokuty i Eucharystii! A wreszcie, iluż to grzeszników, którzy przez wiele lat żyli z dala od Boga, nurzając się w najhaniebniejszych występkach, uwikłanych w nałogi najpotworniejszych grzechów, stając się zgorszeniem w mieście[266], za sprawą naszego Błogosławionego ujrzało się nawróconymi[267], uświęconymi[268] w św. Trybunale Pokuty, karmionymi często i wytrwale niepokalanym Ciałem Niepokalanego Baranka, Jezusa Chrystusa; a potem -jak postępując wciąż drogą ewangelicznej doskonałości, dochodzili[269] do zamknięcia żywota pocałunkiem z Panem i do przecennej śmierci, bo śmierci sprawiedliwych!

Jeżeli i wy chcecie umierać śmiercią sprawiedliwych, to badajcie siebie samych i sprawdźcie, czy nie tylko nie posiadacie (może) takiej miłości, która by przynosiła owoce na rzecz dusz waszych bliźnich, ale może nawet jesteście dla nich zgorszeniem. Żałujcie z powodu tak wielkiego zła i postanówcie nie gorszyć już waszych bliźnich ani słowem, ani czynem, ani w inny sposób, lecz przeciwnie: wsparci łaską Pana N. J. C. postanówcie naprą wić dane zgorszenie. Dla uzyskania zaś tej łaski zwróćcie się do Boga i w imię Jezusa proście z ufnością o miłość owocną; za wstawiennictwem zaś Błog. Hipolita błagajcie Go, mówiąc:

Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Modlitwa

O Błogosławiony Hipolicie! Przed skierowaniem mych próśb do Ciebie składam serdeczne dzięki Trójcy Przenajśw., że w sercu Twoim rozlała miłość cierpliwą, łaskawą i owocną na rzecz ludzi, w przekazywaniu im nauki chrześcijańskiej i w prowadzeniu ich do nieba.

Oto jestem przed Twym świętym Obrazem. Przywodzi on mi na pamięć liczne Twe zasługi, a ze względu na nie, Bóg mnie wysłucha. A ty zanieś przed Boży Tron zasługi Jezusa i Maryi, bym mógł otrzymać (łaskę) nawrócenia szczerszego jeszcze i doskonalszego, i abym rozpoczął je od zatroszczenia się o zbawienie mej duszy; a tak, bym ożywiony duchem miłość Jezusa Chrystusa, która jest miłością cierpliwą, łaskawą i owocną, naśladując Ciebie w jakim bym się nie znajdował stanie, troszczył się o zbawienie dusz odkupionych Krwią P.N. Jezusa Chrystusa, szczególnie zaś dusz przeze mnie gorszonych. Abyśmy - ja i Ty - mogli to wszystko oglądać w niebie, radując się wiecznie z Bogiem, który jest Miłością z istoty swej: Bóg jest Miłością, a kto pozostaje w miłości, zostaje w Bogu w Bóg w nim (por. U 4, 16). Hymn: Iste Confessor Domini colentes, itd[270]. Módl się za nami Błogosławiony Hipolicie, Abyśmy się stali, itd.

Módlmy się[271]

Boże, który dla nauczania dziatwy i prostaczków obdarzyłeś Błog. Hipolita szczególną miłością wśród ziemskich kłopotów, dozwól, byśmy przez jego zasługi czynem dopełnili tego, co przyjęliśmy wiarą, i byśmy doszli do radości obiecanych wiernym. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Rachunek sumienia. Wyobraźcie sobie, że znajdujecie się w momencie śmierci; zbadajcie się, tak jak gdybyście się badali w takim momencie w razie, zgorszenia waszego bliźniego; a gdyby tak było, wzbudźcie żal i podejmijcie poprawę.

Zastosowanie praktyczne Dajcie dobry przykład: w jakimkolwiek bylibyście stanie, starajcie się o zbawienie dusz, szczególnie przez skłonienie kogoś do spowiedzi i do jakiejś pobożnej praktyki.

Akt strzelisty

Za wstawiennictwem Błog. Hipolita udziel mi, Boże mój, miłości cierpliwej, łaskawej i owocnej.

Przyjdź[272] Duchu Święty itd.

Dzień drugi

Trwa dalej sprawa miłości Błog. Hipolita (zatroskanego) o zbawienie dusz, szczególnie przez naukę chrześcijańską.

Punkt l

Charitas... noninflant. Miłość nie nie unosi się pychą-mówi Apostoł[273]. Rozważcie miłość Błog. Hipolita. W trosce o zbawienie dusz zarówno dziatwy, jak dorosłych był zawsze pokorny. Patrzył pogodnie na gromadkę dobrze pouczanych przez siebie i przez jego kongregację chłopców o prawdach naszej świętej Religii; widział, jak ostrzeżeni przed zepsuciem świata zachowywali nieskalanie lilię czystości, niektórzy dochodząc aż do pełni niewinności; inni, doroślejsi, oddani na stałe dziełom pobożności i przystępowaniu owocnemu do świętych Sakramentów Pokuty i Eucharystii; widział wielu dorosłych[274] zaangażowanych - ku zbudowaniu każdej grupy osób - w najpiękniejsze dzieła Religii Jezusa Chrystusa, posuwających się aż do wzniosłej doskonałości ewangelicznej.

Na widok tak wielkiego dobra nie tylko lud, ale i osobistości godne uwagi z racji pochodzenia, talentów, wiedzy i godności obwieszczały naszego Błogosławionego z powodu dokonywania tak wielkich rzeczy jako narzędzie chwały Bożej. On jednak, biorąc pod uwagę swoją nicość, jak i siebie samego, mniemał raczej, że jest przeszkodą dla działania łaski; dlatego uniżał się nie tylko przed światem, ale daleko więcej[275] przed Bogiem, i pokornie prosił o wybaczenie braków, w jakie, w swoim mniemaniu, popadał[276].

Badajcie siebie samych i patrzcie, jak bardzo się różnicie od naszego Błogosławionego: przy każdym dobrym czynie - do wykonania którego Bóg wszak daje wam łaskę - mniemacie zaraz że jesteście czymś wielkim, a właśnie w tym jesteście marni. Uniżcie się, pokutujcie za to i poprawcie się z tego, a dla ochotnego zaradzenie temu zwróćcie się do Boga, i pełni ufności proście w imię Jezusa Chrystusa o miłość naprawdę pokorną; za wstawiennictwem zaś Błog. Hipolita błagajcie Go, mówiąc:

Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Charitas... non est ambitiosa. Miłość nie szuka poklasku (por. 1 Kor 13,5).

Rozważcie miłość Błog. Hipolita. On w żadnej sprawie, a tym bardziej w sprawie starania się o zbawienie dusz nie dążył do bogactw ani odznaczeń, ani do urzędów czy stanowisk, ani do stosunków z wielkimi tego świata: odstępował wszystko, nie szukał niczego.

Oddawanie się nauczaniu dziatwy - to praca, jaką świat nie zawsze wysoko stawia; toteż kto się nią zajmuje, musi uznać w umyśle i w sercu, że nie ma czekać na oklaski powag tego świata, ani na ich wielkości, nagrody i oznaczenia. Nasz Błogosławiony temu nauczaniu oddał się w osobnym Instytucie, a w nim - nie szukając ziemskich wielkości - lubował się raczej, by go za nic miano, jak się to przytrafiło, gdy rozpętano przeciw niemu gwałtowną burzę sprzeciwów[277].

Badajcie siebie samych. Zważcie, jak jesteście zachłanni na uznanie: aż do takiego upadku, by pragnąć pochwał ludzkich choćby przy dziełach, przy jakich winniście się bardziej upokorzyć. Żałujcie za to, poprawcie się, i by ochoczo temu zaradzić zwróćcie się do Boga, prosząc z ufnością w imię Chrystusa o miłość, która czci nie pragnie[278]. Za pośrednictwem zaś Błog. Hipolita błagajcie Go, mówiąc:

Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Punkt 3 (!?)

Charitas... non ąuaerit quae sua sunt. Miłość nie szuka swego (por. l Kor 13, 5).

Rozważcie miłość Błog. Hipolita. On nie tylko za dnia, ale i w nocy, przez wiele godzin, zajmował się wyszukiwaniem dziatwy, by ją nauczać; grzeszników, by ich nawracać; ubogich, by ich wpierać, chorych, by im służyć; będących w jakiejkolwiek potrzebie, by względem wszystkich nich[279] pełnić wszelkie świadczenia chrześcijańskiej miłości, by wszystkich wieść do Jezusa Chrystusa, by wszystkich przygotowywać do udziału w bogactwach Jezusa Chrystusa i by doprowadzić wszystkich do dziedziczenia z Jezusem Chrystusem w niebie.

Przy tak licznych pracach, nacechowanych ową wielką cnotą i pożytkiem, nie szukał nigdy swej chwały czy własnej korzyści; nigdy nie żywił ducha miłości własnej, przeciwnie[280] - modlitwą, rozmyślaniem[281], częstym przystępowaniem do świętych Sakramentów, postami, umartwieniami ciała, wszelkimi aktami pobożności chrześcijańskiej starał się wciąż skłonnego do pychy ducha miłości własnej poddawać pokornemu duchowi Jezusa Chrystusa[282]. Toteż we wszystkich myślach, słowach i czynach szukał Boga, szukał Jezusa Chrystusa, szukał zbawiciela dusz z miłości do Boga, a nigdy nie szukał samego siebie.

Badajcie więc teraz siebie samych i zważcie, jak bardzo się różnicie od naszego Błogosławionego[283] nawet wy, co przy dziełach nakazanych miłością dochodzicie do tego, że nie tylko szukacie swego interesu ziemskiego[284], ale - co powinno was jeszcze bardziej[285] zawstydzać - staracie się korzystać z dzieł miłości dla pozyskania tego, co podsyca waszą miłość własną[286]. Żałujcie z racji tak wielkiego zła, poprawcie się z tego, i dla podjęcia środków zaradczych przeciw tak brzydkim nieporządkom zwróćcie się do Boga; pełni zaś ufności proście w imię Jezusa Chrystusa o miłość czystą i bezinteresowną, i błagajcie Go za wstawiennictwem Błog. Hipolita, mówiąc:

Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Modlitwa

O Błogosławiony Hipolicie przedstaw w tym dniu mą duszę przed czcigodnym Tronem Przenajśw. Trójcy, bym wraz z dziewięcioma Chórami Aniołów dziękował w imię Twoje za to, że w duszy Twej rozlał miłość prawdziwie pokorną, niezachłanną i bezinteresowną.

Oto jestem przed Twym świętym obrazem. Przedstawiam teraz Bogu Twoje zasługi i proszę o łaski, a On z uwagi na Ciebie wysłuchuje mnie. Abym jednak w obfitszej mierze uzyskiwał łaski, jakich codziennie stawałem się coraz bardziej niegodnym, Ty sam proś za mną w imię Jezusa i Maryi. Wyproś mi szczery żal za winy pychy, ambicji i miłości własnej. Uzyskaj dla mnie pełne przebaczenie, a przede wszystkim uproś mi to, bym nigdy, ni w dzień ni w no- cy[287] nie przestał ich opłakiwać. A wreszcie wyjednaj mi łaskę, by serce moje było wciąż ożywione miłością naprawdę pokorną, wolną od (nieuporządkowanej) ambicji, i bezinteresowną. I bym -w jakimkolwiek pozostawał stanie - starał się z motywu takiej miłości dążyć do troszczenia się również o zbawienie dusz odkupionych bezcenną Krwią Niepokalanego Jezusa, abyśmy wszyscy razem w doskonałej miłości[288] królowali przez całą błogosławioną wieczność[289] w Królestwie niebieskim, kontemplując Boga, który z istoty swej jest Miłością:

Bóg jest Miłością, a kto pozostaje w miłości, zostaje w Bogu, a Bóg w nim (por. l J 4, 16).

Módl się za nami Błogosławiony Hipolicie itd.

Módlmy się, s. 4.

Rachunek sumienia

Wyobraźcie sobie, że stoicie przed Trybunałem Bożym; pomyślcie, jakie to będzie dochodzenie co do waszej pychy, ambicji, miłości własnej. Jeżeli potwierdzacie w tym swą winę, żałujcie za nią i podejmijcie poprawę.

Zastosowanie praktyczne

Wykonajcie jakiś akt zwłaszcza duchowej miłości na rzecz bliźnich, zważając na to, by dalekim być od pychy, nieuporządkowanej ambicji i miłości własnej.

Akt strzelisty

Boże mój, za pośrednictwem Błog. Hipolita obdarz mnie miłością naprawdę pokorną, niezachłanną i bezinteresowną.

Przyjdź Duchu Święty itd.

Dzień trzeci

W dalszym ciągu mowa o miłości Błog. Hipolita, zatroskanej o zbawienie dusz, szczególnie przez naukę chrześcijańską.

Punkt l

Charitas... omnia credit. Miłość wszystkiemu wierzy (por. l Kor 13,7).

Rozważcie miłość Błog. Hipolita. Miłość naszego Błogosławionego wydała liczne owoce błogosławieństw niebieskich, gdyż była oparta i ożywiana wiarą naprawdę czystą, mocną i gorącą. Toteż, gdy uczył dziatwę, wyłuszczał jej wzniosłe tajemnice naszej świętej Religii[290] tak jasno, jak gdyby mówił nie o tym, co przyjmował samą tylko wiarą, ale jako o tym, co się widzi oczyma i dotyka ręką. A wyjaśniał to z taką żarliwością ducha, że pobudzał wszystkich, by wierzyli owocnie, gdyż pragnął gorąco, by wszyscy doszli kiedyś do oglądania w niebie tych tajemnic, o jakich na ziemi poucza nas wiara.

Tąż wiarą ożywiony z tym samym zapałem przemawiał[291] publicznie, mową raczej niebiańską niż ziemską; przemawiał[292] i prywatnie podniosłymi swoimi konferencjami i egzortami oraz wyjaśnił[293] żywo zasady świętej Religii, nieszczęsną śmierć upartego grzesznika, straszny sąd, jaki nastąpi nad bezbożnym, srogość i wieczystość kar, przewidzianych dla zwolenników szatana[294], niewypowiedziane szczęście zgotowane dla sprawiedliwych, gotowość tego Boga pełnego słodyczy i miłosierdzia..., który pobudza grzesznych do pokuty, nawróconych do wytrwania, a wszystkich umacnia w dążeniu do dóbr niebieskich.

Badajcie samych siebie i zważcie, że brak wam miłości do bliźnich, a może nawet do was samych, bo wiara wasza jest bardzo słaba i posiadacie jej może tylko tyle, ile konieczne jest, by nie stać się heretykiem czy niewiernym. Pokutujcie za to, poprawcie się z tego, a dla zaradzenia tak wielkiemu złu zwróćcie się do Boga i pełni ufności proście w imię Jezusa Chrystusa o miłość ożywioną przez wiarę; za wstawiennictwem zaś Błog. Hipolita błagajcie Go, mówiąc:

Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Punkt 2

Charitas... omnia spreat. Miłość wszystkiego się spodziewa (por. l Kor 13, 7).

Rozważcie miłość Błog. Hipolita. Miłość naszego Błogosławionego przyniosła duszom niemało dobrego[295], bo ożywiała ją solidnie uzasadniona nadzieja. Wiedział on, że nagrodą cnoty nadziei jest wieczne posiadanie Boga; toteż Boską sprawę zbawienia dusz traktował w ten sposób, że nie tylko w odniesieniu do siebie, ale i wobec bliźnich podnosił myśl o dojściu do wiecznego posiadania Boga.

Dlatego jeżeli wdrażał dziatwę w tajemnice wiary i w Prawo Pańskie, jeżeli pobudzał grzesznych do nawrócenia, udręczonych do cierpliwości, chorych i konających do poddawania się dyspozycjom Bożym, i jeżeli wszystkich: wielkich i małych, szlachtę i lud prosty, uczonych i prostaczków nakłaniał do coraz większego rozbratu z grzechem i do pełnienia dobra, czynił to w takim duchu, że budząc w nich odrazę do wad, a miłość do cnoty, naprowadzał ich prócz tego do pełniej nieufności do samych siebie, a do całkowitej ufności w Bogu, aby wszyscy, opierając się mocno na dobrze umotywowanej nadziei, doszli do posiadania tego Boga, w którym położyli swą ufność.

A i wy, jeżeli pragniecie na całą wieczność posiąść Przedwiecznego Boga, Jedynego w istocie, a Troistego w Osobach; jeżeli chcecie dostąpić chwały Bożej - tej chwały, jaką Jezus Chrystus zapewnił wam przez swe niewymowne Wcielenie, przez swoje Narodzenie, życie, mękę i śmierć jeżeli chcecie posiąść na zawsze uszczęśliwiające widzenie najśw. ludzkiej natury Jezusa Chrystusa, pełen pokoju współudział z Aniołami, Świętymi i z wielką ich Królową i Panią naszą, najdroższą Matką Najśw., to badajcie siebie samych i zważcie, że wasza nadzieja zbliża się do zadufania; przy działaniu bowiem brak w was nieufności do własnych sił, i pełnej ufności w Bogu. Żałujcie za to i czyńcie poprawę, a dla zaradzenia tak wielkiemu nieporządkowi zwróćcie się do Boga, i pełni ufności, proście w imię Jezusa Chrystusa o miłość, która opiera się na dobrze uzasadnionej nadziei; za wstawiennictwem zaś Błog. Hipolita błagajcie Go, mówiąc:

Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Punkt 3

Charitas... numąuam excidit. Miłość nigdy nie ustaje (por. l Kor 13,8).

Rozważcie miłość Błog. Hipolita. Miłość naszego Błogosławionego była wytrwała, aż do śmierci, trwa teraz i w wieczności i trwać będzie na zawsze. Wytrwały był aż do końca życia. Naszego Bohatera wybrał Bóg, aby był świetlanym narzędziem Jego chwały, również wśród ziemskich trosk przy zakładaniu kongregacji, która za podstawową zasadę wzięła chrześcijańskie nauczanie dziatwy, pracę nad nawróceniem grzesznych, nad uświęceniem sprawiedliwych, nad ewangeliczną doskonałością ludzi żyjących w świecie.

Bał się piekielny wróg, że przez Instytut tego rodzaju królestwo jego dozna wielkiej szkody, gdyż nieprzeliczona prawie liczba grzechów zostałaby udaremniona - jako że w razie ochotnego i pełnego przejęcia się nauką chrześcijańską nie popełniano by, jak dotąd, grzechów z powodu zawinionej niewiedzy; bał się, że ci co byli opanowani pychą, staliby się[296] pokornymi, chciwi bezinteresownymi, oddani nieczystości umartwionymi, zawistni miłosiernymi, a ci, co przedtem gardzili Religią Chrystusa, Jego nauką, Ofiarą, Sakramentami, obrzędami i modlitwą - bał się - że staliby się gorliwymi katolikami. Jednym słowem obawiał się[297] nieprzyjaciel, że nawróciłoby się wielu grzeszników, i że z nawróconych wielu by się uświęciło. Czegóż to przeciw naszemu Błogosławionemu nie czynił wróg, by przeciwstawić się[298] tak wielkiemu dobru poprzez wszelkiego rodzaju pokusy, tak wewnętrzne, jak zewnętrzne, w postaci sprzeciwów ludzi tak wielkich, jak małych, szlachty i prostego ludu, uczonych i nieoświeconych?

Ale miłość naszego Błogosławionego była wytrwała, toteż nie przestał on nigdy starać się gorliwie o zbawienie dusz, szczególnie przez umacnianie swej kongregacji pośród sprzeciwów aż do końca życia.

Badajcie siebie samych i baczcie, czy nie porzucacie grzechu, by potem znowu weń wpadać; czy nie podejmujecie dobrych dzieł, również dzieł na rzecz miłości bliźniego, by potem łatwo[299] z nich się wycofywać. Żałujcie za to, podejmujcie poprawę, a w celu zaradzenia opłakania godnym nieporządkom zwróćcie się do Boga, i pełni ufności proście w imię Jezusa Chrystusa o miłość wytrwałą,- za wstawiennictwem zaś Błog. Hipolita błagajcie Go, mówiąc:

Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Modlitwa

O Błogosławiony Hipolicie, oto ja, pełen podziwu ale i zawstydzenia wobec Twej na wskroś heroicznej miłości, jaką w tych dniach rozważałem, duchem i ciałem korzę się przed Tronem Przenajświętszej Trójcy, i w Twym imieniu, wraz z Aniołami i Świętymi Nieba oraz z ich Królową Najśw. Maryją składam Jej gorące dzięki, że w wielkiej duszy Twojej rozpaliła miłość ożywioną wiarą, wzmocnioną nadzieją uwiecznioną samą miłością Jezusa Chrystusa.

Oto przedstawiam Bogu w obliczu Twego świętego Obrazu owoce Twej heroicznej miłości. Proszę Go w Twoje imię, a On gotów wysłuchać moich próśb, choć godne są wzgardy. Ty jednak, co jesteś rozkoszą Boga - Miłości z samej istoty, uproś mi, bym jako owoc tego tryduum poświęconego Mu przeze mnie na cześć Twoją, uzyskał nade wszystko pełniejsze nawrócenie, osobliwe zaangażowanie w szerzenie jak się należy[300] nauki Jezusa Chrystusa i staranniejsze - zgodnie z tą świętą nauką - kierowanie każdej myśli mego rozumu, każdego pragnienia mojej woli [i] każdej [mojej] czynności. Szczególnie zaś (bym) pozyskał miłość natchnioną wiarą, spotęgowaną nadzieją i uwiecznioną samą miłością Jezusa Chrystusa, celem wspólnego wyśpiewywania w Królestwie chwały zmiłowań Boga (por. Ps 88, 2),który z istoty swej jest Miłością: Bóg jest miłością, a kto pozostaje w miłości zostaje w Bogu a Bóg w nim (por. l J 4, 16).

Módl się za nami[301] Błog. Hipolicie itd. Módlmy się, s. 4 Rachunek sumienia

U stóp Ukrzyżowanego Pana badajcie się starannie; i gdybyście stwierdzili że nie posiadacie miłości poleconej przez wiarę, spotęgowanej nadzieją, i miłości wytrwałej, żałujcie za to i podejmujcie poprawę.

Zastosowanie praktyczne

Zdobywajcie się częściej w ciągu dnia na akty wiary, nadziei i miłości, oraz rano i wieczór ustalajcie tę praktykę, by coraz łatwiejszy stawał się dla was akt doskonałego żalu[302].

Akt strzelisty

Boże mój, za wstawiennictwem Błog. Hipolita użycz mi miłości pełnej wiary i nadziei, oraz (łaski) trwania w niej. Przyjdź Duchu Święty[303], s. l

Uroczysty dzień chwalebnej pamięci Błog. Hipolita wyznaczony na obchodzenie jego święta[304].

Cenna była śmierć Błog. Hipolita, szczególnie że był założycielem Kongregacji Nauki Chrześcijańskiej.

Punkt l

Pretiosa in conspectu Domini mors Sanctorum eius. Cenna przed obliczem Pana jest śmierć Jego Świętych (por. Ps 115, 15).

Zastanówcie się nad śmiercią Błog. Hipolita. Śmierć naszego Błogosławionego była cenna z powodu cnoty wiary, jaką praktykował w ciągu całego swojego życia, i że wiele zrobił w tym celu, aby była ona w sposób doskonały praktykowana przez wszystkich.

I czegóż to nie czynił, by tajemnice stanowiące przedmiot naszej wiary były przez wszystkich znane, i by - zgodnie z nauką Jezusa Chrystusa - wszystkim były wyjaśniane? Za dnia i nocną porą wychodził, aby wyszukiwać błąkające się po ulicach, bazarach czy sklepach dzieci i pouczać je o tajemnicach religii świętej. By zaś to mogło przybrać formę instytucji ileż on dokonał prac dla założenia tak bardzo zasłużonej kongregacji Nauki Chrześcijańskiej, ileż się modlił, ileż się nacierpiał[305], ileż podjął kłopotów i trudów!

Nic zatem dziwnego, że pod koniec życia doszedł do stanu niewymownej pociechy, gdyż zdał sobie sprawę, że bliski jest już moment, w którym twarzą w twarz miał oglądać Boga. Toteż ponad wszelkie wyobrażenie nasze mógł już myśleć, że niebawem oglądać będzie Ojca rodzącego od wieków i po wszystkie wieki Syna, jak i od Ojca i Syna wywodzącego się Ducha Świętego. A jedno - cześnie zdał sobie sprawę, że już wnet w sposób doskonały oglądać będzie w niebie niewysłowioną tajemnicę Wcielenia, i związanych z nią wiele innych tajemnic.

Toteż śmierć jego była naprawdę cenna. Badajcie się (zatem) sami. Widzicie, że pragnęliście dojść do cennej śmierci, ale nie wysililiście się, by ćwiczyć się, jak należy, w praktykowaniu swej wiary. Żałujcie za to, poprawcie się, zwróćcie się do Boga, i w imię Jezusa, pełni ufności proście o doskonałą praktykę cnoty wiary oraz módlcie się za wstawiennictwem Błog. Hipolita, mówiąc:

Ojcze nasz, Zdrowaś, Chwała Ojcu.

Punkt 2

Pretiosa in conspectu Domini mors Sanctorum eius. Cenna przed obliczem Pana jest śmierć Jego Świętych (Ps 115, 15).

Pomyślcie o śmierci Błog. Hipolita. Śmierć naszego Błogosławionego była też cenna z powodu cnoty nadziei, jaką praktykował on sam i inni za jego pośrednictwem, szczególnie przez Kongregację Nauki Chrześcijańskiej wyjaśniającej, czego mamy się spodziewać od Boga. Jakże niewymowną pociechą na ziemi w ostatnich chwilach tej doczesnej pielgrzymki musiało dla tej błogosławionej duszy być to, że wbrew wszelkim pokusom wewnętrznym i sprzeciwom z zewnątrz (znoszonym szczególnie przy zakładaniu swej kongregacji)[306] zaprawiał się tak doskonale w cnocie nadziei, że (jak powiedział to Wikariusz Jezusa Chrystusa)[307] - doszedł w niej aż do heroizmu!

Widział bowiem, że w nagrodę za swą nadzieję jest już bliski tej chwili, w której wejdzie w pełne i wieczyste posiadanie tego, czego się spodziewał: Boga, Jezusa Chrystusa i Jego chwały. Mógł zatem mówić: Niedługo stanie się na zawsze moim Bóg: moim stanie się Ojciec, moim Syn, moim Duch Święty; Trójca Przenajśw. cała będzie moja. Moimi będą Jej atrybuty, moją Jej potęga, moją Jej mądrość, moją Jej dobroć, moją Jej miłosierdzie, moją Jej sprawiedliwość - cały Bóg moim będzie, na zawsze wszystkim moim! Moim będzie Jezus Chrystus, moimi będą Jego zasługi, moją Jego chwała, moim Jego dziedzictwo, moim błogosławione Jego Królestwo! I któż takiej śmierci nie uzna za cenną?

Jeżeli i wy pragniecie mieć śmierć cenną, badajcie się sami. Uznajcie, że nie praktykowaliście jak należy, cnoty nadziei ale raz byliście zadufani w sobie, drugi raz nieufni (wobec Boga). Żałujcie za to, poprawcie się z tego; zwróćcie się do Boga i pełni ufności proście o doskonałą praktykę cnoty nadziei; za wstawiennictwem Błog. Hipolita módlcie się, mówiąc:

Ojcze nasz, Zdrowaś, Chwała Ojcu.

Punkt 3

Pretiosa in conspectu Domini mors Sanctorum Eius. Cenna przed obliczem Pana jest śmierć Jego Świętych (por. Ps 115, 15).

Zastanówcie się nad śmiercią Błog. Hipolita. Śmierć naszego Błogosławionego była cenna również z uwagi na miłość do Boga. Stosował ją zawsze w życiu doskonałym, i powodował, że stosowali ją również inni, zwłaszcza przez założoną Kongregację Nauki Chrześcijańskiej, która poucza o przedmiocie naszej miłości oraz o środkach jej nabywania, powiększania i doskonalenia.

Po dokonaniu żywota pełnego dobrych uczynków będących owocem szczerej miłości, pośród tak ciężkich utrapień, sprzeciwów i prześladowań, znoszonych dla podtrzymywania w sobie i w innych żywego zawsze i najczystszego płomienia miłości Jezusa Chrystusa, któż może wyrazić wielkość jego radości w momencie śmierci, gdy widział bliską już chwilę, w której jego dusza dochodziła do rozkoszowania się na wieki przedmiotem umiłowania? Mógł przecież mówić: Za kilka chwil osiągnę na zawsze rozkosze swe w Bogu. Moje radości znajdę w Trójcy Przenajśw., w Ojcu, Synu i Duchu Świętym, w Bożej istocie, w Bożej potędze, w Bożej mądrości, w Bożej dobroci, w Bożym miłosierdziu, w Bożej sprawiedliwości. Moje rozkosze będą w samym Słowie Przedwiecznym, które stało się Ciałem, w Jezusie Chrystusie, moim Zbawicielu, w moim Bracie, w mym Królu, w moim Mistrzu, w mej Drodze, Prawdzie i Życiu (por. J 14, 6). Radości swe znajdę w Ranach Jezusa Chrystusa, w Jego Sercu, w Jego zasługach, w Jego dziedzictwie, w Jego chwale, w Jego Królestwie.

O bezcenna śmierci naszego Błogosławionego! Jeśli i wy pragniecie spotkać się z bezcenną śmiercią, badajcie się i uznajcie, że nie przygotowywaliście się do takiej śmierci, gdyż nie ćwiczyliście się, jak należy, w pięknej cnocie miłości. Obudźcie w sobie z tego powodu żal, poprawiajcie się, zwracajcie się do Boga i proście w imię Jezusa z całą ufnością o miłość naprawdę doskonałą, a za wstawiennictwem Błog. Hipolita módlcie się, mówiąc:

Modlitwa

O Błogosławiony Hipolicie! Upadłszy przed najczcigodniejszym tronem Trójcy św., w imieniu Twoim dziękuję Jej dziękczynieniem Aniołów i Świętych oraz ich chwalebnej Królowej, mej Matki Maryi za to, że usposobiła Twoją duszę do przejścia w wieczność poprzez doskonałą praktykę wszystkich cnót świętych, a szczególnie Boskich cnót wiary, nadziei i miłości, stosowanych zwłaszcza przy zakładaniu Twej Kongregacji Nauki Chrześcijańskiej.

Oto przed świętym Twoim obrazem przedstawiam Bogu przez pośrednictwo Aniołów wszystkie akty wiary, nadziei i miłości przez Ciebie spełnione. Proszę, powołując się na Twe imię, a Bóg mnie wysłucha. Ty zaś złóż w ofierze Trójcy Przenajśw. zasługi tego, co Jezus Chrystus na tej ziemi uczynił i czego nauczył, a to w tym celu, aby na świecie były przez wszystkich ludzi praktykowane doskonale cnoty wiary, nadziei i miłości, a ode mnie odjęte było wszystko, co jest przeszkodą w doskonałym pełnieniu tych cnót.

Złóż w ofierze zasługi agonii i śmierci Jezusa, by uświęcona była moja agonia i moja śmierć, która poprzedzona przez wszystkie chrześcijańskie cnoty stanie się w obliczu Pana cenną. A co do wszystkich tych łask, i innych których nie znam, lecz o które mam zamiar prosić, proszę o nie z całego serca dla siebie[308] i dla każdego z bliźnich, zwłaszcza jeśli któryś z nich doznał z mego powodu zgorszenia. I tak, po spełnieniu wszelkiego dobra i po zadośćuczynieniu za wszelkie zło wszyscy będą tak usposobieni, by móc umierać cenną śmiercią sprawiedliwych, iżby wszyscy dostąpili łaski wyśpiewywania wszelkich zmiłowań Bożych na wieki w niebie oraz powtarzanie od tej chwili: Zmiłowanie Pańskie na wieki wyśpiewywać będę (por. Ps 88, 1).

Módl się za nami Błog. Hipolicie itd. s. 4 (tj. 81 w tym przekładzie). Rachunek sumienia

U stóp Ukrzyżowanego wyobraźcie sobie, że wybiła dla was ostatnia godzina, i patrzcie, czy nie zaniedbaliście się w przygotowaniu do niej, zwłaszcza przez praktykowanie cnoty wiary, nadziei i miłości. Jeśli znajdzie w tym braki żałujcie za nie, zacznijcie poprawę i troszczcie się stale o potęgowanie tej praktyki. Zastosowania praktyczne

Całe wasze życie niech będzie nieustannym przygotowywaniem się na śmierć. Myśl o tym ożywiajcie w ciągu dnia więcej razy, szczególnie zaś wieczorem (przed udaniem się na spoczynek), przed każdą rozrywką i przed podejmowaniem waszych zadań zwyczajnych i nadzwyczajnych[309].

Akt strzelisty

Boże mój, przygotuj mnie na śmierć za wstawiennictwem Błog. Hipolita, szczególnie przez praktykę cnót: wiary, nadziei, miłości i przez skruchę za grzechy.

46. [FRAGMENTY „MIESIĄCA MAJA”][310]

A.I.D.G.A.D.P.

Dzień przygotowania do Miesiąca Maryi

Miłości pełne zaproszenie Najśw. Maryi Panny skierowane do[311] wiernych.

Znasz ty mnie, mój synu? Jestem tą, którą ty, pouczony[312] przez Kościół święty, pozdrawiasz słodkim mianem Matki miłosierdzia i Ucieczki grzeszników. Przystąp[313] jednak śmiało do mnie, gdyż jestem twoją Matką, i właśnie dlatego, że należysz do grzeszników, których jestem Ucieczką, przyjdź synu, bo matczyne me serce nie może nie pragnąć skłaniania cię do przeżywania słodyczy mojego miłosierdzia. Prześladowałeś Boskiego mojego Syna, swymi grzechami, deptałeś Jego najświętsze Ciało i Jego najdroższą Krew, jaką wziął z dziewiczych mych wnętrzności; niemniej ja cię zapraszam bo chcę, byś zawarł pokój z mym Synem, którego krzyżowałeś; biczowałeś Go swymi rękami i cierniem Go koronowałeś[314]. Pomnij wszakże, że byłam obecna u stóp Krzyża, gdy On się modlił za swych oprawców. Jako twoja Obrończyni przedstawię przed Bożym tronem nieskończoną wartość Jego modlitwy i uzyskam zmiłowanie dla ciebie.

Przyjdź też[315], o duszo oziębła, winna wracających tylekroć zaniedbań łask niezliczonych, które od mego Syna otrzymujesz codziennie; przyjdź, bo chcę, byś się otrząsnął ze swej obojętności i wkroczył z żarliwością na drogę wiodącą do raju, a nie chcę byś żył dłużej w poważnym niebezpieczeństwie utraty łaski Ducha Świętego, mojego Oblubieńca. Pomnij, synu, że pierwszymi krokami, które niezliczonych potępieńców doprowadziły do piekła, były kroki oziębłości w sprawach duchowych, które z biegiem czasu przysposobiły ich do śmiertelnego grzechu, a w końcu spowodowały wtrącenie w przepaść wieczystej zatraty. Pomyśl, o synu: czyż macierzyńskie me serce nie czuje cierpienia, gdy widzi, że jesteś, w niebezpieczeństwie pogrążenia na całą wieczność w piekle?

Również i ty gorliwa duszo przyjdź do swej Matki, zdobądź się na większą odwagę, by korzystać z gotowości mego matczynego serca. Zważ, że jeżeli będziesz się starała o pomnożenie swych zasług przez większe zabieganie o łaskę mego wstawiennictwa, powiększą się jeszcze bardziej radości twe w niebie, w czasie, gdy ja z macierzyńską czułością będę czekać na ciebie w wysokich rejonach raj u.

Przyjdźcie wszyscy, o najmilsi synowie, i w miesiącu, jaki chcecie mi poświęcić, przychodźcie dnia każdego! Przychodźcie do mnie chętnie, bo jestem waszą Obrończynią, Mistrzynią i Matką[316]. Jako Matka będę współczuć w waszych nędzach jako Obrończyni będę skutecznie sprawy wasze prowadzić przed tronem Jezusa, mojego Syna; jako Mistrzyni życia wiecznego będę was przy pomocy światła wiary skwapliwie pouczać, jak macie postępować, aby co dzień pomnażać swoje zasługi i swą gorliwość, szczególnie, by żyć w pokoju z waszym Bogiem i zapewnić sobie szczęśliwe dojście do raju, gdzie czekam na was wszystkich.

Mówię wam wreszcie, ukochani synowie, z macierzyńską tkliwością, że gdyby wróg waszych dusz chciał jakiegoś dnia przeszkodzić wam w przyjściu do mnie, kochającej was Matki, wzywajcie mnie zaraz z ufnością, a ja z wyżyn niebieskich modlić się będę za wami, i jako Córka Przedwiecznego Ojca uproszę wam moc zwyciężania wroga; jako Matka Słowa Wcielonego uzyskam dla was niebieskie światło dla wykrycia wszystkich podstępów diabelskich; a jako Oblubienica Ducha Świętego otrzymam dla was miłość, abyście mogli oderwać się od wszelkich rzeczy ziemskich, które mogłyby wam przeszkadzać w przychodzeniu dla słuchania rajskiej nauki, jaką chcę dawać waszym duszom odkupionym najdroższą Krwią Syna.

W hołdzie Maryi

Oto hołd, o jaki cię proszę: Jeśli jesteś w stanie grzechu, staraj się wyspowiadać zaraz, gdyż macierzyńskie me serce nie pozwala mi na to, by widzieć cię, choć przez moment, niewolnikiem diabła; jeśli zaś dziś nie możesz, postanów sobie, że się wyspowiadasz; zdobądź się na akt skruchy i przestań już obrażać mojego Syna.

Akt strzelisty. Boże mój, niegodny jestem żadnej z Twoich łask, lecz Ty udzielasz mi ich wszystkich przez swoje miłosierdzie, przez zasługi Jezusa i przez wstawiennictwo Maryi, Matki miłosierdzia i Ucieczki grzesznych. Ofiaruję Ci, Przedwieczny Ojcze, Krew Jezusa na podziękowanie jakobyś mi ich wszystkich już użyczył.

Codzienny kwiatek. Przez zachęcanie innych do praktykowania nabożeństwa poświęconego mi Miesiąca pomnożysz liczbę ludzi mi oddanych i powiększysz swoje zasługi. Będę ci wdzięczna, jeżeli to samo uczynisz co dzień, i to coraz gorliwiej.

Wskazówki Najśw. Maryi Panny dla dobrego obchodzenie pobożnej praktyki Miesiąca Jej czci poświęconego:

1. Zważcie, że może to być ostatni miesiąc waszego życia, i każdego dnia pomyślcie, jak postępowałby nieszczęsny potępieniec, gdyby miał łaskę działania, jaką wy macie.

2. Od zbożnego obchodzenia tego Miesiąca zależeć może większe [wasze] uświęcenie. Pamiętajcie, synowie, że najwięksi święci Kościoła wywodzili się spośród pobożnie oddanych mi osób, zaś najbardziej zapamiętali grzesznicy nawrócili się dzięki nabożeństwu, jakie wobec mnie żywili.

3. Zrobilibyście dla mnie coś najmilszego, gdybyście w zbożnym obchodzeniu tego Miesiąca wzięli w rachubę miesięczne rekolekcje. Dlatego, unikając niebezpiecznych gier, miejsc schadzek i rozmów, kochajcie ustronność bardziej przez was ulubionego kościoła, czy też własnego domu; a wedle swych możliwości zajmujcie się czytaniem żywotów świętych, gdyż niemało grzesznych ludzi nawróciło się przy takim czytaniu.

4. W małym notatniku zapiszesz sobie otrzymywane co dzień natchnienia i podejmowane postanowienia; nie myśl, że to niepotrzebne, bo okaże ci się przydatne od czasu do czasu przeczytać to, o napisałeś.

5. Zwracaj baczną uwagę na obowiązki stanu, by całkowicie poświęcić się właściwemu zajmowaniu się sprawami duszy.

6. Z Miesiącem tym zaczniesz częściej przystępować i z lepszym usposobieniem do sakramentów świętych, a przez to mi się spodobasz[317].

Dzień pierwszy

Przygotowanie. Spodobasz się Jezusowi, jeśli poprosisz Najśw. Maryję Pannę, by mówiła do ciebie, kiedy będziesz odmawiał „Ave Maryja Stella”, albo Pozdrowienie Anielskie „Zdrowaś Maryjo” dodając potem:

Łaskę Twoją..., Boże, który ...[318]

Uwaga! Oto Matka miłosierdzia, Ucieczka grzeszników Najśw. Maryja Panna, która przychodzi po to, by mówić do ciebie z macierzyńską czułością. Ożyw wiarę, przysłuchuj się Jej z dziecięcą ufnością, a tego co ci mówi, strzeż w głębi swego serca.

Myśl o zbawieniu duszy

1. Cóż pomoże człowiekowi choćby pozyskał cały świat, a na duszy swej poniósł szkodę?[319] (por. Mt 16, 26). Na co przyda się człowiekowi zdobycie nawet całego świata, jeśli potem utraci duszę na wieki? Oto jak wypowiada się mój Boski Syn w Ewangeliach świętych. A ty, nie zastanawiasz się nad tym?

Zważ, synu, co ci przyjdzie z tego, że dostąpisz wszelkich zaszczytów i wielkości światowych - tak bardzo pożądanych przez twoją pychę, wszystkich bogactw ziemi, których tak bardzo pragnie twa żądza pozornych dóbr świata, wszystkich obrzydliwych plugastw, za jakimi tak się ugania przewrotna twoja pożądliwość - jeżeli potem utracisz swą duszę na wieki? Cóż ci pomoże, o synu, staranie się o dawanie upustu twej zemście na osobie i krwi twoich braci, nieumiarkowaniu w zdrożnych rozrywkach, schadzkach czy rozpuście, jeżeli wskutek tego utracisz na wieki duszę swoją? Popraw się, synu, pociesz swą Matkę, która cię kocha, zdecyduj się naprawdę, zdecyduj się zaraz!

2. Ale gdy dla ulegania swym namiętnościom gubisz swoją duszę, czy ty wiesz, co tracisz? Tracisz uświęcającą łaskę Ducha Świętego, mojego Oblubieńca. Tracąc zaś łaskę uświęcającą, czy wiesz czego się pozbawiasz? Pozbawiasz się zasługi wszystkich dobrych uczynków, jakie spełniłeś w minionym życiu, wszelkich modłów i wszelkich słów dobrych, zasługujących na życie wieczne, wszelkich dotychczasowych zbożnych myśli [twoich]. I jeśli się nie zwrócisz do Boga, by się z Nim pojednać, utracisz wszystko na zawsze!

Zważże, o synu, że tracisz jeszcze coś więcej: tracisz tę wspaniałą cechę przybranego syna Bożego, którą mój Boski Syn przywrócił ci za cenę dzieła Wcielenia, swego Narodzenia, swego udręczonego życia, wylania swej Krwi najdroższej, swej najboleśniejszej Męki i okrutnej śmierci na Krzyżu. Dlatego, synu, otwórz oczy świętej swojej wiary i zważ, że przez utratę synostwa Bożego pozbawiasz się Nieskończonego skarbu. Czyż się odważysz tracić Go dla podłej przyjemności, dla jakiegoś kaprysu - słowem dla prowadzenia życia zwierzęcia czy jeszcze czegoś gorszego?

3. Jeżeli synami, to i dziedzicami: dziedzicami Bożymi i współdziedzicami Chrystusa (por. Rz 8, 17). Ale gdy gubisz swą duszę, jeśli tracisz Boski dar synostwa Bożego, czy przynajmniej wiesz, synu, co to znaczy? Daje ci to zrozumieć św. Paweł, Apostoł mego Boskiego Syna: Kto jest synem, jest dziedzicem; a więc kto jest synem Bożym jest dziedzicem Boga i współdziedzicem Chrystusa.

A zatem, gdy ja z uczuciem Matki przemawiam do serca twego, chcę, synu, byś zrozumiał jasno wymowę wiary świętej: jeśli dla wstrętnego, zwierzęcego porywu namiętności swoich pozbawiasz się wzniosłej cechy dziecka Bożego, tracisz jednocześnie prawo do swego wiecznego dziedzictwa. Dziedzictwem twoim jest Bóg, więc tracisz prawo cieszenia się Bogiem wraz z Jezusem Chrystusem, który stał się pierworodnym Bratem synów Kościoła. Czy zatem ośmielisz się zrezygnować z najwznioślejszego prawa do otrzymania od mojego Syna Jezusa twego wieczystego dziedzictwa, tj. Boga? Pociesz mnie szybko, synu: jestem twą Matką! Przestań natychmiast lgnąć do nędznych dóbr ziemskich, które powodują staczanie się ku wiecznej zagładzie. Zacznij zaraz opłakiwać swój błąd, obrzydź sobie grzechy, czyń za nie pokutę, uciekaj się do mnie z synowską ufnością. I pomnij, że jestem Matką miłosierdzia i Ucieczką grzeszników.

W hołdzie Maryi

Hołd, o jaki cię proszę, jest taki: Zbadasz, jaki jest, albo jakie są w tobie główne twe namiętności i postarasz się zaraz o poprawę z nich.

Akt strzelisty [w tym przekł. 96]. W jego wypowiadaniu miej intencję, by błagać szczególnie o dar pełnego umartwienia namiętności.

Codzienny kwiatek. Zrezygnujesz z jakiejś godziwej rozrywki, by usposobić się do łatwiejszego uzyskania łaski oddalania się od rozrywek niedozwolonych.

Wspomnienie[320]Dzień drugi

Przygotowanie i uwaga [jak na str. 97 tego przekładu].

Myśl o wielkiej wartości duszy

1. Bóg utworzył człowieka z ziemi i ukształtował go na swe podobieństwo (por. Syr 17, 1). Patrz synu: upewnia cię o tym Bóg, Prawda nieomylna: ciało twe utworzone zostało z ziemi, lecz dusza stworzona została na obraz i podobieństwo Boże. Ty zaś nie uważałeś jej za cenną, skoro podjąłeś ryzyko jej utraty na wieki dla pozornej wielkości ziemskiej, dla nędznych pieniędzy, dla folgowania zwierzęcej przyjemności, dla dokonania zemsty, dla nieumiarkowania, dla próżności, dla głupiego kaprysu. Ale czy myślisz, synu, że to tylko zwykły frazes, że to tylko taki sposób mówienia, iż dusza ludzka stworzona została na podobieństwo Trójcy Przenajśw., iż ty, który pośród swych towarzyszy na świecie uważasz, iż się znasz na czymś, nie cenisz jej, uważając ją za coś mniejszego niż folgowanie sobie trwające jeden moment, mniej niż kaprys głupca, mniej niż zdrożny nawyk?

Tak myślisz? Lecz Trójca Przenajśw. - nieskończona Mądrość -ceni ją tak bardzo, że widząc ją zgubioną przez grzech Adama, zobowiązuje się odwiecznym dekretem do jej odkupienia: Ojciec angażuje w to swoją potęgę, Syn nieskończoną swą mądrość, a Duch Święty swą nieprzebraną dobroć. Przez działanie nieskończonej swej mądrości Syn Boży dochodzi w niepojętym oceanie cierpienia w swym ciele, aż do śmierci na krzyżu.

2. I, abyś tkwiąc w okropnym brudzie swych namiętności, nie doszedł czasem aż do wstrętnej herezji, w której uważałbyś za niemożliwe, by człowiek dotarł do poznania wielkiej wartości swej duszy, której nie widzi, jak widzi rzeczy ziemskie. Chcę, abyś spojrzał na innych, którzy byli takimi ludźmi, jak ty jesteś. Patrz, synu, na apostołów, uczniów i niezliczonych innych ludzi pełnych apostolskiego ducha, którzy z uwagi na szacunek dla dusz nie zadawalali się zbawieniem własnej, lecz z żarliwego pragnienia ratowania dusz swych braci, podejmowali ogromnie uciążliwe podróże, bardzo niebezpieczne żeglugi oraz wychodzili odważnie naprzeciw śmierci wśród mieczy i wszelkiego rodzaju katuszy, jakie obmyślała dla nich okrutna wściekłość tyranów. Patrz, synu, jak bardzo ceniły ją miliony i miliony męczenników, którzy wylewali swą krew i utracili śmiertelne swe życie pośród wielorakich męczarni, by sprawić przyjemność mojemu Synowi, który tak bardzo ceni dusze ludzkie!

Chcę, synu, byś wspomniał na te miliony i miliony zwolenników Boskiego Odkupiciela, którzy mało ważąc siebie to, co świat daje, a widząc wielką wartość duszy, porzucali krewnych, przyjaciół, zaszczyty, bogactwa, wygody, czy wszystko co mieli na świecie najbardziej ponętnego, usuwali się na pustynne odludzie czy do ustroni klasztornych, by zabezpieczyć losy swych dusz. I chcę byś zważył, że tak postępowały osoby wszelkiego stopnia, każdej kondycji, każdej godności, każdego stopnia wykształcenia, wielcy i mali, z ludu czy ze szlachty, prostaczkowie czy uczeni, biedni i bogaci, podwładni i władcy, królowie i królowe. I mogę cię zapewnić w radości Pana, że również i teraz mój Syn ma wśród swoich wiernych wielu[321] zwolenników, którzy z szacunku żywionego dla ich dusz, porzuciwszy wszelkie dobra ziemskie, poświęcili się na podążanie za Nim w życiu ustronnym, w ubóstwie i pokucie.

3. Chcę jednak, synu, by dla twego pożytku ogarnęło cię przynajmniej zbożne zawstydzenie, gdy dzięki mnie zdasz sobie sprawę, że podczas gdy ty nie doceniasz swej duszy, ceni ją sam szatan, który cenił ją zawsze, nawet w chwili, gdy się zbuntował przeciw Bogu. Obudź swą wiarę, synu: oto szatan wiedział, że Bóg stworzył duszę ludzką na obraz swego Bóstwa; w zawiści o ten dar spowodował jej zgubę i utratę ziemskiego raju, [bo][322] stosując swą chytrość wobec Adama, przez jego współtowarzyszkę doprowadził go do spożycia owocu z zakazanego drzewa; był bowiem pewny, że nieposłuszeństwo wobec Bożego zakazu oderwie od Boga te dusze, jak i dusze wszystkich ich zstępnych, gdyż przynajmniej ci, którzy się sprzeniewierzą, pozostaną przez całą wieczność pod władzą jego tyranii.

Chcę, synu, byś wziął pod uwagę jeszcze coś więcej, aby dojść do lepszego zrozumienia, jak bardzo szatan ceni dusze. Zły duch, który przez podburzanie do nieposłuszeństwa został skazany na to, że jego butny łeb zmiażdżyło Odkupienie straszliwe dla całego piekła, niemniej - ile tylko może - mimo że przez to powoduje swoje zawstydzenie i cierpienie, usiłuje zawsze gonić za duszami. Gonić za duszami?

Decyduj się, synu! Widzisz, że nieskończona Mądrość ceni twą duszę, że miliony i miliony wyznawców mojego Syna ceniły swą duszę, że piekielne demony[323] cenią dusze, a tylko [ty] jej sobie nie cenisz? Pomyśl przynajmniej, że ja z czułością Matki przemawiam do [twego] serca, gdyż twoją duszę oceniam wysoko.

W hołdzie Maryi

Oto hołd, o jaki cię proszę: Dla zbawienia duszy zrezygnujesz z jakiegoś przedmiotu, który mógłby dla ciebie być okazją grzechu.

Akt strzelisty [tu na str. 96]. Odmawiaj go w intencji uproszenia daru, by spotkać się raczej ze śmiercią, niż utracić duszę.

Codzienny kwiatek. Jak podsunęłam ci to „W hołdzie” przezwyciężać będziesz wszelkie względy ludzkie.

Wspomnienie[324]

Dzień trzeci

Przygotowanie i „uwaga” jak na str. 97 [w tym przekł].

Myśl dotycząca zdrowia ciała

1. Synu, powiedz mi, czy nie byłoby ci miło uczestniczyć i ciałem [w] piękności Najśw. Natury ludzkiej mojego Boskiego Syna, w Ojcowskiej Jego chwale? Czy nie pragnąłbyś[325] mieć włosów jaśniejszych od złota, oczu bardziej lśniących niż gwiazdy i słońce i [aby] całe twe ciało [było] chwalebne, niecierpiętliwe, zdobne w nieuchwytną zdolność działania i w niepojętą właściwość przenikania bez naruszenia danego miejsca; (i w dodatku, czy nie pragnąłbyś) radować się tym wszystkim przez całą wieczność? To dlatego w poprzednie dni mówiłam ci, mój synu, tak dużo o zbawieniu i wielkiej wartości duszy, byś ty, który tak bardzo miłujesz swe ciało, zbawiając duszę, zbawił je na wieki. Jest to prawdą wiary i oznajmia ci to Apostoł mego Syna, Paweł: „Ciało wsiewa się w pogardzie, a powstanie w chwale” (l Kor. 15, 43)[326]. Zważ, synu, że z macierzyńską czułością pragnę oglądać cię z duszą i ciałem przez całą wieczność w raju.

2. Ty zaś dla dogodzenia ciału dopuszczasz się grzechów i nie wiesz do czego niebawem - prędzej może niż przypuszczasz - zostanie doprowadzone to ciało, z którym się tak pieścisz? Owe włosy, w których obnosisz triumf próżności i dla których tracisz tak wiele czasu, który mógłbyś wykorzystać dla Boga, opadną wnet z twej głowy, by zmieszać się z robactwem; te oczy pełne pożądliwości staną się wnet rojem robaków; ów język - narzędzie tak wielkiej gadaniny i słów sprośnych, bluźnierstw, przekleństw, złorzeczeń i innych przelicznych grzechów ulegnie wnet zgniliźnie; owa twarz, którą tak pudrujesz, by diabłu ułatwić odrywanie dusz od piersi mego Syna[327], ulegnie niebawem uschnięciu; te ręce - narzędzia tak wielu brudów, zgorszeń, kradzieży i rozbojów - będą przez robactwo zżarte i pozostaną martwe; to serce - wylęgarnia tylu nieuporządkowanych uczuć - stanie się jedną zgnilizną; owe nogi którymi stawiałeś tyle kroków, by chodzić do tego domu, na to miejsce plotek czy gier dla obrazy Boga, będą unieruchomione, stając się gołymi piszczelami; całe ciało, które tak pieścisz, znieruchomieje niebawem, stając się czymś bezkształtnym, zgniłym i zżartym przez rojowisko robactwa, ściśnionym do kilku piędzi ziemi w grobie, gdzie po pewnym czasie zostanie (z niego) tylko trochę kości, a potem obróci się w odrobinę prochu. Zważ, synu, co mówi ci o tym Pismo św. i co rok rocznie przypomina Kościół: Pomnij człowieku, żeś proch i w proch się obrócisz!

3. Z macierzyńskim uczuciem przypominam ci jeszcze, synu, że gdy chodzi o twe ciało nie byłoby jeszcze tak źle, gdyby doszło tylko do tego, że stałoby się ono w grobie odrobiną pyłu. Pomyśl, że jeśli twoja dusza dostaje się do piekła, to według tego, co ci mówi wiara, gdy wszyscy zmarli powstaną, by stawić się na Sąd powszechny na rozległej dolinie Jozafata, dusza twa będzie musiała wziąć znów to samo ciało, z którym tak się pieściłeś, a ty z duszą i ciałem wpadniesz potem do piekielnych czeluści na całą wieczność; a ciało twe, obecnie śmiertelne, stanie się w mękach nieśmiertelne. Obwieszcza to wszystko Paweł, Apostoł mojego Syna: „Trzeba, by to śmiertelne przyodziało się w nieśmiertelność” (l Kor 15,53). A wtedy będziesz cierpiał na duszy, będziesz się męczył w ciele: we włosach, w oczach, w nozdrzach, w języku, w zębach, w wargach, w uszach, w głowie, w rękach, w nogach, w najmniejszych cząstkach twego ciała, będącego narzędziem tak wielu przewinień. A im liczniejsze i cięższe były grzechy, tym sroższe i liczniejsze będą twoje męki.

Powiem ci więcej, o synu mój: czy nie chcesz mieć litości nawet nad swym ciałem? Jeśli pragniesz je ocalić, musisz je umartwiać. Naśladuj Świętych i ucz się od Apostoła, który nawet myśląc o bliskim już rozwiązaniu ciała, karcił je i trzymał na wodzy swoje namiętności: „Czas rozwiązania mego nadchodzi” (2Tm4,6).

W hołdzie Maryi

Oto hołd, jakiego domagam się od ciebie: postanów umartwiać swe ciało i trzymać w ryzach swe namiętności.

Akt strzelisty [w tym przekł. str. 96]. Odmawiaj go szczególnie w intencji uproszenia daru umartwiania namiętności.

Codzienny kwiatek: Podejmiesz jakąś cielesną pokutę i będziesz ją praktykował często i dyskretnie, po zasięgnięciu rady u spowiednika.

Wspomnienie[328]

Dzień czwarty

Przygotowanie i „uwaga” [jak na str. 97 w tym przekł.] Myśl o wartości czasu.

1. Synu, czas płynie, a ty z nim przemijasz. Piętnaście, dwadzieścia, trzydzieści, czterdzieści lat już minęło i nie powróci. A ile ich jeszcze będzie? Tego nie wiesz, lecz wiesz, że niewiele. Czas jest krótki, i stwierdzasz to sam, że dni ulatują tak, iż tego się nie dostrzega. W odniesieniu zaś do wieczności czas nie tylko jest czymś krótkim, ale prawie niczym.

2. Pomyśl, synu, że czas jest wprawdzie krótki, ale niezmiernie cenny, bo w tym, tak krótkim czasie możesz zdobyć pełnię wieczystego szczęścia. Każda dobrze wykorzystana chwila może ci przymnożyć w raju tak wiele stopni chwały! Pół godziny poświęcone na rzetelne rozliczenie się w sprawie twojej duszy może ją wyrwać ze szponów szatana i złożyć w ramionach Boga. Niewiele czasu poświęconego na modlitwę, na Mszę, św., na czytanie duchowe może utrzymać cię z dala od grzechu i zapewnić zbawienie wieczne. Nie robiąc zaś z czasu dobrego użytku, czyż chciałbyś utracić skarb zasług mego Syna, jaki zgromadził dla ciebie przez przelanie swej najdroższej Krwi, a także (skarb) nieba?

Dzień czwarty[329]

Przygotowanie i „Uwaga”, [jak na str. 97]

Myśli o wartości czasu.

1. Wszelako, podczas gdy ty, synu, nie myślisz o zbawieniu swej duszy i prowadzisz ją do niebezpiecznych rozrywek, do gorszących rozmów, do miejsc gry i rozpusty, do zabawy, do teatrów, do gonienia za zaszczytami, za pieniędzmi i za tym, co ci świat ofiarować może, czas płynie: mijają dni, tygodnie, miesiące, lata, przemija liczba dni, jakie przyznał ci Bóg dla zajmowania się sprawą wieczności. Czy nie wiesz, że dni twoje są krótkie? Przypomina ci to Hiob: „Człowieka dni są zliczone” (Hiob 14,5). Liczba miesięcy ustalona już w wieczystych dekretach Boga: „I liczba miesięcy jest u Ciebie” (ib.). Już utrwalony jest punkt, którego nie możesz przekroczyć: „Kres wyznaczyłeś mi nieprzekraczalny” (Hiob 14, 4-5).

47. [ROZWAŻANIE NIE DOKOŃCZONE][330]

(Polski tekst zob. Wyb. III, s. 522-528, 346-349).

48. [ROZWAŻANIA O CELU CZŁOWIEKA][331]

1. Zważ synu[332], że nieskończona miłość mojego i twojego Boga stworzyła twoją duszę na Jego obraz i podobieństwo, jak cię poucza święta Wiara. Rozważ to dobrze: twoja dusza to żywy obraz Boga, a nie obraz malowany, czy też wyryty w skale, kamieniu czy drewnie. Możesz więc powiedzieć zgodnie z prawdą: Moja dusza to żywy obraz Ojca, Syna, i Ducha Świętego. Zatem możesz też mówić: Dusza moja to żywy obraz nieskończonej Potęgi, nieskończonej Miłości, nieskończonej Czystości z samej istoty swojej, oraz nieskończonej Doskonałości, ponieważ Bóg we wszystkich swych nieskończonych przymiotach jest nieskończony. Opłakuj, synu, wraz ze mną zgubę tak wielu dusz stworzonych na obraz i podobieństwo Boga, a idących na zatracenie z własnej swojej winy.

2. Zważ, synu, że Bóg - oprócz tego, że stworzył cię na swój obraz i podobieństwo - obdarował cię wolną wolą, byś dnia każdego coraz lepiej korzystał z tego w zasługujący sposób dla udoskonalenia swej duszy jako żywy obraz Boga. Widzisz więc, synu, że - zgodnie z tym - jak stworzona została twój a dusza - jesteś obowiązany doskonalić siebie samego właśnie jako żywy obraz Boga, a zatem jako żywy obraz nieskończonej Miłości, Doskonałości i Świętości. Dlatego to Jezus, mój Syn, w swych świętych Ewangeliach powiedział do wszystkich ludzi: „Bądźcie więc doskonali jako On, Ojciec Niebieski, doskonały jest” (Mt 5,48).

I zważ jeszcze, synu, że skoro dusza twoja jest żywym obrazem Boga, będącego istotną Czystością, to obowiązany jesteś zbliżać się coraz bardziej do nieskończonej Czystości. Jeżeli więc, o synu, chcesz mi przysporzyć pociechy, to rób co tylko możesz, aby zachować i coraz bardziej udoskonalać w sobie czystość duszy i ciała, oraz by w sposób zamierzony dążyć do tego, by być świętym i doskonałym jak Ojciec Niebieski.

3. Ale, synu, czy wiesz dlaczego Bóg najmiłościwszy stworzył cię na obraz swój i podobieństwo, i dlaczego obdarzył cię wolną wolą, przez którą mógłbyś w sposób zasługujący udoskonalać siebie jako żywy Jego obraz? Odpowiem ci na to z matczyną[333] miłością: Bóg tak zarządził, bo w nieskończonej swej miłości czeka na ciebie w Raju, abyś Bogu samemu przez wieczność całą był podobny w chwale.

A zatem zbierz się, synu, na odwagę i gdy przy praktykowaniu Wiary, Nadziei i Miłości oraz wszystkich [innych] cnót odczuwasz ciężar ludzkiej natury czy następstw grzechu Adama, albo gdy czujesz ataki pokus, to ufny w pomoc łaski, jaką dla ciebie ciągle wypraszam, mów tak do siebie: pełniąc dobro wszelkiego rodzaju i pokonując wszelkie pokusy, będę w ujawnianiu (czegoś) z chwały Boga, będę Jemu podobny przez całą wieczność: „Będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go, jako jest” (l J 32)[334].

49. [RÓŻNE ROZWAŻANIA]

l.[335]

2. Karta czysta.

3. Rozważanie o czystości umysłu

1. Rozważ, o duszo moja, jaka powinna być czystość umysłu u chrześcijanina oddanego Maryi. Jeżeli każdy człowiek ma stale ukierunkowywać swoją uwagę na nieskończoną Prawdę, jaką jest Bóg - Czystość z istoty samej - to o ileż bardziej chrześcijanin oddany Maryi powinien uczynić wszystko, by trzymać się jak najdalej od przelotnych nawet myśli nieczystych, a to tym bardziej, że wzywa go do tego tak wzniosła czystość ducha Maryi, a dla dojścia do tej czystości może Jej wstawiennictwo uzyskuje potrzebne dlań łaski!

2. Zważ, duszo moja, na jak wielkie narażasz się zło, jeśli nie czynisz wszystkiego, co możliwe w celu zachowania swych myśli w czystości: przez całą wieczność nie będziesz widział Boga! Nie będziesz mógł oglądać Ojca, który cię stworzył, Syna, który cię odkupił, Ducha Świętego, który cię uświęcił; będziesz za to musiał oglądać wciąż demony - a cóż to za przerażający widok i za każdą nieczystą myśl hołubioną w sobie znosić będziesz musiał takież cierpienia, i to bezustannie i wszystkie naraz - a cóż to za udręka!

3. Rozważ, ma duszo, jakiej dostąpisz nagrody, gdy czynić będziesz, co tylko możesz, by zachować w sobie czystość umysłu. Będziesz widział Boga; oglądać będziesz Istotę Bożą, ujrzysz trzy Osoby Trójcy św. - Ojca, Syna i Ducha Świętego; poznasz wszystkie Boże tajemnice, jakie teraz oglądasz w wierze. Ujrzysz Potęgę Boga, Mądrość Boga, nieskończoną Dobroć Boga; ujrzysz Boskie Przymioty - a wszystko to oglądać będziesz w tym jaśniejszym świetle, im więcej przykładałeś uwagi do zachowania czystości umysłu. Cieszyć się będziesz przez całą wieczność widzeniem Boga i wszystkich Jego Przymiotów - o, co to będzie za błogość! A również, im wierniej naśladować będziesz Maryję w Jej duchowej czystości, tym bardziej zbliżysz się do tej doskonałości w oglądaniu Boga, z jaką to czyni Najśw. Dziewica.

Akty strzeliste[336]

Żałuję, Boże mój, że nie strzegłem czystości moich myśli. Boże mój, jestem niegodny daru doskonałej czystości umysłu, lecz Ty ze swego miłosierdzia udzielisz mi tego przez zasługi Jezusa i przez czystość ducha Najśw. Maryi.

Owoc

Dla zachowania czystości umysłu trzeba, aby ten umysł zajmował się Bogiem, a nie miał pożywki w myślach nieczystych. Dlatego oddawajcie się często modlitwie ustnej czy tej myślnej; a jeśli macie nieprzyzwoite książki czy piosenki, szkatuły, zegary czy wachlarze z nieodpowiednimi rycinami, to - po zasięgnięciu rady roztropnego spowiednika - postarajcie się, by to, co ma być spalone - było spalone, a co ma być poprawione czy też zniszczone -niech będzie poprawione względnie zniszczone; to zaś czyniąc, będziecie w Raju mieć wielką nagrodę.

Rozważanie o czystości woli czy serca

1. Zważ, duszo moja, jak bardzo czyste winny być uczucia serca u chrześcijanina oddanego Najśw. Maryi. Jeżeli każdy człowiek ma kierować uczucia swego serca ku Dobru najwyższemu, jakim jest Bóg, to o ileż bardziej chrześcijanin oddany Maryi winien czynić wszystko, co leży w jego mocy, dla uchronienia swego serca od wszelkich uczuć nieczystych; winien się też starać, by jego wola była całkowicie i stale zwrócona ku Bogu, nieskończonemu Dobru; a czynić to powinien tym bardziej, że do takiej czystości serca i woli wzywa go niewinność Serca i najczystsza wola zawsze Niepokalanej Maryi. Ona wyjednywa swoim wstawiennictwem łaski niezbędne do tego, by to osiągnąć.

2. Zważ, moja duszo, na jakie naraziłabyś się kary, gdybyś czystości serca nie zachowywała: Twoje serce przez całą wieczność będzie dręczone pełnymi bólu doznaniami odpowiadającymi nieczystym uczuciom twojego serca; wola twa straci na zawsze możliwość radowania się Bogiem, Najwyższym Dobrem, które jest wszakże tejże woli przedmiotem. I tak na całą wieczność utraciłbyś dar przeczystego cieszenia się z Istoty Boga w Trzech Boskich Osobach i w przymiotach Boskich - słowem, straciłbyś wszelkie dobro: wszelkie dobro w jednym momencie i to na zawsze. Co to za kara!

3. Zważ, duszo moja, jak wielka będzie twa nagroda, jeśli zachowasz czystość swojej woli i serca swojego. Serce to będzie musiało miłować samorzutnie Boga - a cóż to za słodycz miłości! Wola twa dostępować będzie przez całą wieczność wszelkich w Bogu rozkoszy; będzie się nimi radować w całej swej naraz zwartości, a radować się będzie tym bez żadnej przerwy. Będzie się cieszyć Bożą Istotą, Osobami Boskimi, Boskimi przymiotami; żyć będzie, ciesząc się istotną Czystością, jaką jest Bóg. - O, cóż to za rozkosz!

Akty strzeliste

Żałuję, Boże mój, żem nie strzegł czystości woli i czystości serca. Jestem niegodny daru doskonałej czystości woli i serca; Ty jednak udzielasz mi go z miłosierdzia swego, przez zasługi Jezusa i przez czystość Najśw. Maryi.

Owoc

Odrywajcie jak najdoskonalej od każdego stworzenia wszelkie (złe) uczucia serca; wyrzekajcie się każdej niebezpiecznej przyjaźni; wzbudzajcie często akty miłości Boga; przywiązujcie do Niego wasze serca, a - o ile tylko możecie - do miłosiernego Boku Jezusa Chrystusa prowadźcie wszystkie ludzkie serca modlitwą, życzliwym słowem i budującym przykładem.

Rozważanie o czystości oczu

1. Zważ, duszo moja, jak niezbędna jest czystość oczu u chrześcijanina oddanego Maryi! Jeśli dla wszystkich ludzi jest rzeczą konieczną, by dla zachowania czystości umysłu i serca strzegli się pilnie od nieczystych spojrzeń, to o ileż bardziej będzie strzec tego musiał człowiek oddany Maryi, która skromnością swych najczystszych oczu wzywa nas do podobnej skromności, a swym wstawiennictwem wyjednywa nam łaski do naśladowania?

2. Rozważ, moja duszo, jak dręczone będą w piekle nieczyste oczy ochrzczonego człowieka! Jeśli nawet poganin będzie cierpiał w otchłani jedynie z powodu nieczystego patrzenia - tak wiele udręki, jak wielu dopuścił się dobrowolnie spojrzeń albo świadomie mieć ich pragnął - to weź pod uwagę, że u potępionego chrześcijanina będzie nie mniej tych udręk, lecz wprost przeciwnie, wszystkie będą tym sroższe, im większe były dawane, lecz nie wykorzystywane łaski; wszystkie zaś cierpieć będzie przez całą wieczność. - O, jakże wielka kara za krótkie nawet spojrzenia!

3. Zważ, duszo moja, jak wielka to będzie chwała przyznana w raju przez Boga chrześcijaninowi w nagrodę za skromność i czystość jego oczu!. Będą one jaśniejsze od słońca! Utwierdzą się w upojeniu szczęścia, patrząc na chwałę Najśw. Ciała Jezusa Chrystusa, który chwalebny żyje i króluje na prawicy Ojca. Ujrzą chwałę Najczystszego Ciała Najśw. Maryi, ujrzą chwałę wszystkich Świętych. A to patrzenie, związane z tak wielką pociechą, będzie trwało wieczyście. - O, co to za szczęście!

Akty strzeliste

Boże mój, boleję nad tym, że nie strzegłem czystości mych oczu. Nie jestem godzien daru doskonałej czystości wzroku; ale Ty, o Boże mój, udzielasz mi go ze swego miłosierdzia przez wzgląd na zasługi Jezusa i przez czystość oczu Najśw. Maryi.

Owoc

Nie starajcie się nigdy oglądać niebezpiecznych przedmiotów, a gdy się nasuną, odwracajcie wzrok od nich; by się nie znaleźć w niebezpieczeństwie, pilnujcie skromności wzroku. A jeśli w domu macie nieskromne obrazy czy rzeźby, postarajcie się je zniszczyć, względnie poprawić w tym co nieskromne przy pomocy chrześcijańskiego malarza czy rzeźbiarza. I weźcie pod uwagę, że nie wystarczy odwrócić wzrok od nich czy zakryć je zasłoną, bo później, po waszej śmierci, wyjdą na nowo na publiczny widok.

Rozważanie o czystości słuchu

1. Zważ, duszo moja, jak bardzo czysty ma być słuch chrześcijanina oddanego Maryi! Skoro wszyscy ludzie winni wystrzegać się słuchania dla złej przyjemności nieprzystojnych słów czy rozmów naruszających świętą cnotę czystości, to o ileż bardziej chrześcijanin powinien mieć uszy zamknięte na każde nieskromne słowo czy na wszelkie tego rodzaju mowy, szczególnie dlatego że czystość, słuchu Najśw. Maryi wzywa go do takiejże czystości, i że przez wstawiennictwo Maryi uzyskuje łaskę do Jej naśladowania.

2. Rozważ, duszo moja karę, jakiej przez wieczność całą podlegać będzie musiał chrześcijanin, który w ciągu życia nie czuwał nigdy nad czystością swojego słuchu! Przez całą wieczność będzie musiał słuchać urągań czartów, przez całą wieczność zmuszony będzie do wysłuchiwania wycia zgubionych wraz z sobą potępieńców, przez całą wieczność będzie musiał w swych uszach cierpieć wszystkie męki powodowane przez niegasnący ogień. I tyle będzie tych udręk ile było słów sprośnych, ile nieskromnych rozmów dla przyjemności słuchanych. W jego uszach przez całą wieczność rozbrzmiewać będzie wyrok Boskiego Sędziego: „Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny!” (Mt 25,41). O, co za udręka!

3. Zważ na nagrodę, duszo moja, jaka przypadnie w udziale chrześcijaninowi, który w swym życiu strzegł czystości swojego słuchu! Przez całą wieczność słyszeć będzie głos Aniołów, którzy przed tronem Niepokalanego Baranka nucą: „Święty, Święty, Święty”. Przez całą wieczność będzie słuchał owych Niewinnych, którzy ślą Najwyższemu hymn radości na podziękowanie za udzielenie osobnej łaski dla uchronienia niewinności. Przez całą wieczność będzie się wsłuchiwał w głos św. Pokutników opiewających Boże miłosierdzie (por. Ps 88,2). I będzie się wciąż rozlegał harmonijny i zachęcający głos Boskiego Zbawcy: „Przyjdźcie błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie Królestwo zgotowane wam przed założeniem świata” - Venite benedicti Patris mei, possidete Regnum paratum a constitutione mundi” (Mt 25, 34).

Akty strzeliste

Boże mój, boleję nad tym, że nie strzegłem czystości mojego słuchu. Boże mój, jestem niegodny daru doskonałej czystości mych uszu; ale Ty, mój Ojcze, udzielasz mi go ze swego miłosierdzia, przez zasługi Jezusa i przez czystość słuchu Najśw. Maryi.

Owoc

Nie narażajcie się na niebezpieczeństwo słuchania plugawych słów czy rozmów, a gdy znajdziecie się trafem przy nich, usuńcie się, gdy to roztropnie uczynić możecie, oraz - dla zniechęcenia mówiącego - okażcie jak potraficie niesmak, czy upomnijcie go w porę.

Rozważanie o czystości języka

1. Zważ, duszo moja, jak czysty ma być język chrześcijanina oddanego Maryi! Rozważ, jak bardzo[337] poprawne i czyste powinny być słowa formułowane przy pomocy języka, który w modlitwie wymawiać ma imiona: Ojca, Syna i Ducha Świętego; imię wiecznego żywota Jezusa Chrystusa; wspaniałe imię Niepokalanej Maryi. Zważ, jak bardzo czysta winna być mowa języka, na który kapłan składa komunikant, jakim jest Najśw. i Najczystsze Ciało Jezusa Chrystusa żywego i chwalebnego, jak jest Ono w niebie po prawicy, Boskiego Ojca, otoczone orszakiem Aniołów, uwielbiane przez Świętych!

2. Rozważ karę, o duszo moja, jaką w piekle ponosić będzie chrześcijanin nie przestrzegający czystości języka! Jego język[338] będzie nieustannie dręczony ogniem. Potępiony będzie cierpiał wciąż na języku tyle katuszy, ile było plugawych słów i bezwstydnych rozmów prowadzonych w śmiertelnym grzechu przez niego samego lub przez tych, których on do tego przywiódł. Będzie wiecznie przeklinał życie pędzone na takich rozmowach i słowach. Przez całą wieczność nie będzie mógł wypraszać zmiłowania Bożego. Cóż to za męka!

3. Rozważ, duszo moja, chwalę, jaką cieszyć się będzie chrześcijanin z powodu czystości języka. Język jego lśnić będzie jaśniej od samego słońca. Przez całą wieczność cieszyć się będzie najsłodszą pociechą płynącą z możności wyśpiewywania przed Niepokalanym Barankiem radosnego hymnu chwały zastrzeżonego tym, którzy są czystego serca. Przez całą wieczność posiadać będzie tyle stopni szczególnej chwały, ile robił wysiłków przy strzeżeniu czystości języka. O, jak wielka to chwała!

Akty strzeliste

Boże mój, boleję nad tym, że nie strzegłem, jak to winienem był czynić, czystości swego języka. Boże mój, nie jestem godny daru doskonałej czystości mowy, ale Ty mi go udzielasz ze swego miłosierdzia, przez zasługi Jezusa i przez czystość języka Najśw. Maryi.

Owoc

Wstrzymujcie się od każdego nieprzyzwoitego słowa czy nieczystej mowy. A jeśli macie tę wadę, zróbcie wszystko dla wydobycia się z niej. Do tego czyńcie jeszcze jakiś znak krzyża na ziemi, lub przynajmniej ucałujcie ją tyle razy, ilekroć wypowiedzielibyście nawet przez nieuwagę jakieś (nieodpowiednie) słowo lub wiedlibyście rozmowę w mało przyzwoity sposób. Gdybyście się zaś przypadkiem znaleźli wobec kogoś (który to czyni), okażcie swój niesmak i oddalcie się szybko, albo też -jeśli tylko możecie - przywiedźcie go do milczenia.[339]

Rozważanie o czystości rąk

1. Zważ, duszo moja, jak niezbędna jest czystość rąk u chrześcijanina oddanego Maryi! Jeżeli ręce wszystkich ludzi powinny[340] być używane jedynie do służby Boga i dla zaradzenia niezbędnym potrzebom życia - i to z miłości do Boga - jakże wstrętną byłoby rzeczą posługiwania się nim dla obrazy Bożej czy dla gorszenia bliźnich! Dlatego trzeba koniecznie, by zwłaszcza chrześcijanin oddany Maryi zachował czystość rąk, skoro Ona czystością swoich pociąga go do takiej czystości, a swym wstawiennictwem wyjednywa mu łaski niezbędne do zachowania względnie do odzyskania tej czystości, jeśli ją może utracił.

2. Zważ, duszo moja, jak bardzo będzie musiał cierpieć chrześcijanin, który o czystość rąk swoich nie dbał, i nie pokutował za to. Będzie zmuszony ponieść w piekle wciąż tak wielkie męki, jak wiele popełnił śmiertelnych grzechów on sam, albo z innymi czy na innych. Nieugaszony ogień sprawiedliwości Bożej dręczyć go będzie bez przerwy zarówno z powodu grzechów, jakie o pomstę wołają przed obliczem Bożym, jak i z powodu wszystkich innych niegodnych czynów, których się dopuścił swoimi rękoma. Nieszczęsny chrześcijanin będzie cierpiał więcej niż jakiś poganin, ponieważ jego ciało namaszczone było świętym pomazaniem. O, co to za cierpienie.

3. Rozważ, duszo moja, jak wielkim szczęściem cieszyć się będzie chrześcijanin oddany Najśw. Maryi, jeżeli strzegł czystości rąk swoich, albo jeśli - po jej utracie - przez czynioną pokutę znowu ją odzyskał. Ręce jego w niebie będą jaśniejsze od słońca i będą uczestniczyć w jasności przebitych rąk Jezusa Chrystusa; krople zaś Najdroższej Krwi, jaką wylał Jezus z ran swych rąk najczystszych, będą dla chrześcijanina podobnie źródłem pokoju, radości i wiecznych błogosławieństw. O, cóż to za chwała!

Akty strzeliste

Boże mój, boleję nad tym, że nie strzegłem świętości moich rąk. Boże mój, nie jestem godny daru doskonałej czystości rąk moich, ale Ty mi go udzielasz ze swego miłosierdzia przez zasługi Jezusa i przez czystość rąk Najśw. Maryi.

Owoc

Strzeżcie czystości swoich rąk, powstrzymując się nawet od najmniejszego aktu niegodziwego tak wobec siebie samego, jak wraz z innymi. A dla usposobienia się do większej czystości przyzwyczajajcie się do tego, aby w zaciszu swego pokoju modlić się często z ramionami rozciągniętymi w formie krzyża.

Rozważanie o czystości kroków

1. Zważ, duszo moja, jak bardzo czyste winno być stawianie kroków u chrześcijanina oddanego Maryi! Chrześcijanin, poczytujący sobie za zaszczyt stąpanie za Jezusem Chrystusem, który - zanurzony w ocean męki - kierował swe kroki na Kalwaryjską Górę, by się tam poddać krzyżowaniu między dwoma łotrami; jakżeż wielką ma rację, gdy stawianiem swych kroków naśladuje Ukrzyżowanego Pana, starając się zawsze przynajmniej o umartwienie swoich namiętności. Dlatego jakżeby nagannym było kierowanie kroków do owych teatrów i widowisk, do tego domu, do tego miejsca i na te wyjścia, gdzie zagraża niebezpieczeństwo utraty tej świętej czystości!

2. Zważ, duszo moja, jak wiele będzie miał do wycierpienia chrześcijanin w piekle, jeśli kieruje swe kroki tam, gdzie przewiduje, że czyha nań bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty świętej czystości! Nieszczęśnik! Przez całą wieczność będzie musiał znosić tyle udręczeń, ile uczynił kroków na drodze swych grzechów! A wszystkie kroki, jakie stawiał Jezus Chrystus w ciągu całego swojego życia[341] dla jego wiecznego zbawienia staną się dla potępionego chrześcijanina źródłem tyluż mąk i cierpień. Co to za udręka!

3. Rozważ, o moja duszo, wielką ową chwalę, jakiej w niebie doznawać będzie chrześcijanin, który strzegł czystości swoich kroków, który nie kierował ich ku niebezpiecznym miejscom lub, jeśli je kierował, czynił za to pokutę! Przez całą wieczność uczestniczyć będzie w tak wielu stopniach chwały, ile uczynił kroków na drodze zbawienia. A kroki, jakie Jezus Chrystus dla naszego zbawienia stawiał na tej ziemi aż do Góry Kalwarii, stanowić będą dla zbawionego chrześcijanina tyleż źródeł pokoju i wieczystej chwały. O! co to za szczęście!

Akty strzeliste

Boże mój, boleję z tego powodu, że nie strzegłem czystości mych kroków. Boże mój, jestem niegodny daru doskonałej czystości w kierowaniu swymi krokami, ale Ty mi go udzielasz ze swego miłosierdzia, przez zasługi Jezusa i przez czystość kroków Najśw. Maryi.

Owoc

Kierujcie wszystkie swe kroki ku przedmiotom godziwym czy religijnym, a każdy wasz spacer kierujcie do jakiegoś kościoła. Trzymajcie się wciąż od każdego niebezpiecznego miejsca.

50. [REFLEKSJE NA TEMATY MISYJNE][342]

1. Konieczność szerzenia Wiary świętej, aby każdy człowiek po nędzach tego życia doszedł do szczęścia wiecznego.

2. Wszelkie dzieła zmierzające do krzewienia Wiary świętej górują zdecydowanie nad jakimkolwiek innym dziełem dobrym, jakie nie stawiają sobie za cel krzewienia Wiary świętej.

3. Na wszystkich ludziach spoczywa obowiązek krzewienia Wiary świętej w ramach ich możliwości. - Miłość Boga [przejawia się] w dawaniu człowiekowi możności współdziałania w dziele zbawienia dusz[343].

4. Miłościwe plany Boga, polegające na tym, że ustanawia On człowieka swym współpracownikiem w zbawianiu dusz, choć do takiego zbawienia nie potrzebuje człowieka.

5. Największa głupota człowieka nie korzystającego z duchowych środków, jakie Bóg składa w jego ręce, by mógł się stać narzędziem w zbawianiu dusz.

6. Największa głupota człowieka nie wykorzystującego środków doczesnych, jakie Bóg składa w jego ręce, aby mógł się stawać narzędziem w zbawieniu dusz.

7. Wśród ludzi ten jest najmędrszy[344], kto więcej niż inni dla zbawienia dusz stara się korzystać z duchowych i doczesnych środków.

8. Najmożniejszym monarchą wśród ludzi jest ten, kto bardziej niż inni troszczy się o zbawienie dusz.

9. Największym potentatem wśród ludzi jest ten, kto więcej niż wszyscy inni dla zbawienia dusz korzysta ze środków duchowych i doczesnych.

10. Największym wśród ludzi szlachcicem jest ten, kto więcej od innych stara się o zbawienie dusz na wszelki możliwy sposób.

11. Najroztropniejszym ze wszystkich ludzi jest ten, kto najbardziej ze wszystkich troszczy się o zbawienie dusz.

12. Naj sprawiedliwszym ze wszystkich ludzi jest ten, kto więcej niż wszyscy inni stara się o zbawienie dusz.

13. Kto zgodnie z zamierzeniami Bożymi bardziej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten żyje[345] wprost i działa zgodnie z celem swego życia.

14. Kto bardziej niż wszyscy stara się o zbawienie dusz, ten bardziej od wszystkich tamuje bezmierny grom nieszczęść.

15. Kto bardziej niż inni troszczy się o zbawienie dusz, ten w większym stopniu niż wszyscy inni szerzy chwałę Boga Jedynego i Troistego z pokolenia na pokolenie.

16. Kto bardziej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz ten bardziej niż wszyscy inni szerzy miłość ku Słowu Wcielonemu, Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi z pokolenia na pokolenie.

17. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten więcej od wszystkich szerzy cześć nabożną do Niepokalanej Matki Bożej, Naj św. Maryi z pokolenia na pokolenie.

18. Kto bardziej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten więcej od wszystkich szerzy nabożną część do świętych Aniołów.

19. Kto bardziej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten więcej od wszystkich szerzy cześć tych błogosławionych, którzy już posiedli niebo.

20. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten więcej niż wszyscy inni przyczynia się do wspomagania dusz w czyśćcu.

21. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten więcej od innych czyni dla szerzenia religii katolickiej, mającej fundament w Chrystusie Panu.

22. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten bardziej od wszystkich powiększa szacunek należny Kapłaństwu Jezusa Chrystusa.

23. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten bardziej od wszystkich przyczynia się do budzenia czci, jaka się należy Zastępcy Jezusa Chrystusa.

24. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten bardziej od wszystkich przyczynia się do budzenia szacunku należnego biskupom.

25. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten przyczynia się bardziej niż wszyscy do budzenia szacunku należnego kapłanom i [innym] osobom oddanym świętej posłudze w Kościele Jezusa Chrystusa.

26. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten więcej od wszystkich przyczynia się do budzenia czci i szacunku z jakim powinno się odnosić do Bezkrwawej Ofiary, do Sakramentów, do głoszenia Słowa Bożego, do Odpustów i wszystkich Skarbów duchowych, jakie Jezus Chrystus złożył w swym Kościele.

27. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten więcej od wszystkich przyczynia się do bezpieczeństwa panujących.

28. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten bardziej od wszystkich przyczynia się do pomyślności ludów.

29. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten więcej od wszystkich przyczynia się do utrzymywania spokoju i pokoju w rodzime.

30. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz[346], ten bezcenną śmiercią zakończy swe doczesne życie.

31. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten w chwili swej śmierci spotka się z tym miłosierniejszym sądem.

32. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten bardziej niż wszyscy inni będzie uwielbiony w Dniu Sądu Powszechnego.

33. Kto więcej niż wszyscy inni troszczy się o zbawienie dusz, ten w większej niż wszyscy ludzie przebywać będzie chwale poprzez wieczność całą.

51. [DIALOG DUCHOWY][347]

Pan Jezus przemawia do kapłańskiego serca robotnika ewangelicznego:

Oto, mój synu, widzisz się otoczony wielkim mnóstwem wiernych, pełnych prostoty, ale wiodących żywot w ciemnościach niewiedzy. Oni, mój synu, spragnieni są chleba mego słowa, lecz tak mało jest tych, co chcieliby go im łamać! Toteż patrząc na te rzesze ludzi, wyciągnąłem cię z nich słodyczą mego ducha i wezwałem cię, byś dla dusz tych moich dzieci - będących wszak i twoimi braćmi - przygotował pomoc i wsparcie na wskroś duchowe i Boskie. Niech cię, mój synu, nie odstręczają od niesienia pomocy tym moim wiernym: stan niskiej ich kondycji czy naturalna im szorstkość [w obejściu], niedogodność miejsca, przykrości związane z porami roku, a przede wszystkim niech nie odpycha cię myśl, że zajmując się tylko tymi sprawami, staniesz się może przedmiotem lekceważenia ze strony świata. Nie, synu, nie odwracaj się od tego, lecz zważ, że ta sama refleksja winna cię jeszcze bardziej skłonić do nauczania ludzi niskiego pochodzenia czy osób pogardzonych, bo przecież dowiedziałeś się z mej Ewangelii, że ludzie pogardzani na ziemi[348], ze względu na chwałę mego imienia i ze względu na zbawienie dusz odkupionych moją najdroższą Krwią[349], okażą się wielkimi w królestwie mego Niebieskiego Ojca (Mt 5, 12).

Ileż to jednak razy słyszałeś, że jeżeli chcesz owocnie nauczać te dusze, tak bardzo[350] przeze mnie kochane, trzeba abyś był pełen mego ducha, który wszak jest duchem gorliwości -jak to widziałeś gdy wypędzałem profanatorów [ze] Świątyni mego Niebieskiego Ojca (Mt 21,13); i jest duchem miłości, jaką porwałem serce Magdaleny (Łk 7,37); i jest duchem słodyczy pełnej pokoju, z jaką powiedziałem do biednej cudzołożnej kobiety „Idź w pokoju i już nie grzesz!” (por. J 8,11). I wiesz chyba prócz tego, że mój duch to duch przemyślności, gdyż nie jest ci obcy sposób, w jaki przyciągnąłem serce Samarytanki (por. J 4,5n). Jest on duchem współczucia i miłosierdzia[351], w jakim karmiłem zgłodniałe tłumy (por. np. J 6,1-15) i wskrzeszałem Łazarza (J 11). Jest to też duch cierpliwości, pokory i łagodności, gdyż ja w nauczaniu tłumów i Apostołów znosiłem ich prymitywizm i ich kłótliwość; wynoszony zaś nie chełpiłem się, a oczerniany, nie unosiłem się gniewem. Jeżeli wreszcie prześledziłeś wszystkie me dzieła, to się zorientowałeś, że mój duch to duch najwyższej doskonałości, z jaką traktowałem wszystkich, bez różnicy, z uprzejmością i słodyczą, z obliczem pełnym powagi, skromności i zbudowania. W pracy byłem sprawny, lecz bez niepokoju; kroki me były miarowe, ale nie za powolne[352]; działanie było skuteczne, lecz bez afektacji[353]; słowa łagodne i umiarkowane, ale zrozumiałe[354]. A we wszystkich mych czynnościach przejawiał się blask pobożności, który w oczach mojego Niebieskiego Ojca czynił je miłymi, a w oczach tych, co na nie ze zdumieniem patrzyli, były godnymi czci. Wspomnij wreszcie, że wszystko czyniłem dla chwały mojego Boskiego Ojca.

Wiesz jednak, mój synu, że ja obfitość mojego ducha zlewam szczególnie na te dusze, które w samotności zwracają się do mojego Serca i modlą się pokornie do mego Niebieskiego Ojca. Dlatego, umiłowany mój, wzywam cię do samotni, gdyż chcę ci udzielić[355] mojego ducha. Przyjdź, a uczynię cię świętym, przyjdź, a uświęcać będziesz dusze odkupione za nieskończoną cenę Najdroższej Krwi mojej.

52. [ZDANIE SIĘ NA WOLĘ BOŻĄ][356]

Wynalazek 10.

Praktyka zupełnego zdania się na wolę Boga. Dusza, która ze szczerego serca wykona tę praktykę w ciągu paru chwil potrzebnych na ten akt odniesie więcej pożytku niż dokonałyby tego liczne pobożne praktyki, wykonywane w ciągu bardzo wielu lat.

Praktyka ta, dobrze wykonana, stanowi pierwszą niejako dyspozycję do otrzymania wszelkich łask.

Wierny sługa, czy służebnica, Jezusa Chrystusa niech się rozciągnie na ziemi, i z twarzą zwróconą ku niebu niech odda się i powierzy ramionom swojego Władcy i Pana[357], Ojca Miłosierdzia, Boga wszelkiego pocieszenia (por. 2 Kor. 1,3), i niech się powierzy na znoszenie tego wszystkiego, co się tylko Jemu spodoba.

Z takim to, świadomym pragnieniem cierpienia niech sobie wyobrazi, że podobnie jak najcierpliwszy Hiob (por. Hiob 2,8) na gnojowisku, w paru chwilach odarty z dóbr doczesnych i ze wszystkich rzeczy, pozbawiony swych dzie- ci[358], a nawet odzieży i zdrowia, okryty najwstrętniejszym trądem, i wyśmiany, jak Hiob przez najbliższych sobie ludzi i wydrwiony przez własną żonę! Co więcej, niech sobie wyobrazi, że w tak pożałowania godnym stanie i cierpieniu, od najbardziej przez siebie obdarowanych ludzi doznaje bez liku ran zadawanych nożem, że otacza go zewsząd tłum potwornych niewdzięczników, z których jedne po drugich wymieniają się kolejno, by sztyletem, dzidą, szpadą czy biczem kaleczyć go aż do zdarcia całego ciała przy niemożności zabicia go. Niech sobie wystawi, że mnożą się bez miary uderzenia zadawane po odartych z ciała kościach, że zostaje przebite jego serce i potargane wszystkie jego wnętrzności; niech sobie przedstawi że spadają nań niezliczone uderzenia ciężkich młotów, że strzaskaniu ulega jego głowa kawałkowana stopniowo ciosami siekiery, że wdzierają się do jego mózgu i kłują niezliczonymi sztyletami - a przy tym nie da się skonać. Niech sobie wyobrazi, że tak okrutne dręczenie trwać będzie za dnia i w nocy przez wiele lat. Niech sobie przedstawi, że jest palony[359]i przypiekany ogniem świec płonących. I jeszcze niech sobie wyobrazi, że odcina mu się po kawałeczku palce nóg i rąk[360], a potem ramiona i nogi; a wreszcie, że cały posiekany będzie na najdrobniejsze cząsteczki, zostając jednak bez możności skonania.

Niech sobie ponadto wyobrazi, że na tak posiekanego rzucają się wszelkiego rodzaju zwierzęta: żarłoczne, jadowite i wściekłe, jak węże, ropuchy i smoki, lwy, niedźwiedzie, wilki oraz inne obrzydliwe a żarłoczne zwierzaki i ptaszyska, by żywić się nim, pożerać go, połykać i, wysysać, a on nie będzie mógł umrzeć.

A wśród tych wszystkich udręk niech się wystawi na wszelkie cierpienia, na odczuwanie wszelkich dolegliwości oraz niech zaakceptuje te i inne nieskończone udręki całą wydajnością sił swojego serca, całkowicie gotowy cierpieć tak, jak Bóg chce[361], jak długo chce; a to dla wszystkich celów, jakie miłe są Bogu[362].

Kontynuując zaś ten akt i tę intonację, niech mówi z sercem wylanym i oddanym Bogu:

Panie, przyjmuję to, i - ile by Ci się tylko spodobało obarczać mnie karą i cierpieniem - więcej i więcej, ile by tylko tego „więcej” spodobało się Tobie; (przyjmuję to) również dlatego, by nie poniechać wykonywania tego, co dla Ciebie mogło by być najmniejszym nawet stopniem chwały i najmniejszym nawet upodobaniem. Przyjmuję wszystko z całą wydajnością sił mego serca; i pragnę tę praktykę i ten zamiar kontynuować nie tylko teraz, w tej jedynie chwili, ale i przez wieczne czasy.

O, jakże szczęśliwa jest dusza, która stosować będzie tę praktykę ze szczerego serca. O, jakże bardzo spodoba się Bogu, jak będzie Jemu miła, jak wzrośnie w swej przyjaźni i w swojej miłości. Jakże wiele skorzysta na jednoczącej i miłosnej drodze! Jak wielką przebędzie drogę w tym ułamku czasu, w jakim wykona tę pełną miłości i z serca płynącą praktykę! Więcej zbierze owocu w czasie jednego kwadransa zużytego na żarliwe wykonanie tej praktyki, niż przez uprawianie rocznego postu, codzienne stosowanie dyscypliny, modlitwy czy oziębłe i obojętne noszenie włosiennicy, tak jak się to nieraz czynić zwykło. Niech to sprawi Bóg, aby dusze poznały wartość cierpienia: cierpienia czystego i najwyższego; by odnosiły pożytek z tej miłosnej drogi i by dostąpiły zbawienia. Jezusowi wraz z Ojcem i Duchem Świętym niech będzie chwała dziękczynienie i błogosławieństwo przez całą wieczność. Amen[363]

53. [ZNAKI DLA ROZPOZNANIA DUCHA BOŻEGO][364]

Duch Boży uczy: po pierwsze tego, co jest prawdziwe; po drugie, co pożyteczne; po trzecie, udziela światła, nie ciemności różniących się od tych ciemności, co oczyszczają duszę; po czwarte, czyni podatnym intelekt na odczucia innych ludzi, po piąte, podsuwa myśli pokorne; po szóste, daje jasne rozeznanie w ustalaniu tego, co się czynić powinno czy tego, co winno być poniechane, oraz poucza, jak ma się porządkować własne czynności. Powyższe skutki powoduje w rozumie.

W woli natomiast utrwala: po pierwsze, wewnętrzny spokój; po wtóre, pokorę serca, spływającą na wolę; po trzecie, świętą ufność w Bogu, połączoną z właściwym działaniem i zbawiennym lękiem przed samym sobą; po czwarte, giętkość w działaniu zgodnym ze wskazówkami wiary oraz w uleganiu natchnieniom i wezwaniom Bożym - co wszak cechuje prawdziwych wyznawców Jezusa Chrystusa; po piąte, prawość w zamierzeniach; po szóste, cierpliwość w przeciwnościach; po siódme umartwienie własnej woli oraz zaparcie się samego siebie; po ósme, miłość![365]

54. [KOMUNIA ŚWIĘTA][366]

Przed Komunią rozważaj następujące punkty:

1. Bóg - Potęga z samej swej istoty - nawiedza osobiście tego, kto jest istotną słabością.

2. Bóg - Mądrość z samej swej istoty - nawiedza tego, kto może się zwać istotną niewiedzą.

3. Bóg - Dobroć z samej swej istoty - nawiedza tego, kto zwać się może istotną nieprawością.

4. Bóg - Sprawiedliwość z samej swej istoty - nawiedza tego, kto zwać się może istotną niesprawiedliwością.

5. Bóg - Miłosierdzie z samej swej istoty - nawiedza tego, kto może się zwać istotnym okrucieństwem.

6. Bóg - Czystość z samej swej istoty - nawiedza tego, kto może się zwać istotną nieczystością.

7. Bóg - Świętość i Doskonałość z samej swej istoty - nawiedza tego, kto może się zwać istotną niedoskonałością.

Uwaga: Nie należy pomijać innych zwyczajnych aktów przygotowawczych.

Po Komunii św.

Bóg, który stał się człowiekiem, On nas żywi:

1. Swą nieskończoną Potęgą;

2. Swą nieskończoną Mądrością;

3. Swą nieskończoną Miłością;

4. Swą nieskończoną Sprawiedliwością;

5. Swym nieskończonym Miłosierdziem;

6. Swą nieskończoną Czystością;

7. Swą Nieskończonością i Doskonałością.

Uwaga: Nie należy pomijać innych zwyczajnych aktów dziękczynienia.

W związku z dziewięcioma Chórami Aniołów[367]

l. Zaleca się w różnych porach dnia, albo też w jednym jego ciągu, by ofiarowywać Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa na rzecz każdego z Anielskich Chórów, na podziękowanie za honory i dary przyznawane każdemu z nich, i dla uzyskania przebaczenia za niedbalstwa oraz dla zapobiegania im wszystkim tak u siebie, jak u wszelkich stworzeń w korzystaniu z Tajemnicy łask zlewanych na nasze dusze przez posługę Aniołów. [Zaleca się też], by wchodzić w kontakty z każdym z tych Chórów Anielskich i prowadzić z nimi dialog na temat tego, do czego każdy z nich został wyznaczony; tak np. z Serafinami rozmawiać o posłudze, jaką oni wykonują dla rozpalenia miłości Bożej w sercach ludzi. Dla skorzystania zaś z tego zaleca się poprosić o pouczenie, jak to oni miłują Boga, który jest Miłością z samej swej istoty.

2. Niech się zwróci do każdego z Chórów Anielskich o uproszenie względów, łask i darów celem pogłębienia, obrony i szerzenia katolickiej wiary i pobożności.

3. Niech z rozmowy tej wyjdzie z prośbą o darowanie uchybień, a także z nałożeniem sobie jakiejś umiarkowanej i nie rzucającej się w oczy pokuty.

W przygotowaniu na śmierć

Codziennie

1. Przygotować się do Komunii św. jakby ona miała być Wiatykiem.

2. Po Komunii trwać w rozmowie z Jezusem, by mocą swojego Najśw. życia zniweczył całą szpetotę i niegodność życia naszego oraz by udzielał nam wciąż i w pełni swego całego Najśw. życia.

3. Za każdym razem, gdy wchodzisz do chóru, albo gdy na jakimkolwiek miejscu nawiedzasz w duchu Najśw. Sakrament, schroń się w Ranie Jego Najśw. Boku, aby kształtować, odnawiać i udoskonalać mistyczną śmierć całego stworzenia oraz by żyć w Nim jakby w grobie życia.

Co tydzień

1. Spowiadać się, nawet więcej razy jeśli możliwe, jakby to była ostatnia spowiedź twojego życia.

Co miesiąc

1. W dniu dowolnie obranym odwiedzić w duchu miejsca święte Jerozolimy, gdzie Jezus Chrystus dokonał dzieła Odkupienia, aby duch usposobił się lepiej do przyjęcia owoców ukazanych przez Kościół, gdy mówi o swym Oblubieńcu - Jezusie: Qui mortem nostram moriendo destruxit et vitam resurgendo reparavit (pref. wielkanocna) - który umierając zniweczył śmierć, a zmartwychwstając odnowił życie.

55. [„METODA ŻYCIA”][368]

1. Rankiem niech mówią, zaraz po obudzeniu się ze snu: 1-mo: Panie, wszystko dla Ciebie i dla sług Twoich; chcę też pełnić wszelkie możliwe dobro[369]. 2-do: Anioł Pański, itd. z trzema Zdrowaś Mario, albo - jeśli go nie znają - trzy Zdrowaś wraz z trzykrotnym Niech będzie błogosławione Święte i Niepokalane Poczęcie”, itd. do najczyst. Serca Najśw. Dziewicy Maryi. Niech pamiętają, że odmawiając te Zdrowaśki mają sobie przypominać, że wpisali się [do bractwa] Najczystszego Serca Maryi. 3-tio: Ojcze nasz, Zdrowaś i Wierzę wraz z westchnieniem: „Słodkie Serce Jezusa mojego spraw, bym Cię coraz to więcej miłował z serca całego”, a to w celu wywiązania się z obowiązku przyjętego przez tych, co się zapisali do [bractwa] Najśw. Serca Jezusa.

2. W południe i wieczór (w porze na Anioł Pański): Anioł Pański z trzema Zdrowaśkami, względnie, jeśli go nie znają, trzy Zdrowaśki z aktem strzelistym: „Niech będzie błogosławione Święte i Niepokalane Poczęcie”, itd.

3. Nocną porą: „Z głębokości” (Ps. 129) lub Ojcze nasz, Zdrowaś i „Wieczne odpoczywanie” w intencji dusz w czyśćcu cierpiących.

4. Wieczorem lub w innej porze dnia - Różaniec dla zadośćuczynienia obowiązkowi wpisanych do Bractwa Różańca Świętego. Po pięciu dziesiątkach następują akty wiary, nadziei, miłości i skruchy; natomiast siedem Chwała Ojcu - dla zadośćuczynienia obowiązkowi wpisanych do [bractwa] Krwi Przenajśw.; wreszcie akt strzelisty: „Chwała i uwielbienie bądź w każdym momencie Jezusowi w Najśw. Boskim Sakramencie”.

5. Wieczorem, przed udaniem się na spoczynek, odmówią trzy Zdrowaś Maryjo z trzykrotnym: „Niech będzie błogosławione święte”, itd.; obudzą akt skruchy i akt strzelisty: „Jezu, Józefie, Maryjo, Wam oddaję serce i duszę moją”.

6. W ciągu dnia: 1-mo, powtarzać będą często: „Jezu, Józefie, Maryjo”, itd.; 2-do, przy spotkaniu z innymi pozdrowią się słowami: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”, z odpowiedzią „Na wieki wieków”; 3-tio, wspólny Różaniec po obiedzie[370].

7. W niedzielę niech idą na wyjaśnienie świętej Ewangelii i na naukę Wiary, z czym wiążą się odpusty.

8. Przynajmniej raz w miesiącu niech spełnią swą pobożną praktykę[371], i w tym dniu niech obudzą intencję uzyskania odpustu zupełnego z racji [wpisania się] do Bractwa Najśw. Serca Jezusowego, jak i z racji [ponawianych] aktów strzelistych „Chwała i dziękczynienie”, itd.

9. Na Wielkanoc niech odprawią spowiedź z całego roku.

Uwagi

Wierni związani węzłem małżeńskim niech sobie przypominają o obowiązkach tyczących się małżeństwa i wychowania w rodzinie; dlatego niech się modlą o łaski dla sprostania tym obowiązkom.

Ci, którzy do tego stanu nie wstąpili, niech się modlą o opiekę Bożą nad sobą.

Wszyscy niech sobie przypominają obowiązki, jakie mają wobec swych chlebodawców.

Nabożeństwa

[Niech żywią nabożeństwo] do Męki Pańskiej, do Maryi, do św. Józefa, do św. Jana Chrzciciela i do Aniołów Stróżów.

56. [ŚWIĘTOŚĆ DUCHOWNYCH][372]

Zakony chlubiące się swoimi założycielami - osobistościami wybitnymi z racji cnoty i świętości - powinny być święte zarówno w Regułach, jak i w członkach.

Ustanowiony przez Jezusa Chrystusa eklezjalnym porządek hierarchiczny - wyższy bez porównania od stanu zakonnego - jest ze swej natury święty, gdyż stanowi Sakrament. Bardziej też niż zakonny musi być wyposażony w święte zasady życia, by mógł kształtować członki - uświęcone świętością proporcjonalną do wzniosłej świętości Sakramentu.

Porządek eklezjalny, to kontynuacja misji Słowa Wcielonego, ustanowionej dla szerzenia chwały Ojca Niebieskiego i dla zbawienia rodzaju ludzkiego.

Dla urzeczywistnienia tak bardzo wzniosłego i świętego celu wszyscy wchodzący w skład tego hierarchicznego porządku, naśladując Boskiego Zbawiciela, mają wchodzić w kontakty z ludźmi. Aby jednak to ich wchodzenie do ludzi przez posługę pasterską mogło wyjść na chwałę Bożą i na korzyść rodzaju ludzkiego, mają stać się światłością świata i solą ziemi (por. Mt 5, 13 nn), czyli posiadać świętość i taką wiedzę, by mogli oświecać cały świat oraz ten świat prowadzić do rozmiłowania się w świętości.

57. [„REGULAMIN ŻYCIA”][373]

Krótki regulamin dotyczący przygotowania się do życia w stanie zakonnym

Regulamin życia

1. Rankiem, zaraz po przebudzeniu, powiesz z przejęciem: „Boże mój, pragnę wykonać całe to dobro, jakie wykonały, wykonują i wykonywać będą wszystkie osoby zakonne i wszyscy ludzie prawi, i jeszcze więcej!”

2. Podnieś się od razu, stań w obecności Boga, ubierz się z taką skromnością, z jaką ubierali się wszyscy święci; a w czasie tej czynności wzbudzaj akty wiary, nadziei i miłości.

3. Po włożeniu odzienia na siebie, klęknij u stóp Chrystusa Ukrzyżowanego i wyobraź sobie, że jesteś w kaplicy lub w chórze wraz z wszystkimi dobrymi zakonnikami i sprawiedliwymi ludźmi; przeprowadź rachunek sumienia z minionej nocy, kończąc go aktem skruchy. Potem odmów inne modlitwy skierowane do Przenajśw. Trójcy, do Ukrzyżowanego Jezusa, do Najśw. Maryi Panny, do św. Józefa, [Jana] Chrzciciela, do świętych Apostołów i do wszystkich świętych założycieli zakonów oraz do wszystkich Aniołów i Świętych.

4. Potem, w domu czy w kościele przeprowadź rozmyślanie przez kwadrans, czy przez pół godziny.

5. Wysłuchaj pobożnie Mszy św., odmawiając jakieś modlitwy w myśli czy wyrażone słowami, idące w parze ze świętymi czynnościami Najśw. Ofiary.

6. Zabierz się do spraw związanych z własnymi twymi potrzebami, a oddając się zajęciom, przedstaw sobie, że zabierasz się do nich wraz ze wszystkimi dobrymi zakonnikami i sprawiedliwymi ludźmi, przez co doszedłbyś do tego, że pracowałbyś z taką doskonałością, z jaką pracowaliby oni.

Przed pracą i po niej zmów jakąś modlitwę przygotowawczą i dziękczynną, w toku zaś pracy wznoś często swoją myśl do Boga, mówiąc: „Boże mój, czynię to wszystko z miłości ku Tobie, i chcę to czynić jak najdoskonalej”.

7. Przed obiadem i przed wieczerzą pomódl się krótko do Pana, by pobłogosławił ci pokarm, jaki masz przyjąć, wyobrażając sobie, wprzód, że znajdujesz się w kaplicy, a potem w miejscu pokrzepienia zakonników i wszystkich ludzi sprawiedliwych; a zamiast czytania duchowego - którego może przy stole nie będziesz mógł praktykować - przypomnij sobie jakąś maksymę czy wydarzenie, o którym czytałeś lub słyszałeś.

Po posiłku wyobraź sobie, że znów jesteś razem ze wszystkimi dobrymi zakonnikami w kaplicy, i że odmawiasz jakąś krótką modlitwę dziękczynną.

8. Nie dozwól, by przeszedł jakiś dzień, w którym byś nie przeczytał czegoś z lektury wyznaczonej ci przez kierownika duchowego.

9. Staraj się tak gospodarować swoim czasem, by wykroić z niego, co konieczne dla studium.

10. Gdy oddajesz się w domu studiom, lub odbywasz je pod czyimś kierunkiem w domu czy też gdzie indziej, wyobraź sobie, że wciąż jesteś złączony z wszystkimi zakonnikami i dobrymi ludźmi.

11. Przed udaniem się na spoczynek zrób rachunek sumienia, połączony z aktem skruchy. Odmów też modlitwy do Trójcy Świętej itd., jak rankiem, z tym jednak, że gdy poranne odmawianie były na podziękowanie za noc minioną, jak również, by dobrze zacząć i kontynuować dzień nowy[374], to wieczorne zanoszone będą na podziękowanie Panu za dobrodziejstwa w minionym dniu otrzymane, jak i na dobry początek i kontynuację nocnego spoczynku.

12. Przed ułożeniem się do snu pokrop łóżko wodą święconą, a położywszy się, zacznij odmawiać sześć Ojcze nasz, Zdrowaś i Chwała Ojcu na cześć Przenajświętszej Trójcy i Niepokalanego Poczęcia Maryi Dziewicy; po trzykrotnym tego odmówieniu podnieś się, a wyobrażając sobie, że idziesz z wszystkimi zakonnikami na Matutinum, ukończysz to, klęcząc skromnie na podłodze.

Maksyma

Przy wszelkim dobru, jakie czynisz, i we wszystkich twych poczynaniach chciej być razem z wszystkimi dobrymi zakonnikami i dobrymi ludźmi, pragnąc spełniać to wszystko z taką doskonałością, z jaką by to oni spełniali, i z większą jeszcze!

Uwagi

1. Z powyższą metodą dobrze jest łączyć codzienny różaniec i inne modlitwy uzależnione od woli kierownika: zwykłe modlitwy Kościoła rano, w południe, o godz. 24 i w nocną godzinę, a w piątek o godz. 21[375].

2. Co do świętych sakramentów, staraj się przystępować do nich przynajmniej co tydzień, a nawet częściej, szczególnie do spowiedzi, za zgodą kierownika duchowego.

3. Staraj się mówić mało, praktykować jakieś umartwienia i zadawać sobie pokuty za zgodą kierownika, a to, by naśladować: milczenie, umartwienie i pokutę osób zakonnych.

58. [METODA ŻYCIA][376]

1. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu[377] razem z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu ducha ofiary.

2. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu prawdziwej pokory.

3. Życie w milczeniu i świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w uprawianiu świętej modlitwy.

4. Życie w milczeniu i świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu świętej medytacji ciągłej.

5. Życie w milczeniu i świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w stałym i doskonałym praktykowaniu umartwienia.

6. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w stałym i doskonałym praktykowaniu zapierania się własnej woli.

7. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w stałym i doskonałym praktykowaniu łagodności.

8. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu z P.N. Jezusem Chrystusem w stałym i doskonałym znoszeniu cierpienia zgodnego z myślą Bożą.

9. Życie w milczeniu i świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w pełnym i stałym odnoszeniu zwycięstw we wszelkich pokusach.

10. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu czystego, doskonałego i stałego cierpienia.

11. Życie w milczeniu i świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu stałego i pełnego braku zaufania do siebie samego, a zupełnego zawierzenia Bogu.

12. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu doskonałej miłości.

13. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w uprawianiu ukrywania się w Bogu.

14. Życiu w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w doskonałym praktykowaniu ducha ubóstwa.

15. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w pełnieniu dzieł na większą chwałę Ojca Niebieskiego i dla wiecznego zbawienia dusz.

16. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w uprawianiu nieustannego i doskonałego zdawania się na wolę Ojca Niebieskiego.

17. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu doskonałej i stałej miłości nieprzyjaciół.

18. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w doskonałym pełnieniu dzieł miłosierdzia, odnoszących się do ciała i do ducha.

19. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu całkowitego i ustawicznego odrywania serca od spraw ziemskich.

20. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu całkowitego wyrzekania się świata i jego próżności.

21. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu doskonałego i wciąż wzrastającego pragnienia coraz większej świętości i doskonałości.

22. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu rzeczywistego i doskonałego pragnienia, by cierpieć, i to wciąż coraz bardziej.

23. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w pełnieniu pełnego i ciągłego odrywania serca od stworzeń.

24. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu doskonałego i jak najbardziej in tymnego zjednoczenia z Bogiem.

25. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu doskonałego i nieustannego żalu za swoje grzechy.

26. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w uprawianiu doskonałej i stałej czystości umysłu i serca.

27. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w stosowaniu rzeczywistej i stałej prostoty, w szukaniu jedynie samego Boga.

28. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu doskonałego znoszenia utrapień.

29. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu doskonałej roztropności.

30. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w uprawianiu doskonałego i stałego krzyżowania swojego ciała wraz z wadami i pożądliwościami (por. Gal 5, 24).

31. Życie w milczeniu i w świętym ustroniu wraz z P.N. Jezusem Chrystusem w praktykowaniu życia, które umarło dla świata.

59. [ŚRODKI DOSKONAŁOŚCI][378]

Środki

By dojść do wielkiej doskonałości potrzebne są:

1. W postępowaniu: jednolitość, prawość, skromność, roztropność i siła.

2. W przestawaniu z innymi: wesołość bez rozproszenia, umiar w słowach, zapomnienie o sobie, nieczynienie uwag zbyt pochopnie.

3. W upadkach: spowiedź pokorna i szczera, głęboki żal bez wykrętnych usprawiedliwień, uciekanie się do Boga, zdawanie się na Jego miłosierdzie.

4. W korzystaniu z sakramentów świętych: czystość serca i zamierzeń, odrywanie się od zmysłowych upodobań, żywa wiara, prawdziwa gorliwość.

5. W stosunku do Boga: dziecięca ufność, miłosne zatroskanie o poznanie Jego woli, spokojne czekania na Jego chwile, ochotne posłuszeństwo szczere i bez zastrzeżeń.

6. W stosunku do bliźniego: serdeczność wobec niego, ubieganie go w dobrem, uprzejmość bez uniżoności, szacunek bez pochlebstw, ludzkość bez względu na osobę.

7. Wobec siebie samego: rzetelna sprawiedliwość, abnegacja siebie rzeczywista i stateczna, cierpliwość w każdym wypadku.

8. Wobec własnego ciała: umiarkowana troska, oględna surowość, umiar we wszystkim.

9. Wobec swej wyobraźni: w zamęcie spraw niewzruszony spokój, lekceważenie własnych urojeń, odwracanie się od ich natręctw.

10. W odniesieniu do [swego] ducha: błogosławiona niewiedza o własnych zasługach, święte wykorzystywanie swoich talentów.

11. W odniesieniu do [swego] serca: stała gotowość do wyrzucania zeń wszelkich obrazów wprowadzających w nim zamęt, czuwanie nad każdym jego poruszeniem, ofiarne wyrzekanie się wszystkiego, co sprzeciwia się doskonałemu pragnieniu Boga.

12. Życie wiary, tj. zupełna zgodność z Jezusem Chrystusem w modlitwie, w myślach, w uczuciach, w utrzymywaniu we wszystkim stałej[379] zawisłości swego ducha (od Niego).

Jeśli ktoś podśmiewa się z prostoty Sprawiedliwego, niech zważy, że ta prostota to lampa, na którą bogacze patrzą z pogardą, lecz która przeznaczona jest na świecenie w czasie przez Boga wyznaczonym. Właśnie to wypowiada Mędrzec, gdy mówi, że Bóg udziela się prostym (Prz 3,32). A Dawid woła: Wiem, Panie mój, że miłujesz prostotę” (por. Ps 116,6). Oto jedna z pocieszających prawd, która spowodowała za dni naszych piękny „wylew” serca jednego z prałatów miłych Bogu i ludziom[380].

O Prostoto!

Prostota! Prostota! Prostota!

O duchu dziecięctwa! O Słodyczy! O prosta szczerości w całym sposobie bycia i postępowania! O pokoju i wewnętrzna radości! O milczenie! O umiłowanie samotności i ukrytego życia! O zapominanie o sobie! O niezawisłości od stworzeń! O wzgardzie wobec wszystkiego, co nie jest Bogiem! O nudo w przestawaniu z zeświedczałymi ludźmi! O święta niewiedzo o wadach innych ludzi! O pokoju i jedności z ludźmi [nawet] dziwacznego usposobienia. O zrozumienie wielkiej tajemnicy nieprzejmowania się krzyżami, co dostępne jest tylko ludziom prostodusznym! O słodka kontemplacjo piękna rzeczy wiecznych! O dziecięca poufałości w przestawaniu z Bogiem! O błogie szczęście znajdowania się w Jego obecności, w szukaniu Go i w odnajdywaniu wszędzie i cieszenie się Nim! O słodka wolności dzieci Bożych! O upodobanie w doznawanym karceniu, sprzeciwie, upokorzeniu nawet i wtedy, gdy to czynione jest złośliwie i bez powodu! O szczera i prostoduszna miłości do osób będących przyczyną cierpienia! - Oto pocieszające owoce ukochanej prostoty!

O prostoto w sposobie mówienia, milczenia, słuchania i odpowiadania! O prostoto w obyczajach i w przestawaniu z innymi! O prostoto, która ujawniasz swą słodycz wszędzie, gdzie cię tylko znajduję! O, któż mi da to, bym się do Boga odnosił zawsze z prostotą! O, jakże chciałbym być takim, i by takim był świat cały! O, jaką chwałę oddałoby to Bogu, jaki by pokój zapanował wśród ludzi?... O Boże mój, który miłujesz dusze proste! Im ściślej złączone są z Tobą, tym bardziej stają się prostoduszne. Dusza pełna prostoty, wolna od setek myśli przyziemnych, od setek ludzkich przywiązań, od setek rzeczy hamujących jej bieg, z jakąż wznosi się do Ciebie swobodą! Ty zaś z wielką przyjmujesz je dobrocią i delikatnością!

O cnoto najsłodsza i najłatwiejsza w praktyce, a jednak naj rzadziej spotykana i zapominana najbardziej, bo nie zaistnieje i nie utrwali się inaczej, jak tylko na ruinach cielesnej roztropności i mądrości synów tego świata, a także dlatego, że niewielu odważa się zdobyć na ofiarę. O Boże mój, daj ją wszystkim, którzy pragną postępować w życiu duchowym i[381] wewnętrznym, bo wnet poczynią cudowne postępy.

O prostoto, prostoto, prostoto!

60. [ŻYCIE JEZUSA CHRYSTUSA A ŻYCIE NASZE][382]

Niech całe życie wzoruje się na Najśw. życiu P[ana] N[aszego] J[ezusa] C[hrystusa]:

1. Przez prowadzenie życia na wzór dziecka pod kierunkiem przewodnika duchowego; przez praktykowanie jak najdoskonalszego posłuszeństwa wobec wszystkich przełożonych; przez działanie w duchu takiej uległości wobec wszystkich stworzeń oraz przez taką uniwersalną i wieczystą uległość, że chce się być pod nogami wszystkich, w każdej części świata, po to, by kształtować w sobie i praktykować dziecięctwo duchowe.

2. Przez zdobywanie sztuki zwyciężania wszelkich pokus i przez rzeczywiste, stałe i uniwersalne praktykowanie wszystkich cnót zmierzać do formowania duchowego dziecięctwa okresu dojrzewania i okresu młodzieńczego.

3. Przez czystość intencji, przez rzeczywiste angażowanie się, by wciąż uzdalniać się do pełnienia dzieł posługi ewangelicznej oraz przez coraz staranniejsze oddawanie się życiu kontemplacji i czynu, by w ten sposób kształtować męską siłę ducha.

4. Przez nieufność zupełną we własne siły oraz przez jak najdoskonalsze, nieustanne zawierzanie Bogu, przez dogłębne przeświadczenie o swej nicości i niegodności, jak i o niezliczonych brakach, nawet i w dobrych poczynaniach, przez nieustanne i pełne ufności ofiarowywanie nieskończonych zasług całego Najśw. życiaP.N.J.C. oraz przeszłych, obecnych i przyszłych zasług Jego Kościoła dla zaradzenia wszystkim brakom swojego życia, by dojść do pełności wieku Chrystusa (por. Ef 4, 13).

5. Niech często powtarza z wielką pokorą i zaufaniem następujący akt strzelisty: Destruatur vita mea et vita Jesu Christi Domini mei sit vita mea = niech będzie zniweczone życie moje, a życie Jezusa Chrystusa, mojego Pana, niech będzie moim życiem. - Domine Jezu Christe, destruatur totum quod est in me, et sit in me totum quod est in te = Panie Jezu Chryste, niech będzie zniszczone to wszystko, co jest we mnie, a niech pozostanie we mnie wszystko to, co jest w Tobie!

61. [SPRAWOZDANIE Z KLAS SEMINARIUM RZYMSKIEGO][383]

Składać sprawozdania z moralności i religii we wszystkich klasach

1. Z uczęszczania do spowiedzi. (Seminarzysta) winien przynieść raz w miesiącu kartkę z zaznaczeniem, ile razy spowiadał się w ciągu miesiąca. A skoro zachęca się wszystkich do spowiedzi cotygodniowych i częściej, jeśli zajdzie potrzeba, lub jeśli ojciec duchowny uzna to za wskazane, to obowiązek spowiedzi nakłada się co najmniej ... razy w miesiącu.

2. Z uczęszczania na zebrania Kongregacji, na Konferencje i do Chóru:

Uwaga 1: Jeżeli ktoś z powodu uznanego byłby zwolniony z Chóru dla uczestniczenia gdzie indziej w zbożnych jakichś pracach czy funkcji kościelnej, ma co miesiąc przedstawić zaświadczenie o swym uczęszczaniu.

Uwaga 2: Co do uczestniczenia w zebraniach Kongregacji i w Nauce, należy rozumieć tych, którzy są już zobowiązani.

3. Z chodzenia w sutannie

4. Z poważniejszych braków w [obowiązku] milczenia i zachowywania się skromnie w Chórze, w kościele podczas Mszy św.[384] w szkole, w wychodzeniu z Seminarium i w innych miejscach, gdy ma się w tej sprawie pewną wiadomość[385].

Uwaga: Chociaż użyto słów: „z poważniejszych”, nie znaczy, że można nie dbać o dyskretne i roztropne czuwanie również w odniesieniu do spraw drobniejszych, ale powiedziano tak, dlatego że z tego, co w drobnych rzeczach jest większej czy mniejszej wagi, niełatwo zdajemy sobie sprawę.

Studium

1. W niższych klasach: co do wykładów, co do stopni, co do szkiców literackich. - Uwaga 1 : Przez te ograniczenia nie powinno się rozumieć, że nie ma być lekcji i powtórek z wykładów[386], ale że pierwsze z trudnością mogą odbywać się bez nieuwagi, a drugie, że nie mogą się odbywać w sposób uporządkowany. - Uwaga 2: Chcąc wszakże uznać za wskazane powtórki z wykładu, można by - trzymając się porządku alfabetycznego - przeprowadzić ją naj pierw [wzywając] dwóch lub czterech, i sporządzić z tego ocenę; aby jednak stosowanie tego sposobu nie utrzymywało pozostałych w niedbalstwie, dobrze będzie wywołać na wyrywki dwóch innych.

2. Retoryka.

3. Klasy wyższe: 1-mo, sprawa powtórek, jakie przeprowadzać należy najpierw przez dwu wywołanych według alfabetu, i rezultat ocenić, a potem przez inną dwójkę wzywaną na wyrywki. 2-do, co do dysertacji, tj. obrony tezy, i co do sposobu przeprowadzania krytyki, to te mają być podejmowane przez wszystkich według alfabetu; a kto w pierwszej turze był obrońcą, w drugiej ma być krytykiem. 3-tio, co do eksperymentów. - Uwaga: Mają one być prowadzone we wszystkich klasach, tak że po [odpowiadającym] według porządku alfabetycznego - odpowiadają wyznaczeni losem, a spośród tych należy według uznania profesora, zaskoczyć jakiegoś niedbałego przez jakieś postawione mu pytanie[387].

62. [„O SZACUNKU DLA OSÓB ZAKONNYCH” ITD.][388]

O szacunku dla zakonników

Niech każdy z nas, czy też z innych, stara się szanować czynem, słowem188 itd. i sercem wszystkie osoby zakonne tak, byśmy przekonali samych siebie, że nie jesteśmy godni nie tylko traktować z nimi czy dyskutować, czy też myśleć lub mówić o nich - ale nawet całować ziemię po której chodzą czy celi, w której mieszkają, ani żywić się resztkami pokarmów lub napojów, jakie zostają po biednym ich i skąpym wyżywieniu. Bo jest rzeczą pewną, że osoby te, a szczególnie prości zakonnicy bez święceń, którzy są może pogardzani bardziej niż świeccy biedacy zwani niemądrymi w Piśmie św. (por. Mdr 5, 4), są istotami milszymi Ukrzyżowanemu Jezusowi, gdyż w pełnieniu rad ewangelicznych i przykazań podążają za Nim bardziej z bliska. A zatem, skoro Bóg może udzielić nam takiego uczucia pokory, prośmy nieustannie, by nam go rzeczywiście użyczył, i to w obfitości; i prośmy też o to Najśw. Maryję.

Co należy czynić, gdy stwierdzimy, że przez Boga nie zostaliśmy wezwani do życia w klasztorze? Starajmy się zrozumieć, że tego absolutnie nie jesteśmy godni; a jednocześnie we wszystkich naszych poczynaniach usiłujmy wyobrazić sobie, że spełniamy wszystkie te akty pokuty, posłuszeństwa, uległości itd., jakie wykonywalibyśmy gdybyśmy byli w zakonie. W godzinach wyznaczonych osobom zakonnym na modlitwy w Chórze, podnośmy ochoczo myśl do Boga, a wyobrażając sobie, że wraz z nimi śpiewamy, wyśpiewujmy uwielbienia Pana i starajmy się uświadomić sobie, że nie jesteśmy zupełnie godni, by wykonywać tak święte czynności. Czasem jednak idźmy z największą pokorą[389]uczestniczyć w brewiarzowym Oficjum sprawowanym przez zakonników i zakonnice. Starajmy się w tym czasie obudzać jak najwznioślejsze akty pokory i módlmy się do Pana, by raczył doprowadzić nas do zrozumienia okropnej naszej niegodności... Bracia moi, zagłębiajmy się w pokorze, w pokorze!

Pusta strona[390]

O modlitwie[391]

Trzeba prosić Boga o łaskę praktykowania wszystkich cnót, jak i dzieł pobożnych.

1. Odmówić codziennie siedem razy - a może to być trzykrotnie rano, trzykrotnie w ciągu dnia, w raz wieczorem - jedno Ojcze nasz, Zdrowaś i Chwała Ojcu z intencją naśladowania Proroka świętego[392] „siedemkroć na dzień dałem chwałę Bogu” (por. Ps 119, 164).

Prefekt od spraw duchowych niech przed wpisaniem [kandydata] pouczy go o tym, co jest niezbędne w sprawie kierownika.

Co do szczególnego nabożeństwa, jakie żywić winni do Męki Jezusa[393], do boleści Maryi, do Najśw. Sakramentu, do Maryi-Matki miłosierdzia [godne polecenia] by mieć w domu krucyfiks, i przy sobie samych, by ślubować wyznawanie wiary w Niepokalane Poczęcie Najśw. Maryi, o ile Kościół nie zadecyduje inaczej.

(Będę odmawiał różne modlitwy w celu uproszenia łaski praktykowania wszelkich cnót).

Co do odwiedzania chorych - tylko jednak osób tej samej płci i za zgodą kierownika Związku[394], on sam może odwiedzać wszystkich chorych Braci i siostry. Powinno być dwu pielęgniarzy dla przedstawicieli danej płci, którzy innych braci i siostry zachęcać będą do odwiedzania członków Związku. Wzywa się ludzi zamożnych, by wspomagali ubogich chorych. Wszyscy bracia odmówią co dzień jedno Ojcze nasz, Zdrowaś i Chwała Ojcu w intencji zdrowia tak duchowego jak cielesnego chorych - w zależności od woli Bożej.

O uległości wobec przełożonych

Wszyscy będą się starać trwać nie tylko czynem, ale i sercem w całkowitym podporządkowaniu się i w szacunku[395] względem wszystkich przełożonych kościelnych i świeckich, pomni że kto ich szanuje, szanuje Boga, i na odwrót: kto nimi gardzi, gardzi Bogiem. Dlatego niech wszyscy codziennie proszą Pana, by użyczył im ducha uległości, a także przeświadczenia, że nie są godni całować miejsc, którymi [przełożeni] przechodzą, jako że ustanowieni są [oni] na miejscu Boga. Dlatego ilekroć wypadnie udać się do nich w jakiejś potrzebie, niech wewnętrznie skoncentrowani starają się uświadomić sobie, że nie są godni stawić się przed nimi, jako przed obrazem tego Boga, którego obrazili. Toteż rozmawiać z nimi będą w duchu głębokiej pokory[396].

63. [RÓŻNE PRZYPOMNIENIA][397]

Niezwykła nauka na miesiąc październik 1845 roku

Pamiętać, by było to we wspólnocie czytane co tydzień.

Doktor Anielski, św. Tomasz, twierdzi[398], że przez każdy akt miłości można sobie zasłużyć na żywot wieczny, czyli na niebo.

A zatem: przez dwa akty miłości można zasłużyć na podwójną chwałę, czyli na raj podwójny, co - według naszego sposobu myślenia-mogłoby znaczyć, że można wysłużyć sobie drugi, odrębny raj.

Przez każde zatem słowo i czyn wykonany w stanie łaski Bożej i z miłości do Boga możliwe jest wysłużenie sobie osobnego raju odpowiadającego prze- licznym stopniom chwały.

Ponieważ zaś w każdej myśli, słowie i czynie wykonywanym w stanie łaski z miłości do Boga można zdobyć dla siebie tak wiele zasług, a - odpowiednio do zasług - tak wiele stopni chwały, jak liczne są dobre zamierzenia, w których powstaje myśl, wypowiada się słowo i podejmuje się działanie, wynika że:

Każdy, kto we wszystkich myślach, słowach i czynach chce myśleć, mówić i działać dla dobrych celów, jakie podobają się Bogu -a tego rodzaju celów jest tak dużo, że nie dochodzi się do ich poznania - we wszystkich zatem myślach, słowach i czynach możemy w sensie naszego sposobu rozumienia, uzyskać tyle osobnych rajów, ile jest dobrych zamierzeń podobających się Bogu, ile jest dobrych zamierzeń miłych Bogu (a są one nie do przeliczenia); i to ty le razy, ile jest myśli, słów i czynów w życiu wykonywanych w łasce Bożej z Miłości do Boga.

A więc [np.] zakonnica, która bez koniecznej potrzeby i bez rzeczywistego motywu miłości przesiaduje przy kratach rozmównicy lub mówi przez cały czas, traci tyle rajów czy też stopni chwały, ile jest dobrych celów podobających się Bogu, i to tyle razy, ile jest chwil straconych przy kratkach bez konieczności i bez motywu miłości, czy też, ile jest słów wypowiedzianych bez potrzeby.

64. [PRZYPOMNIENIA DLA WSZYSTKICH DLA NAŚLADOWANIA NAJŚW. MARYI PANNY][399]

Maryja, Córka Ojca Przedwiecznego, wzywa nas, byśmy Ją naśladowali jako Córkę; i przypomina, że tu, na ziemi mamy wspólną naszą Matkę, tj. Kościół, któremu winniśmy respekt, szacunek, uległość i posłuszeństwo.

Kiedy naśladujemy Maryję, jako Córkę, Ona przypomina nam, że Kościół - Matka nasza zasługuje na nasz szacunek, na nasze posłuszeństwo i na naszą uległość, bo za niewidzialną Głowę i Założyciela ma On Jezusa] C[hrystusa], bo jest Święty przez sakramenty i przez święte członki, bo jest Apostolski z racji podawanej nam nauki, bo jest Oblubienicą J[ezusa] C[hrystusa].

Maryja wreszcie w naśladowaniu siebie, jako Córki, chce nas widzieć doskonałymi, aby w Królestwie szczęścia oglądać nas pełnymi tej chwały, jakiej dostępują synowie Kościoła, którzy Go respektują, szanują i słuchają, i którzy ulegli są tej wspólnej Matce naśladowców Boskiego Zbawiciela.

Najśw. Maryja, Matka Słowa Przedwiecznego, wzywa nas, abyśmy Ją naśladowali jako Matkę, przypominając miłościwie, że możemy Ją naśladować, troszcząc się o pomnażanie liczby synów Kościoła przez nasze modlitwy i nasz dobry przykład. Tym bowiem sposobem mnożyć się będą bracia Jezusa, wśród których On jest Pierworodnym.

Najśw. Maryja przypomina, że zwłaszcza my, należący do świętego Miasta Rzymu, jesteśmy wśród wszystkich katolików całego świata, bardziej niż ktokolwiek inny, obowiązani naśladować Ją jako matkę, ponieważ oczy wszystkich zwrócone są na nas, i u nas spodziewają się oglądać dzieła naszej wiary.

Maryja wreszcie pobudza nas, byśmy Ją naśladowali jako Matkę przez przywodzenie nam na pamięć wysokich miejsc chwały, przygotowanych dla wszystkich naśladowców jej Syna w przybytku chwały dla tych wszystkich, którzy przez dobry przykład, przez modlitwy i wszelkim sposobem, właściwym naśladowcom jej Syna, oddawali się gorliwie przymnażaniu Kościołowi jego nowych synów,

Najśw. Maryja, Oblubienica Ducha Świętego, zachęca nas, byśmy Ją naśladowali jako Jego Oblubienicę, pouczając nas litościwie, że możemy Ją naśladować w tym względzie przez wierne zachowywanie przyrzeczeń złożonych przed chrztem świętym, kiedy to Kościół gotował się do przyjęcia nas za swe dzieci.

Przypomina nam Najśw. Dziewica, że we chrzcie świętym wyrzekliśmy się szatana, dzieł jego i pychy oraz, że łaski dane dla wiernego trwania w tym wyrzeczeniu nie braknie nam nigdy, chyba że zawiedziemy tu sami i cała wina od nas pochodzi.

Najśw. Maryja przypomina nam, jak wielki stopień chwały możemy osiągnąć na całą wieczność, jeżeli tylko wierni będziemy przyrzeczeniom danym we chrzcie Bogu i Kościołowi.

65. [DĄŻENIA][400]

Kto wstępuje do Kongregacji winien przychodzić do niej w tym celu, by cierpieć we wszystkim i zawsze, jak również z najżywszym pragnieniem, by zawsze być w pogardzie, a to tym bardziej, im niższego i biedniejszego jest pochodzenia[401].

Sam od siebie nie mogę nic, z Bogiem mogę wszystko, z miłości do Boga chcę czynić wszystko. Bogu cześć, mnie wzgarda![402]

66. [SKRUPUŁY][403]

Dla czasu minionego - Jezu mój, miłosierdzia! Dla czasu obecnego - Jezu mój, wspomagaj mnie! Dla czasu przyszłego - Jezu mój, w Tobie moja ufność!

67. [AKT STRZELISTY][404]

Niech kona i umiera me nieszczęsne chcenie, A niechaj we mnie żyje Bóg - me ulubienie!

68. [MAKSYMY][405]

Vere bene doctus est, qui Dei voluntatem facit et suam voluntatem relinquit (Kempis[406], lib. l, c. 3) = Ten jest naprawdę dobrze pouczony, kto rzucając swą wolę, pełni wolę Boga.

Ćwiczenie praktyczne

Proście Boga, by dal wam doskonale pełnić swą wolę, zawsze i we wszystkich sprawach.

Vere magnus est, qui magnam habet charitatem (Kempis 1. c. 3) = Naprawdę wielkim jest ten, kto ma wielką miłość.

Ćwiczenia praktyczne Proście Boga, by wam użyczył bezcennej cnoty miłości.

Vere magnus est, qui in se parvus est, et pro nihili omne culmen honoris ducit (Kempis, 1. 1. c. 3) = Naprawdę wielkim jest ten, kto ma się za maluczkiego i nawet największy zaszczyt uważa za nic.

Ćwiczenia praktyczne

Proście Boga, by dał wam poznać waszą nędzę, i by tchnął w was umiłowanie szacunku dla krzyża.

Maksymy porządkujące życie

Ama nesciri, et pro nihili reputari (Alfabet mnichów) = Nie pragnij eksponować się przed oczyma ludzi, ale być uważnym za nic.

Summum igitur studium nostrum sit in vita Jesu Christi meditari (Kemp., lib. l, c. 1) = Głównym naszym zajęciem niech będzie rozmyślanie nad życiem Jezusa Chrystusa.

69. MAKSYMY[407]

W dzień sądu ludzie zdadzą rachunek nawet z najdrobniejszego zbytecznego słowa.

Szukać Boga we wszystkich uczynkach, słowach, myślach i to szukać wyłącznie Jego.

Ad primum

Mówić zbyt dużo, nawet w sprawach duchowych, może się okazać zbytecznym mówieniem; mówcie zatem z umiarem[408].

Ad secundum

Aby Boga szukać we wszystkim, trzeba wyzbyć się własnej woli i przezwyciężyć wszelkie ludzkie względy; umartwiajcie zatem swoją wolę we wszystkim i przezwyciężajcie wszelkie względy ludzkie.

70. [DO ZAPAMIĘTANIA][409]

Przypomnienie dla zbożnego sprawowania św. Sakramentu Pokuty: Dla każdego penitenta wyznaczyć świętego Opiekuna ich spowiedzi: dla mężczyzn św. Piotra, dla niewiast św. Pokutnicę Marię Magdalenę, czy - zależnie od własnej pobożności i cech ducha penitentki - [inne] święte Pokutnice.

71. [ZADANIA ANIOŁÓW][410]

A. I.. D. G.

Zadania Aniołów

1. Chronić ludzi od niebezpieczeństw ciała,

2. Ochraniać ich od niebezpieczeństw duszy,

3. Oświecać, pouczać i nakłaniać do dobrych dzieł,

4. Powściągać szatana, by ludziom nie narzucał myśli niegodziwych, i nie nastręczał okazji do grzechu,

5. Modlitwy ich zanosić do Boga,

6. Modlić się za nich,

7. Karcić ich, gdy zgrzeszą,

8. Być przy ich zgonie dla dodania otuchy w ostatniej walce i dla wspomagania ich w rozmaity sposób,

9. Po śmierci prowadzić ich dusze do nieba, a w razie potrzeb oczyszczenia towarzyszyć im do czyśćca dla dodania im ducha, by po dopełnieniu oczyszczenia wznieść się z nimi do raju,

Archaniołowie

Ci zaś, którzy największe sprawy zwiastują, zwą się Archaniołami. Dlatego do Maryi Panny został posłany nie zwykły Anioł, lecz Archanioł Gabriel (św. Grzegorz papież, Horn. 4 na Ewangelię).

Moce

Te natomiast Duchy, przez które częściej dokonują się znaki i cuda, zowią się Mocami (tenże).

Potęgi

Potęgami zwą się ci, którzy w swym kręgu w większej mierze otrzymali władzę, by jej właśnie podlegały moce przeciwne i były trzymane w ryzach, aby serc ludzkich tak nie kusiły, jakby same chciały (tenże w tym samym miejscu).

Księstwa

Pod mianem Księstw występują ci, którzy przewodzą nawet dobrym duchom anielskim i którzy, mając pod sobą innych, gdy decydują o tym, co należy czynić, przodują im w dokonywaniu tajemnic Bożych (tenże w tym samym miejscu).

72. [STOPNIE POKORY][411]

Pokora[412]

Uniżaj się we wszystkim (por. Syr 3,18)

Ćwicz się w dwunastu stopniach pokory św. Bernarda.

1. Sercem i czynem zawsze okazywać pokorę przez zwracanie spojrzenia ku ziemi; sprzeciwia się temu ciekawość.

2. Mówić niewiele i rozsądnie, a nie krzykliwie; sprzeciwia się płochość w myśleniu.

3. Do śmiechu nie być łatwym i skorym; temu sprzeciwia się niewłaściwa wesołość.

4. Pozostawać w milczeniu dopóki się nie jest pytanym; przeciwna jest temu chełpliwość, która się innym narzuca.

5. Trzymaj się tego, co stosuje się we wspólnocie i w klasztorze; temu sprzeciwia się nadzwyczajność.

6. Uważać się, i z serca to wyznawać, że jest się od innych niższym; sprzeciwia się temu arogancja.

7. Siebie mieć i uznawać za niepożytecznego i niegodnego; sprzeciwia się temu zarozumiałość.

8. Uznawać swoje grzechy; sprzeciwia się temu ich obrona.

9. Sytuacje przykre i napięte przeżywać cierpliwie; sprzeciwia się temu pozorna akceptacja.

10. Żywić w sobie doskonałą uległość; sprzeciwia się jej rebelia.

11. Być człowiekiem nie ulegającym swej woli; sprzeciwia się temu swawola.

12. Niech wzrasta w tobie bojaźń Boża; przeciwstawia się temu popełnianie grzechów.

73.[413]. [ZEGAR MĘKI][414]

Chodzi tu o Zegar Męki Jezusa Chrystusa, na podstawie którego sporządzić można i Zegar Boleści Maryi Panny, mając na uwadze Jej Bóle znoszone w różnych momentach męki najśw. Jej Syna. Godziny

1. Pożegnawszy Maryję, obchodzi Wieczerzę

2. Obmywa nogi Apostołów ustanawiając Najśw. Sakrament

3. Przemawia do uczniów i udaje się do Ogrójca

4. Modli się w Ogrójcu

5. Popada w stan agonii

6. Poci się krwawo

7. Zdradzony przez Judasza pozwala nałożyć sobie więzy

8. Daje się prowadzić do Annasza

9. Policzkowany po zawleczeniu do Kajfasza

10. Z opaską na oczach jest popychany i wyszydzany

11. Postawiony przed Radą i okrzyknięty jako winny śmierci

12. Postawiony przed Piłatem i oskarżony przed nim

13. Wyszydzony przez Heroda

14. Przywiedziony znów do Piłata, uznany za gorszego od Barabasza

15. Ubiczowany przy kolumnie

16. Ukoronowany cierniem i ukazany ludowi

17. Skazany na śmierć podąża na Kalwarię

18. Odarty z szat i ukrzyżowany

19. Modli się za krzyżujących

20. Oddaje ducha Ojcu

21. Umiera

22. Przebity włócznią

23. Zdjęty z krzyża zostaje oddany Matce

24. Pochowany i pozostawiony w grobie. Atti Christiani[415].

WIELKA TEKA B

74. [MODLITWA][416]

[Niepełna] modlitwa Sługi Bożego Wincentego Pallottiego, Kapłana Rzymskiego za wszystkich Zwierzchników i Władców ziemi.

Boże mój, Ojcze zmiłowań (2 Kor 1,3), wierzymy, że w swej nieskończonej dobroci bezgranicznie pragniesz obdarzyć wszystkich zwierzchników wszelkimi owymi nadzwyczajnymi nawet światłami, łaskami i darami, jakie są niezbędne do przysporzenia własnym poddanym możliwie pełnej pomyślności ziemskiej oraz do przysposobienia ich do szczęśliwości wiecznej świętego Raju. A chociaż prawdą jest i to, że poddani z powodu własnych grzechów stają się niegodni otrzymywania Twych darów za pośrednictwem swych zwierzchników, choćby i świętych, i zatroskanych o doczesne i wieczne szczęście ludów, to jednak ufni w Twoje miłosierdzie, w imię tego nieskończonego[417] miłosierdzia, przez nieprzebrane zasługi Jezusa Chrystusa, przez zasługi i wstawiennictwo Najśw. Maryi Panny, wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych oraz przez zasługi całego Kościoła Walczącego, raczysz teraz i zawsze zlewać swe miłosierdzie na wszystkie ludy całego świata, i że w tym miłosierdziu przemieniasz na dobrych ludzi wszystkich grzeszników, rozgrzewasz letnich, powiększasz świętość sprawiedliwych, udzielasz daru wiary, nadziei i miłości wszystkim owym ludom, które są ich pozbawione.

Toteż jesteśmy pewni, że wszystkich władców ziemi ubogacasz tymi to wszelkimi światłami, darami i łaskami również nadzwyczajnymi, jakich potrzebują oni do współdziałania, ile to od nich zależy w pomyślności ziemskiej poddanych im ludom, oraz w przysposobieniu ich możliwie najskuteczniej do korzystania ze skarbów religii katolickiej, by w ten sposób doszli wszyscy do wiecznej szczęśliwości w chwale.

W jedności więc ze wszystkimi stworzeniami i z całą Wspólnotą Niebian pragniemy Ci ofiarowywać teraz i w przyszłości, od całej wieczności po całą wieczność, w każdej chwili, najdroższą Krew P.N. Jezusa Chrystusa na podziękowanie, jak gdybyś już nam i wszystkim ludziom całego świata był udzielił i nadal udzielał (tych darów) teraz i zawsze[418].

75. [MODLITWA][419]

Modlitwa

do odmawiania wedle potrzeby przed Najśw. Sakramentem, w czasie wszelkich utrapień, czy zasłużonych kar Bożych[420].

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, amen.

Panie, Ojcze Święty, wejrzyj ze swego Sanktuarium (por. Pwt 26, 15), z wysokiego przybytku Niebios, i spójrz na tę Hostię Najśw. jaką Ci składa w ofierze nasz Wielki Kapłan: święty, niewinny (por. Hbr 7, 26), umiłowany Syn Twój, Pan nasz Jezus Chrystus za grzechy swych braci, i daj się przebłagać za mnóstwo złości świata (Wj 32, 12). Oto głos Krwi Brata naszego Pierworodnego, Jezusa woła do Ciebie z Krzyża (por. Łk 23, 34). Wysłuchaj Panie, wybacz Panie, zważ i nie ociągaj się ze względu na Siebie samego Boże nasz (por. Ps 69, 6), gdyż imię Twe zostało wezwane (por. Jer 14, 9) nad tym domem i miastem, i nad całym Twym ludem. Postąp z nami według nieskończonego miłosierdzia Twego (por. Ps 118, 124).

Przez Tegoż Chrystusa Pana naszego. Amen[421]

V. Abyś Dom ten i Miasto, Panie, raczył mieć w obronie, utrzymywać w pokoju, strzec, zachowywać i z miłosierdziem łaskawym nań spoglądać,

R. Ciebie prosimy, wysłuchaj nas.

V. Przez najświętsze tajemnice odkupienia ludzkiego,

R. Niech uprzedzają nas[422], Panie, zmiłowania Twoje (por. Ps 78, 88) - przepuść ludowi Twemu.

V. Przez zasługi i wstawiennictwo Najśw. Twej Rodzicielki, wszystkich Aniołów i świętych,

R. Niech uprzedzają nas[423], Panie, zmiłowania Twoje - przepuść ludowi Twemu.

V. Święta Maryjo bez zmazy pierworodnej poczęta, wszyscy Aniołowie i Święci, wstawiajcie się za nami u Pana,

R. By uprzedzały nas zmiłowania Pańskie, i by Pan przebaczył swojego ludowi, iżbyśmy z Nim mogli się radować przez wieki wieków. Amen[424].

Wszechmogący miłosierny Boże, niech będzie zawsze i we wszystkim najświętsza wola Twoja (por. Mt 6, 10) według nieskończonego i wieczystego miłosierdzia Twego (por. Ps 50, 3). Przez Chrystusa Pana naszego. Amen. Można dowolnie dodać Litanię do Najśw. Maryi Panny[425]. Pobożna intencja i ofiarowanie, jakie można często ponawiać w czasie wszelkich utrapień i zasłużonych kar Bożych[426].

Przedwieczny Ojcze! W zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian oraz z Najśw. Sercami Jezusa i Maryi pragnę by od całej wieczności i przez wieczność całą była ofiarowywana Najśw. Krew Jezusa Chrystusa i Jego nieskończone zasługi, jak i zasługi Kościoła na zadośćuczynienie za grzechy nasze i całego świata, dla natychmiastowego wybawienia wszystkich dusz czyśćcowych i na podziękowanie, jak gdybyś nam i wszystkim ludziom całego świata, obecnym i przyszłym, użyczył już wszystkich owych łask, darów i zmiłowań, jakie by wychodziły na większą chwałę Twoją i na większe uświęcenie wszystkich dusz w czasie tych obecnych utrapień, choć zasłużyliśmy Boże na Twe kary[427]; i jak gdybyś z całego świata utworzył już jedną Owczarnię pod jednym Pasterzem (por. J 10, 16). Pragnę więc, abyśmy żyjąc tak w wierze, nadziei i miłości P. N. Jezusa Chrystusa na ziemi, doszli wszyscy do wyśpiewywania Boskich Twoich zmiłowań (por. Ps 88, 2) w niebie. Amen[428].

Można według upodobania odmówić Litanię do Najśw. Maryi Panny.

76. [MODLITWY][429]

Jego Świątobliwość, Pan nasz, Papież Pius IX reskryptem z 6 kwietnia 1848 roku przyznał odpust 7 lat i 7 kwadragen za każdym razem, gdy odmówi się pobożnie następujące modlitwy, a odpust zupełny tym, co odmawiać je będą przez cały miesiąc przynajmniej raz dziennie; można go uzyskać w tym dniu, w którym po spowiedzi i Komunii św. ktoś pomodli się na intencję Jego Świątobliwości...

Modlitwy do odmawiania w jakimkolwiek czasie, szczególnie zaś w razie utrapień i zawinionych kar Bożych.

Panie[430], Ojcze Święty, wejrzyj ze swego Sanktuarium i z wysokiego przybytku Niebios, i spójrz na tę Hostię najświętszą, jaką Ci składa w ofierze nasz Wielki Kapłan: święty, niewinny (por. Hbr 7, 26), umiłowany Syn Twój, Pan nasz, Jezus Chrystus za grzechy swych braci, i daj się przebłagać za mnóstwo złości świata (por. Wj 32, 12). Oto głos Krwi Brata naszego Pierworodnego, Jezusa, woła do Ciebie z Krzyża (por. Łk 23, 34). Wysłuchaj Panie, wybacz Panie, zważ i nie ociągaj się, ze względu na Siebie Samego, Boże nasz (por. Ps 69, 6), gdyż imię Twe zostało wezwane (por. Jer 14, 9) nad tym domem i miastem i nad całym Twoim ludem. Postąp z nami według nieskończonego miłosierdzia Twego (por. Ps 118, 124). Przez tegoż Chrystusa, Pana naszego. Amen.

V. Abyś nas do prawdziwej pokuty doprowadzić raczy,

R. Ciebie prosimy, wysłuchaj nas.

V. Abyś, Panie, dom ten i miasto, oraz cały lud Twój w obronie mieć utrzymywać w pokoju, zachować, strzec, i z łaskawym miłosierdziem nań spoglądać raczył,

R. Ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie!

V. Przez najświętsze tajemnice odkupienia ludzkiego,

R. Niech nas uprzedzą wnet zmiłowania Twoje - przebacz ludowi Twemu Panie.

V. Przez zasługi i wstawiennictwo Najśw. Twej Rodzicielki, wszystkich Aniołów i Świętych,

R. Niech nas prędko uprzedzają, Panie, zmiłowania Twoje -przepuść ludowi Twemu.

V. Święta Maryjo bez zmazy pierworodnej poczęta, wszyscy Aniołowie i Święci wstawiajcie się u Pana za nami!

R. Aby uprzedzały nas zmiłowania Pańskie i by Pan przebaczył swemu ludowi, iżbyśmy się z Nim mogli radować przez wieki wieków. Amen.

Wzmiankowane wyżej odpusty przeznaczone są dla wyrażających następującą

Pobożną intencję i Ofiarowanie:

Przedwieczny Ojcze! W zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian oraz z Najśw. Sercami Jezusa i Maryi pragnę, by od całej wieczności i przez całą wieczność była ofiarowywana Najśw. Krew Jezusa Chrystusa i Jego nieskończone zasługi, jak i zasługi Kościoła, na zadośćuczynienie za grzechy nasze i całego świata, dla natychmiastowego wybawiania wszystkich dusz czyśćcowych, i na podziękowanie jakobyś nam i wszystkim ludziom całego świata, obecnym i przyszłym, użyczył już wszystkich owych łask, darów i zmiłowań Twoich, jakie by wychodziły na większą chwałę Twoją i na większe uświęcenie wszystkich dusz w czasie tych obecnych utrapień -choć zasłużyliśmy na Boskie Twe kary, i jak gdybyś z całego świata stworzył już jedną Owczarnię pod jednym Pasterzem (por. J 10, 16). Pragnę więc, abyśmy żyjąc tak w wierze, nadziei i miłości P.N. Jezusa Chrystusa na ziemi, doszli wszyscy do wyśpiewywania Boskich Twych zmiłowań (por. Ps 88, 2) w niebie. Amen[431].

Modlitwy

do odmawiania w jakimkolwiek czasie, szczególnie zaś w razie utrapień i zawinionych kar Bożych[432]

Panie, Ojcze Święty, wejrzyj ze swego Sanktuarium i z wysokiego Przybytku Niebios i spójrz na tę Hostię Najświętszą, jaką Majestatowi Twemu składa w ofierze nasz Wielki Kapłan: święty, niewinny, umiłowany Syn Twój, Pan nasz, Jezus Chrystus, za grzechy swych braci, i daj się przebłagać za mnóstwo złości świata. Oto głos Krwi Brata naszego Pierworodnego, Jezusa woła do Ciebie z Krzyża: Wysłuchaj nas Panie, wybacz Panie, zważ na nas i użycz łaski. Nie zwlekaj, o Boże, z uwagi na najświętsze Twe imię, jakie przywołaliśmy na ten dom i na to miasto i na cały ten Twój lud. I postąp z nami według nieskończonego miłosierdzia Twego przez zasługi Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Amen.

V. Racz przywieść nas Panie do prawdziwej pokuty,

R. Prosimy Cię o to, wysłuchaj nas.

V. Racz Panie bronić, utrzymywać w pokoju, strzec, zachowywać i z najdobrotliwszym miłosierdziem spoglądać na ten dom, miasto i cały lud Twój,

R. Prosimy Cię o to, wysłuchaj nas.

V. Przez najświętsze tajemnice odkupienia ludzkiego,

R. Niech uprzedzają nas szybko, Panie, Twoje zmiłowania, i przebacz Twemu ludowi.

V. Przez zasługi i wstawiennictwo Najśw. Matki Twej oraz wszystkich Aniołów i Świętych,

R. Niech nas, Panie, prędko uprzedzają Twoje zmiłowania, i przebacz ludowi Twemu.

V. Święta Maryjo bez zmazy pierworodnej poczęta, wszyscy Aniołowie i Święci, wstawiajcie się u Pana za nami,

R. Aby wnet uprzedziły nas zmiłowania Pańskie, by Pan przebaczył swemu ludowi, iżbyśmy się z Nim radować mogli przez wieki wieków. Amen.

Wszechmogący Miłosierny Boże, niech zawsze i we wszystkim dzieje się najświętsza Twa wola według nieskończonego i wieczystego miłosierdzia Twego. Przez zasługi Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Amen.

Wzmiankowane wcześniej odpusty przewidziane są dla wyrażających następującą

Pobożną intencję i Ofiarowanie:

Przedwieczny Ojcze! W zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian, z Najśw. Sercami Jezusa i Maryi pragnę, by od całej wieczności i przez całą wieczność była ofiarowywana Najśw. Krew Jezusa Chrystusa i jego nieskończone zasługi, jak i zasługi Kościoła, na zadośćuczynienie za grzechy nasze i całego świata, dla natychmiastowego wybawienia wszystkich dusz czyśćcowych, i na podziękowanie jakoby nam i wszystkim ludziom całego świata, obecnym i przyszłym użyczył wszystkich owych łask, darów i zmiłowań Twoich, jakie wychodziłyby na większą chwałę Twoją i na większe uświęcenia wszystkich dusz w czasie tych obecnych utrapień -choć zasłużyliśmy na Boskie Twe kary; i jak gdybyś z całego świata stworzył już jedną Owczarnię pod jednym Pasterzem (por. J 10, 16). Pragnę więc, abyśmy żyjąc w wierze, nadziei i miłości P.N. Jezusa Chrystusa na ziemi, doszli wszyscy do wyśpiewywania Boskich Twoich zmiłowań. Amen.

Rzym 1854

Do nabycia w Drukarni Filipa Cairo, ul. Della Vite[433]

77. [DO ŚW. JÓZEFA][434]

Wielbienia i modły do przeczystego i dziewiczego zawsze Patriarchy św. Józefa, Oblubieńca Niepokalanej zawsze Dziewicy Maryi, Matki Bożej[435].

Dla skutecznego pozyskiwania każdej łaski, o jaką pokornie, ufnie i wytrwałe prosimy dla większej chwały Bożej i dla większego uświęcenia dusz naszych; a dla tego, tak wzniosłego celu mogą też[436] być pozyskiwane i doczesne łaski[437].

Uwagi[438]

Każdy kto czci św. Józefa, czci jednocześnie Najśw. Maryję, i skłania Obojga do wyjednywania - a Boga do udzielania nam - wszelkich łask. Dlatego to najwięksi Święci byli najbardziej uniżonymi czcicielami Najśw. Maryi Panny i św. Józefa. Święta Teresa z A wili[439], odnosząca się do św. Józefa z tak wielką pobożnością, zapewnia nas z własnego doświadczenia, że za wstawiennictwem św. Józefa otrzymywała wszystkie łaski, o jakie tylko prosiła; a mówiąc o tym z wdzięcznością zwykła powtarzać: „Jeżeli mi nie wierzycie, spróbujcie sami”!

Dla tym skuteczniejszego zobowiązania Świętych, by się wstawiali za nami, najlepszym środkiem jest składanie podzięki Trójcy Świętej za udzielone im dary[440], a dla rzeczywistego i szybkiego pozyskiwania wszelkich łask środkiem najpewniejszym jest wyrażanie ufności wraz z dziękczynieniem jakoby one zostały już otrzymane. A że[441] takie dziękczynienie, wtedy gdy je się wyraża Trójcy Świętej w połączeniu z nieskończonymi zasługami P.N. Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła - by mianowicie dziękować tak, jak gdyby wszystkie łaski zostały już przyznane - to dlatego modlitwa kształtuje się na tych zasadach. Toteż z wielką ufnością i z głębi serca czyńcie to wszystko, co się teraz ofiaruje dla wspólnej pobożności wiernych, by wszyscy korzystali z możności wstawiennictwa przeczystego i zawsze dziewiczego Patriarchy, św. Józefa.

Aby zaś grzech nie stanowił do kogoś jakieś przeszkody w uzyskiwaniu znaczniejszych łask[442], jakie chce nam wyjednywać św. Józef, starajmy się oczyścić dusze przez sakramentalne wyznanie, jeśli zachodzi potrzeba również generalne.

Wielbienie i modlitwa

O[443] przeczysty i zawsze dziewiczy Patriarcho, św. Józefie, wyznaję, żem niegodny wymawiać twego imienia; tym bardziej niegodny jestem zbliżać się do Ciebie i z Tobą rozmawiać. Jednak nie potrafię powstrzymać pragnienia serca, by Ci nie pogratulować tych niezwykłych przywilejów, jakimi ubogacony zostałeś przez Boga.

O Mężu Święty, który po Twej Oblubienicy Maryi[444] jesteś wśród ludzi najbardziej błogosławiony, o przepotężny nasz Opiekunie i najukochańszy Obrońco, Józefie święty! Oto, Mężu całkowicie Boży, tak bardzo po Matce Bożej[445] zostałeś uprzywilejowany, że pośród synów Adama o Tobie tylko powiedzieć można, że i sam Bóg jest Twój, i to wyłącznie Twój, bo czczony był i uważany[446]” za jedynego Twojego Syna!

Tobie to Ojciec Przedwieczny darował najuleglejszą swą Córkę. Syn, który stał się Człowiekiem, aby odkupić rodzaj ludzki, dał Ci za swoją Prawdziwą i rzeczywistą Matkę, a Duch Święty darował Ci i powierzył przeczystą swą i najwierniejszą Oblubienicę stawiając Ciebie na swym miejscu. Słowem, cała Przenajświętsza Trójca za prawdziwą i prawowitą Małżonkę dała Ci Wybrankę swoją, wybrankę jedyną jak słońce (por. Pnp 6, 9).

O najdroższy, mój Święty! Szczęśliwy jesteś teraz w splendorze chwały, rozumiesz, jaka jest Twoja godność i jaka Twa wysokość. Pojmujesz, co znaczy za Małżonkę mieć Maryję, Niepokalaną Matkę Bożą[447], Panią nieba i ziemi, Królową wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych, a [do tego być] Depozytariuszem nieprzebranych skarbów samego Boga!

Ty wiesz, że jeśli Aniołowie nie są wobec Ciebie zazdrośni (bo to sprzeczne jest z ich błogosławionym stanem), to nie mniej oni zdumieni radują się w ekstazie, i okazują Ci cześć najgłębszą z racji szczególnych przywilejów, cnót, darów, łask i chwały, jakimi zostałeś ubogacony.

Racz zatem z racji tak wielkiego szczęścia przyjąć wyrazy radości[448] od całego rodzaju ludzkiego, który nie darmo w Tobie pokłada nadzieję, jako że Cię uznaje - by się tak wyrazić - wiernym Depozytariuszem[449] zmiłowań Bożych (por. Ps 88, 2), Panem i Oblubieńcem Tej, od której większym jest tylko Bóg[450], i że z tego powodu przez całą wieczność toniesz w bogactwach, szczególnie szczęśliwy wśród wszystkich ludzi, a nawet wśród samych Aniołów; i że dlatego otrzymać możesz wszelkie laski, zmiłowania i dary dla ludzi wszelkich stanów, stopni, kondycji, a także na rzecz[451] największych nawet grzeszników całego świata, jacy istnieją czy istnieć będą.

A że przed Tronem Boskiego Dobroczyńcy rozważasz kornie swoją powinność, dlatego gorąco pragniesz, by wszystkie stworzenia wraz z Tobą i w Twoim imieniu dziękowały przez całą wieczność Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu.

Dlatego my, wszyscy wraz z Tobą, w Zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian, z wszelkimi innymi stworzeniami, a nawet z Najśw. Sercem Jezusa i Maryi wyrażamy pragnienie, byśmy już w przeszłości i w przyszłym czasie od całej wieczności i przez wieczność całą, ofiarowywali Przenajświętszej Trójcy w każdym momencie nieprzebrane zasługi Jezusa Chrystusa wraz z zasługami jego Kościoła.

1. Na podziękowanie za wszystkie dary, łaski, względy i przywileje, jakimi Bóg raczył ubogacić Ciebie i Twoją Oblubienicę, Maryję, Matkę naszą.

2. Na podziękowanie, jak gdyby przez możną opiekę Twoją i Niepokalanej Maryi nam i wszystkim ludziom całego świata, obecnym i przyszłym[452] był udzielany już dar tak doskonałego odpowiadania na wszystkie łaski, i tak doskonałego praktykowania wszystkich cnót przez, jaki Ty i Twa Przeczysta Oblubienica Maryja staliście się doskonałymi naśladowcami pokornego, ubogiego, cierpiącego, pracowitego, dobroczynnego a pogardzanego życia, jakie z nieskończonej ku nam miłości raczył znosić na ziemi P.N. Jezus Chrystus[453].

3. I jeszcze na podziękowanie, jak gdyby za wstawiennictwem Twoim i Niepokalanej Maryi[454] była nam już zapewniona łaska przecennej śmierci Sprawiedliwych, z takim usposobieniem, byśmy do raju wejść mogli bez czyśćca, aby z jeszcze większą starannością dochodzić do miłości Boga w Królestwie wiecznej i doskonałej miłości, by razem z Tobą i z Matką naszą, Maryją, z wszystkimi Aniołami i Świętymi wyśpiewywać na wieki zmiłowania Boże (por. Ps 88, 2) Amen.

Wedle upodobania dodawać można następujące modlitwy, szczególnie, gdy się chce odprawić triduum lub nowennę dla uzyskania jakieś laski za wstawiennictwem św. Józefa i Najśw. Maryi Panny. Ojcze, Zdrowaś. Chwała.

Jezu, Józefie, Maryjo oddaję wam wraz z sercem również i duszę moją Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Jezu, Józefie, Maryjo bądźcie przy mnie w ostatniej agonii. Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Jezu, Józefie, Maryjo niechaj w pokoju oddam duszę moją! Mąż wierny będzie wychwalany, a ten, co jest stróżem Pana, będzie otoczony chwałą, (por. Prz 28, 20 i 27, 18).

Józefie, niech Ciebie sławi całe niebo...[455]

V. Módl się za nami św. Józefie, Oblubieńcze Panny Maryi.

R. Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusa Pana.

Módlmy się[456]

Prosimy Cię, Panie, niech nas wspomagają zasługi Oblubieńca Najśw. Twej Rodzicielki, abyśmy za jego wstawiennictwem otrzymali to, czego nie możemy sami uzyskać. Który żyjesz i królujesz... Litania do Najśw. Maryi Panny. V. Módl się za nami święta Boża Rodzicielko. R. Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.

Módlmy się[457]

Prosimy Cię Panie[458], wlej w nasze serca swoją łaskę, abyśmy po-znawszy za zwiastowaniem anielskim wcielenie Chrystusa, Syna Twego, przez Jego Mękę i Krzyż zostali doprowadzeni do chwały zmartwychwstania. Przez tegoż Chrystusa, który żyje i króluje... Odpust: Jego świątobliwość Pius VII dekretem z 28 kwietnia 1807[459] roku przyznał 300-dniowy odpust każdemu, kto z sercem skruszonym odmówi podane wyżej trzy akty strzeliste lub 100-dniowy, za od- mówienie[460] jednego z nich; można je przekazać na rzecz świętych[461] dusz czyśćcowych.

78. [DO ŚW. JÓZEFA][462]

Wielbienia i modły do przeczystego i dziewiczego zawsze Patriarchy św. Józefa, Oblubieńca Niepokalanej zawsze Dziewicy Maryi, Matki Bożej[463].

Dla skutecznego pozyskiwania każdej łaski, o jaką pokornie, ufnie i wytrwale prosimy dla większej chwały Bożej i dla większego uświęcenia dusz naszych; a dla tego, tak wzniosłego, celu mogą też być pozyskiwane i doczesne łaski[464].

Uwagi

Każdy, kto czci św. Józefa, czci jednocześnie Najśw. Maryję, i skłania Obojga do wyjednywania - a Boga do udzielania nam wszelkich łask. Dlatego to najwięksi Święci byli jak najbardziej uniżonymi czcicielami Najśw. Maryi Panny i św. Józefa.

Św. Teresa[465] z Awili odnosząca się do św. Józefa z tak wielką pobożnością zapewnia nas na podstawie własnego doświadczenia, że za wstawiennictwem św. Józefa otrzymywała wszelkie łaski, o jakie tylko prosiła. Mówiąc zaś o tym z wdzięcznością zwykła powtarzać: „Jeśli mi nie wierzycie, spróbujcie sami”!

Dla tym skuteczniejszego skłaniania Świętych, aby się wstawiali za nami, najlepszym środkiem jest składanie podzięki Trójcy Świętej za udzielone im dary, a dla rzeczywistego[466] i szybkiego pozyskiwania wszelkich łask środkiem najpewniejszym jest wyrażanie ufności połączone z dziękczynieniem, jak gdyby one zostały już otrzymane. I aby takie dziękczynienie było jeszcze owocniejsze, wyraża się je Trójcy Świętej w połączeniu z nieskończonymi zasługami P.N. Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła, by dziękować tak, jak gdyby wszelkie łaski zostały już przyznane; dlatego modlitwa kształtuje się na tych zasadach.

Toteż z wielką ufnością czyńcie z głębi serca to wszystko, co się ofiaruje teraz dla wspólnej pobożności wiernych, aby wszyscy korzystali z możności wstawiennictwa przeczystego i zawsze dziewiczego Patriarchy, św. Józefa.

Aby zaś[467] grzech nie stanowił dla kogoś jakiejś przeszkody w uzyskiwaniu znaczniejszych łask, jakie chce nam wyjednać św. Józef, starajmy się duszę oczyścić przez wyznanie sakramentalne, jeśli zachodzi potrzeba, również generalne.

Wielbienie i modlitwa

O przeczysty i zawsze dziewiczy Patriarcho, s. Józefie! Wyznaję, żem niegodny wymawiać Twego imienia; tym bardziej niegodny jestem zbliżać się do Ciebie i z Tobą rozmawiać. Nie potrafię jednak powstrzymać pragnienia serca, by Ci nie pogratulować tych niezwykłych przywilejów, jakimi przez Boga zostałeś ubogacony.

O Mężu święty, który po Twej Oblubienicy, Maryi jesteś wśród ludzi najbardziej ubłogosławiony, o przepotężny nasz Opiekunie i najukochańszy Obrońco, Józefie święty! Oto całkowicie Boży Mężu[468], który tak bardzo po Matce Bożej zostałeś uprzywilejowany, że wśród synów Adama o Tobie tylko powiedzieć można, że i sam Bóg jest Twój, i to wyłącznie Twój, bo czczony i uważany za Twojego Syna![469]

Tobie to Ojciec Przedwieczny darował najbardziej uległą swą Córkę. Syn, który stał się Człowiekiem, aby odkupić rodzaj ludzki, dał Ci za swoją rzeczywistą i prawdziwą Matkę, a Duch Święty darował Ci i powierzył przeczystą swą i najwierniejszą Oblubienicę, Ciebie stawiając na swym miejscu[470]. - Słowem, cała Przenajświętsza Trójca za prawowitą i prawdziwą Twoją dała Ci swą Wybrankę, Wybrankę wybraną jak słońce (por. Pnp 6, 9).

O najdroższy mój Święty! Szczęśliwy jesteś teraz w splendorze chwały, rozumiesz, jaka jest Twoja godność, jaka Twa wysokość. Pojmujesz, co to znaczy za Małżonkę mieć Maryję, Niepokalaną Matką Bożą, Panią nieba i ziemi, Królową wszystkich Aniołów i wszystkich Świętych, a do tego [być] Depozytariuszem wiernym nieprzebranych skarbów samego Boga[471].

Ty wiesz, że jeśli Aniołowie nie są wobec Ciebie zazdrośni (bo to sprzeczne jest z ich błogosławionym stanem), to niemniej oni, zdumieni radują się w ekstazie, i okazują Ci cześć[472] najgłębszą z racji szczególnych przywilejów, cnót, darów, łask i chwały, jakimi zostałeś ubogacony.

Racz zatem z powodu tak wielkiego szczęścia przyjąć wyrazy radości od całego rodzaju ludzkiego, który nie darmo w Tobie pokłada nadzieję, jako, że Cię uznaje - by się tak wyrazić - troskliwym Rozdawcą[473] zmiłowań Bożych (por. Ps 88, 2), Panem i Oblubieńcem Tej, od której jedynie Bóg jest większy, i że z tego powodu przez całą wieczność toniesz w bogactwach, szczęśliwy szczególnie wśród wszystkich ludzi, a nawet wśród samych Aniołów, i że dlatego otrzymać możesz wszelkie łaski, zmiłowania i dary dla ludzi wszystkich[474], a także dla największych nawet grzeszników[475].

A że przed Tronem Boskiego Dobroczyńcy kornie rozważasz swą powinność z racji tak wielkich otrzymanych darów[476], to dlatego pragniesz gorąco, aby wszystkie stworzenia wraz z Tobą i w Twym imieniu[477] dziękowały przez całą wieczność Ojcu i Synowi i Duchów Świętemu.

Dlatego to wszyscy wraz z Tobą w zjednoczeniu z całą Wspólnotą Niebian, z wszystkimi innymi stworzeniami, a nawet z Najśw. Sercami Jezusa i Maryi, wyrażamy pragnienie, abyśmy już w przeszłości i w przyszłym czasie od całej wieczności przez całą wieczność ofiarowywali Przenajświętszej Trójcy w każdym momencie nieprzebrane zasługi Jezusa Chrystusa wraz z zasługami jego Kościoła:

1. Na podziękowanie za wszystkie dary, łaski, względy i przywileje, jakimi Bóg raczył ubogacić Ciebie i Twoją Oblubienicę Maryję, Matkę naszą.

2. Na podziękowanie, jak gdyby przez możną opiekę Twoją i Niepokalanej Maryi nam i wszystkim ludziom całego świata obecnym i przyszłym był udzielany dar tak doskonałego odpowiadania na wszystkie łaski, i tak doskonałego praktykowania wszelkich cnót, przez jakie Ty i Twa przeczysta Oblubienica Maryja staliście się[478] doskonałymi naśladowcami pokornego, ubogiego, cierpiącego, pracowitego, dobroczynnego pogardzanego życia, jakie z nieskończonej ku nam miłości raczył znosić na ziemi P.N. Jezus Chrystus.

3. Na podziękowanie, jak gdyby przez wstawiennictwo Twoje i Niepokalanej Maryi Bóg raczył nawrócić cały świat i utworzyć w nim jedną Owczarnię pod jednym Pasterzem (por. J 10, 16).

4. Na podziękowanie, jak gdyby użyczył nam (w razie jakiejś konkretnej potrzeby, można tu wskazać na upragnioną łaskę).

5. I jeszcze na podziękowanie, jak gdyby za wstawiennictwem Twoim i Maryi Niepokalanej była nam już zapewniona łaska przecennej śmierci sprawiedliwych w takim usposobieniu, byśmy mogli i do raju wejść bez czyśćca, aby z większą jeszcze starannością dochodzić do miłości Boga w Królestwie wiecznej i doskonałej miłości, by razem z Tobą i Matką naszą Maryją, z wszystkimi Aniołami i Świętymi wyśpiewywać na wieki zmiłowania Boże (por. Ps 88, 2). Amen.

Można dodać wedle upodobania następujące modlitwy, szczególnie, gdy się chce odprawić triduum lub nowennę dla uzyskania jakiejś łaski za wstawiennictwem św. Józefa i Najśw. Maryi Panny.

Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Jezu, Józefie, Maryjo, oddaję wam wraz z sercem również duszę moją.

Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Jezu, Józefie, Maryjo, bądźcie przy mnie w ostatniej agonii.

Ojcze, Zdrowaś, Chwała.

Jezu, Józefie, Maryjo, niechaj w pokoju oddam duszę moją.

Antyfona[479]. Mąż wierny będzie wychwalony, a ten, który jest stróżem Pana otoczon będzie chwałą (por. Prz 28, 20 i 27, 18).

Hymn[480]

Józefie, niech Ciebie sławi całe niebo

i świata mieszkańcy składają ci hołdy,

Bo Ty zasłużyłeś, aby czysty węzeł połączył Ciebie z Maryją,

Gdy na Nią patrzyłeś, jak nosiła Dziecię,

Przejęty zwątpieniem opuścić Ją chciałeś,

Lecz Boży Posłaniec we śnie Cię pouczył,

Że Ona z Ducha poczęła

Zrodzone Dzieciątko niosłeś w swych ramionach

Chroniłeś w ucieczce do ziemi egipskiej,

Gdy został w świątyni, z płaczem Go szukałeś

I odnalazłeś z radością.

Dla innych wybranych śmierć jest bramą chwały

Gdy wchodzą do raju, by cieszyć się Panem,

Lecz Ty już na ziemi oglądałeś Boga,

Tak wyróżniony przez Niego.

Niech Bóg jeden w Trójcy raczy nas wysłuchać

I da nam przebywać w niebiosach z Józefem,

By pieśnią wdzięczności wielbić Pana wiecznie

Za wielką łaskę Wcielenia. Amen.

V. Módl się za nami św. Józefie[481]

R. Abyśmy się stali godnymi obietnic Pana Chrystusowych.

Módlmy się[482]

Prosimy Cię, Panie, niech nas wspomagają zasługi Oblubieńca Najśw. Twej Rodzicielki, abyśmy za Jego wstawiennictwem otrzymali to, czego sami nie możemy uzyskiwać. Który żyjesz i królujesz...

Litania do Najśw. Maryi Panny

V. Módl się za nami święta Boża Rodzicielko

R. Abyśmy się stali godnymi obietnic Pana Chrystusowych,

Módlmy się[483]

Prosimy Cię, Panie, wlej w serca nasze Swoją łaskę, abyśmy poznawszy za zwiastowaniem anielskim Wcielenie Chrystusa Syna Twego, przez Jego Mękę i Krzyż zostali doprowadzeni do chwały Zmartwychwstania, przez tegoż Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Odpust. Jego Świątobliwość Pius VII dekretem z 28 kwietnia 1807 roku przyznał 300-dniowy odpust każdemu, kto z sercem skruszonym odmówi podane wyżej trzy akty strzeliste; lub 100-dniowy, za odmówienie jednego z nich; przekazać je można na rzecz dusz czyśćcowych[484].

79. [MODLITWA W FORMIE LITANII][485]

Modły[486]

Celem uproszenia wzrostu i rozszerzania się świętego Kościoła katolickiego, aby prędzej nastała w nim jedna Owczarnia i jeden Pasterz (por. J 10, 16).

Modlitwa

Panie Jezu Chryste, który dla odkupienia świata stałeś się posłuszny aż do śmierci (Flp 2, 8) i do uczniów powiedziałeś: Proście Pana żniwa, aby posłał robotników na żniwo swoje (por. Łk 10, 2), racz to sprawić, byśmy myśląc o tej intencji[487], z jaką sam prosiłeś Ojca na ziemi, mogli te modły doprowadzić do końca i przez nieskończone miłosierdzie Twoje, jak i za wstawiennictwem Najśw. Maryi Matki Twojej oraz wszystkich świętych, i byśmy zasłużyli na ich wysłuchanie. Amen.

V. Chryste Zbawicielu rodzaju ludzkiego,